Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] marca 2017 r. D. R. (zwana dalej: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na pismo Prezydenta Miasta z dnia [...] lutego 2017 r. znak: [...], którym organ ten dokonał przekazania odwołania skarżącej do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., doręczając je do wiadomości skarżącej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego.
Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwanej dalej: Ppsa) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Ramy tej kontroli zakreśla przepis art. 3 § 2 Ppsa stanowiąc, iż kontrola działalności publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg wyszczególnionych w tym przepisie.
Z mocy art. 3 § 3 Ppsa sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których sądową kontrolę przewidują przepisy ustaw szczególnych, a stosownie do art. 4 rozstrzygają również spory kompetencyjne między wymienionymi w tym przepisie organami.
Sądy administracyjne są zatem właściwe wyłącznie do rozpatrywania skarg w sprawach określonych w powołanych przepisach. W zakresie tym nie mieszczą się skargi na pisma wydawane w toku postepowania administracyjnego. Tymczasem z okoliczności sprawy wynika, że skarżąca w dniu [...] kwietnia 2017 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na wyżej opisane pismo, na co zresztą wskazuje w odpowiedzi na skargę organ, jest elementem postępowania w sprawie wniosku skarżącej o przyznanie jej świadczenia pielęgnacyjnego. Sprawa jest w toku i nie zapadło jeszcze (podlegające zaskarżeniu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu) rozstrzygnięcie drugoinstancyjne. Skarżąca będzie zatem jeszcze miała możliwość obrony swoich praw przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu, poprzez ewentualne złożenie skargi na decyzję organu II instancji (SKO).
W kontekście opisanej powyżej kognicji sądów administracyjnych, w szczególności art. 3 § 2 Ppsa, Sąd uznał, iż rozpoznawana skarga nie dotyczy spraw należących do właściwości sądu administracyjnego.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 Ppsa sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Z tego też względu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 Ppsa przedmiotową skargę należało odrzucić, jak orzeczono w postanowieniu – w pkt 1 sentencji.
Po wtóre – skarżąca wraz ze skargą złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Stosownie do treści art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 roku, poz. 718 z późn. zm., zwanej dalej – Ppsa) Ppsa, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Warszawa 2004, str. 321, wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2003 r. sygn. akt 745/02, niepubl.). Jeżeli skarga została wniesiona w sprawie nienależącej do właściwości sądu administracyjnego, to uprawnia to do oddalenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na podstawie art. 247 Ppsa (tak: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 2012 r. sygn. akt I OZ 140/12, LEX nr 1120746).
W opisanych okolicznościach, w związku z niedopuszczalnością skargi, Sąd wniosek o prawo pomocy oddalił, na podstawie art. 247 Ppsa, i orzekł jak w pkt 2 sentencji postanowienia.