Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w dniu 20 lutego 2008r. wydał wyrok oddalający skargę wniesioną przez G.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego. Skarżący celem skutecznego wniesienia skargi kasacyjnej zwrócił się z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Na mocy postanowienia z dnia 2 kwietnia 2008r. przyznano wnioskodawcy prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego, w związku z czym Okręgowa Izba Radców Prawnych do prowadzenia niniejszej sprawy wyznaczyła radcę prawnego A.T.-N., która działając na mocy udzielonego jej pełnomocnictwa (k. 50 akt), pismem z dnia 17 czerwca 2008r. (data stempla pocztowego) poinformowała, iż nie widzi podstaw do złożenia skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie. Wyznaczona pełnomocnik wniosła również o zasądzenie na jej rzecz kosztów zastępstwa prawnego z uwzględnieniem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.
Zauważyć należy jednak, iż złożony wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego złożony przez wyznaczonego w sprawie radcę prawnego nie zawiera oświadczenia, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części, co w oczywisty sposób narusza dyspozycję §16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Oświadczenie o jakim mowa wyżej jest bowiem nieodzownym elementem uzasadnienia każdego wniosku o przyznanie kosztów, stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że praca nie została wynagrodzona, a zatem, iż zachodzi podstawa poniesienia kosztów z tego tytułu przez Skarb Państwa na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ppsa).
Powyższe oznacza, iż wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego złożony przez radcę prawnego M.M. należy uznać za nieuzasadniony (por. post. SN z 14 października 1998r., II CKN 687/98, OSNC 1999, nr 3, poz. 63).
Mając powyższe na uwadze, na podstawie 258 §1 i §2 pkt 8 ppsa, postanowiono jak w sentencji.
/-/ D. Mataczyński
MZ