Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...]., nr [...]., Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny podstawie art. 125 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (teks jedn.: Dz. U. z 2002 r., nr 110, poz. 968 ze zm.) odmówił B. M. umorzenia grzywien w celu przymuszenia. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż zobowiązany zwrócił się z wnioskiem o umorzenie grzywien w celu przymuszenia do wykonania obowiązku polegającego na przeprowadzeniu 3-krotnych badań bakteriologicznych kału, wynikającego z decyzji z dnia [...].., jednakże nie wykonał ww. obowiązku, a grzywny w celu przymuszenia zostały częściowo ściągnięte przez urząd skarbowy, zaś zobowiązany nie odwołał się od decyzji nakładających egzekwowany obowiązek i nie wniósł także zażalenia na postanowienia o nałożeniu grzywien w celu przymuszenia, mimo prawidłowych pouczeń zawartych w decyzji i postanowieniach.
W dniu [...].czerwca 2005 r., B. M. wniósł zażalenie na ww. postanowienia, wskazując, iż nigdy nie był chory i leczony na żadną chorobę zakaźną, a wszystkie czynności Sanepidu były nieuzasadnione. W podsumowaniu B. M. wniósł o uchylenie nałożonych kar i umorzenie sprawy oraz zwrot zabranych mu pieniędzy z odsetkami, gdyż w przeciwnym razie, skieruje sprawę do sądu.
Postanowieniem z dnia [...].Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy, wskazując, iż nałożony na B. M. obowiązek wciąż nie został wykonany, a więc brak jest podstaw do umorzenia nałożonych grzywien, a tym samym zaskarżone postanowienie o umorzeniu nałożonych grzywien jest prawidłowe.
W skardze z dnia [...].września 2005 r. B. M. wniósł o rozpatrzenia sprawy bezprawnego zajęcia przez urząd skarbowy 600,97 zł na podstawie dwóch tytułów wykonawczych wystawionych przez Powiatowy Inspektorat Sanitarny i wniósł także o nakazanie odstąpienia od dalszego prowadzenia tej sprawy i zwrot zabranych mu pieniędzy, wraz z należnymi odsetkami. W uzasadnieniu skarżący powtórzył, iż prowadzone postępowanie nie ma żadnych odniesień do postanowień ustawy o chorobach zakaźnych i zakażeniach, gdyż skarżący nigdy nie był chory na jakąkolwiek chorobę zakaźną.
Skarżący stwierdził także, iż dalszym łamaniem prawa jest zastosowanie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji bez uprzedniego uzyskania wyroku sądowego, któryby rozstrzygnął zasadność podjętych działań. Na koniec, skarżący wniósł jeszcze o rozważenie przez Sąd doniesienia do prokuratury o przestępstwie polegającym na tym, że bezzasadnie podejmuje się czynności, które służą tylko i wyłącznie wyprowadzaniu ze szpitala społecznych pieniędzy. Skarżący zawnioskował także, na wypadek swojej nieobecności o wydanie wyroku zaocznego.
W odpowiedzi na skargę, organ II instancji w całości podtrzymał swoją argumentacje zawartą w uzasadnieniu decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga okazała się bezzasadną.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności organów administracji publicznej. W ramach tej kontroli Sąd ocenia czy organ administracyjny prawidłowo ustalił stan faktyczny, w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy i czy prawidłowo zastosował właściwe normy prawne. W postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności, mająca obecnie umocowanie i określone granice w przepisach art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej jako: ppsa). Zgodnie z tą zasadą, Sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, zawartą w skardze argumentacją, a jest natomiast zobowiązany do oceny praworządności zachowań organów administracji w danej sprawie.
Granice rozpoznania skargi przez Sąd są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań organów w konkretnej i zaskarżonej sprawie, z drugiej strony przez zakaz pogarszania sytuacji prawnej skarżącego.
Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie postanowienia wydane w obu instancjach były zgodne z prawem.
W pierwszej kolejności należy podkreślić, iż skarga wniesiona przez skarżącego dotyczyła postępowania egzekucyjnego, a nie "właściwego" postępowania (administracyjnego postępowania jurysdykcyjnego) skutkującego wydaniem decyzji rozstrzygającej meritum sprawy. Co za tym idzie, argumenty skarżącego, dotyczące zasadności nałożenia na niego obowiązku przeprowadzenia badań bakteriologicznych, nie mogły być skutecznie podnoszone w postępowaniu wykonawczym, w którym, co wynika z art. 29 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r., nr 229, poz. 1954 ze zm.) organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Materia podnoszona przez skarżącego nie mogła być więc przedmiotem zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny nie był uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym.
Nie mógł on badać sprawy od strony merytorycznej, nie jest on bowiem trzecią instancją postępowania administracyjnego. W trybie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym mogą być roztrząsane wyłącznie kwestie dotyczące przebiegu tego postępowania, zaś z tego zakresu skarżący nie podniósł żadnych zastrzeżeń. Regułą bowiem jest, że organ egzekucyjny bada wniosek o wszczęcie egzekucji tylko pod względem formalnym, a nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Nie może więc badać ewentualnych wadliwości decyzji będącej podstawą egzekucji, gdyż nie może się "mieszać" w sprawy, które rozstrzygał inny organ. Jak konsekwentnie wskazuje się w doktrynie, merytoryczne rozpatrywanie sprawy prowadziłoby do niepotrzebnego dublowania działalności organów rozstrzygających w sprawie (por. np.: Roman Hauser, Zbigniew Leoński, Komentarz do ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Warszawa 1995 r.).
Należy jeszcze podkreślić, iż skarżący miał prawo, (o którym zostawał każdorazową pouczany w kierowanych do niego orzeczeniach), do kwestionowania rozstrzygnięć w administracyjnym postępowaniu jurysdykcyjnym, z którego to prawa nie skorzystał, gdyż nie odwołał się ani od decyzji nakładającej egzekwowany obowiązek ani nie wniósł zażaleń na postanowienia o nałożeniu grzywien w celu przymuszenia, a podniesienie zarzutów w stosunku do postępowania jurysdykcyjnego dopiero w postępowaniu wykonawczym należy uznać za spóźnione.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ppsa skargę należało oddalić.
/-/ E. Kręcichwost-Durchowska /-/ E. Makosz-Frymus /-/ M. Dybowski
MK