Uzasadnienie
W dniu [...] marca 2003 r. podczas kontroli pojazdu przekraczającego granicę państwa funkcjonariusze Oddziału Celnego w O. sprawdzili dynamiczne obciążenie osi pojazdu-należącego jak przyjęli do Pekaes S.A. w W. (ciągnik z naczepą) nr rejestracyjny [...].Kontrola wykazała, iż nacisk na drugą oś przekracza dopuszczalną normę o 0,94 kN. Osoba wykonująca transport nie posiadała wymaganego zezwolenia na przejazd po drogach publicznych pojazdem ponadnormatywnym. W tych warunkach działając w oparciu min. art. 13 ust. 2a, ust. 2b art. 40b ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 71 poz. 838 ze zm.) wzw art. 64 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym oraz Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. Nr 32 z 2003 r., poz. 262) Naczelnik Urzędu Celnego w O. decyzją nr [...] z [...] marca 2003 r. nałożył na Pekaes S.A. karę pieniężną w wysokości 720,00 zł. Integralną częścią owej decyzji był protokół kontroli pojazdu nr [...].
Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Pekaes S.A. w W. Odwołująca się wskazywała na naruszenie art. 10 § 1 kpa wzw z art. 61 § 4 oraz 79 kpa podnosząc, iż nie zawiadomiono strony o wszczęciu postępowania. Ponadto odwołujący kwestionował prawidłowość protokołu- załącznika do decyzji. W ocenie odwołującego protokół nie spełnia warunków z art. 68 i 76 kpa. W szczególności niezgodnie z prawdą jako przewoźnika wpisano odwołującą się spółkę. Niezależnie od powyższego kierujący pojazdem nie jest pracownikiem strony względnie jej pełnomocnikiem lub przedstawicielem. Taki stan rzeczy narusza także normę zawartą w art. 107 kpa. Rozpoznając odwołanie Dyrektor Izby Celnej decyzją z[...] czerwca 2003 r. wskazując generalnie takie same podstawy prawne oraz nadto art. 138 kpa zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Organ odwoławczy uznał ustalenia dokonane w toku postępowania pierwszoinstancyjnego za prawidłowe w szczególności ustalenia co do przekroczenia dopuszczalnego nacisku na drugą oś (pojedynczą i napędową) o 0,94 kN co zgodnie z postanowieniami ustawy o drogach publicznych, a szczególności jej załącznika powoduje konieczność wymierzenia kary pieniężnej w określonej przez organ I instancji wysokości (720,00zł).
Organ odwoławczy przyjął także za prawidłowe czynności ważenia dokonanego na wadze samochodowej typu RPT 97-14, posiadającej ważne świadectwo legalizacji. Organ omówił także procedury stosowane w związku z ważeniem nie doszukując się w tym zakresie żadnych uchybień. W ocenie organu nie doszło też do naruszeń wskazywanych w odwołaniu procedur administracyjnych. Nie kwestionując twierdzenia strony o "formalnym nie zawiadomieniu strony o wszczęciu postępowania" to za taką datę należy uznać pierwszą czynność wobec strony- w tej sprawie sporządzenie protokołu [...] z [...] marca 2003 r. Miejsce kontroli, duży ruch transgraniczny powoduje, że nie wszystkie procedury postępowania mogą być dotrzymane, w szczególności czynnego udziału w postępowaniu, dlatego decyzję wraz z protokółami przesłano stronie do siedziby. Tego typu postępowanie nie narusza żadnej z podstawowych zasad postępowania administracyjnego.
