Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K., na wniosek B.G. o udzielenie pomocy, na podstawie art. 102, art. 104, art. 105 ust. 5, art. 37, art. 3, art. 106 i 109 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej zmienił decyzję własną z dnia [...] maja 2004 r. nr [...] w ten sposób, iż od dnia [...] marca 2007 r. ustalił prawo do zasiłku stałego w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że w wyniku analizy materiału dowodowego ustalił, iż dochód czteroosobowej rodziny skarżącej za miesiąc luty 2007 r. wyniósł kwotę [...] zł, co stanowi na osobę w rodzinie kwotę [...] zł. Dochód na osobę w rodzinie jest niższy od ustawowego kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, które wynosi [...] zł, wobec czego wysokość należnego skarżącej zasiłku, która stanowi różnicę pomiędzy kryterium ustawowym a uzyskiwanym faktycznie dochodem, powinna wynieść kwotę [...]zł.
Strona została prawidłowo pouczona o sposobie i terminie wniesienia odwołania.
Od decyzji Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej B.G. wniosła skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze wskazała na dysproporcję między wysokimi kosztami utrzymania prowadzonego razem z bezrobotną córką gospodarstwa domowego oraz niskimi dochodami, co dla skarżącej jest szczególnie dotkliwe z uwagi na to, iż mieszkająca z nią córka ma dwójkę małoletnich dzieci. Podała także, iż nie rozumie przesłanek zmniejszania pomocy, wobec niezmiennej bardzo trudnej sytuacji materialnej jej i rodziny.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie powołując się na art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wskazał, iż mimo prawidłowego pouczenia B.G. nie złożyła odwołania od decyzji Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. nr [...]z dnia [...] lutego 2007 r., a zatem nie wyczerpała środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - dalej: p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Stosownie do treści art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w szczególności w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym i inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej.
Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie skarżąca wniosła skargę na decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w K. bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, mimo iż przysługiwał jej środek zaskarżenia w postaci odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, o czym została w treści decyzji pouczona.
Mając na względzie powyższe, z uwagi na art. 52 § 3 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, stąd też orzeczono jak w sentencji postanowienia.
/-/ J. Stankowski
KP