Także protokół zakwestionowany w odwołaniu nie narusza art. 68 i 76 kpa. Z protokołu bowiem wynika kiedy kto i jakiej czynności dokonał i kto był przy nich obecny oraz jakie uwagi i zastrzeżenia zgłoszono. Odpowiada to warunkom przewidzianym w przywołanych przepisach. W ocenie organu odwoławczego nie jest zasadny zarzut nie ustalenia w tej sprawie przewoźnika. Dowód rejestracyjny naczepy i ciągnika wystawiony jest na Pekaes S.A. w W. Tak samo na rzecz odwołującego co do przedmiotowego ciągnika udzielona została w zakresie przewozu koncesja na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła Pekaes S.A..w W. Skarga zarzuca obraze art. 107 § 1 i 3 wzw z art. 140 kpa art. 61 § 4 kpa, art. 68 i 76 kpa. W szczególności skarżący podnosił, iż Pekaes S.A. w W. nie powinna być stroną tego postępowania gdyż nie była przewoźnikiem, że o tym przesądza międzynarodowy list przewozowy (CMR), a ten nie był wystawiony na Pekaes S.A.w W. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
Skargę wniesiono pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.). W międzyczasie doszło do reformy sądownictwa administracyjnego i w myśl art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r., a postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270).
W piśmie z dnia [...] lutego 2006 r. uzupełniającym skargę Pekaes S.A. podniosła, iż ustaliła, że faktycznym przewoźnikiem omawianego kursu była spółka Pekaes Transport S.A. w B.,a co wynika z międzynarodowego listu przewozowego CMR, że uchybienia proceduralne nie pozwoliły wyjaśnić tej kwestii już w toku postępowania administracyjnego. Do pisma dołączono odpis przedmiotowego listu przewozowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
W istocie w toku postępowania administracyjnego organy celne orzekające w tej sprawie dopuściły się uchybień, które pociągają za sobą konieczność wyeliminowania zaskarżonego aktu i go poprzedzającego z obrotu prawnego. Ma bowiem rację skarżąca, że zgodnie z przepisami ustawy o drogach publicznych oraz Prawa o ruchu drogowym za warunki przewozu, w tym także przewozu po drogach publicznych, odpowiada przewoźnik. Przewoźnik to ta osoba fizyczna bądź prawna, która dokonuje określonego przewozu. Zazwyczaj w większości wypadków przewoźnikiem jest właściciel pojazdu i naczepy, jednakże pojęcie właściciela pojazdu i przewoźnika są rozbieżne (por. wyrok NSA z 23.04.1999 r. w sprawie II SA 1838/98). Z przywołanych definicji wynika, że przewoźnikiem może być podmiot, który nie jest właścicielem pojazdu lub zestawu pojazdów. Z przedstawionych wyżej regulacji wynika też, że skutecznie można nałożyć karę za przekroczenie określonych przepisami normatywów przejazdu na przewoźnika-tego, który w sposób niedozwolony dokonuje przewozu.
Tymczasem w niniejszej sprawie organy celne w sposób dostatecznie jednoznaczny nie ustaliły kto dokonywał przewozu, o którym wspominają decyzje administracyjne. Według organów przewoźnikiem była skarżąca spółka tylko dlatego, że była właścicielem zestawu pojazdu, na który wystawiona była koncesja. Organy pominęły tutaj ustalenia zawarte w międzynarodowym liście przewozowym. Tymczasem ma rację skarżący, że dokumentem pozwalającym jednoznacznie ustalić osobę przewoźnika jest zgodnie z art. 6 ust. 1 lit "c" Konwencji CMR list przewozowy. W sytuacji gdy skarżący i w toku postępowania administracyjnego i w skardze utrzymywał, że nie był on przewoźnikiem, to organy celne winny tę kwestię badać ze szczególną starannością przestrzegając w tym zakresie elementarnej zasady procedury administracyjnej zawarte w art. 7, 8, 9 i 10 kpa. Tych standardów postępowania organy orzekające w tej sprawie odmiennie niż to czyniły w innych sprawach rozpoznawanych przez tutejszu Sąd-np.: IV SA/Po 146/04, nie dotrzymały.
W toku tej procedury nie wezwano nawet odwołującego się o wskazanie kto owego przewozu dokonywał i w jakich okolicznościach powoływał się na jego licencję. Taki stan rzeczy prowadzi z powodów podniesionych wyżej, a nadto z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" wzw z art. 135 i art. 200 oraz nadto art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do uchylenia zaskarżonej decyzji i ją poprzedzającej i orzeczenia o kosztach postępowania jak w sentencji.
/-/I.Kucznerowicz /-/M.Dybowski /-/P.Miładowski
MB