Uzasadnienie
M.P wniosła skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie dnia [...] marca 2010r. Nr [...] w przedmiocie wstępnego podziału nieruchomości. Skarżąca w skardze złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, który nie zawierał uzasadnienia.
Zgodnie z art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm. - dalej ppsa) wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub zawieszenia czynności. Sąd na wniosek skarżącej może jednak wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Skarżąca składając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, winna jednak wykazać istnienie przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 ppsa. Zasadność wstrzymania decyzji nakładającej określone obowiązki, podobnie jak w przypadku innych rozstrzygnięć, uzależniona jest od istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, które to okoliczności wymagają jednak wykazania. Ciężar przeprowadzenia dowodu w tym zakresie spoczywa na wnioskodawcy. Obowiązkiem sądu nie jest bowiem poszukiwanie okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji (zob. postanowienie Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09, POP 2009/2/143).
Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy że skarżąca nie wykazała istnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, w tym niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody o znacznej wartości. Subiektywne przekonanie skarżącej o wadliwości zaskarżonego katu nie uzasadnia bowiem udzielania ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji. Należy przy tym podkreślić, iż każda sprawa sądowoadministracyjna rozpatrywana jest indywidualnie, natomiast przeświadczenie skarżącego o niezgodności zaskarżonego aktu z prawem jest co najwyżej motywem wniesienia skargi do sądu administracyjnego, którego racjonalność znajdzie uzasadnienie w orzeczeniu kończącym postępowanie przed sądem administracyjnym.
Ponadto należy podnieść, iż postanowienie wyrażające opinię, o której mowa w art. 93 ust. 4 ustawy z dnia 21. sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 ze zm.) jest jedynie częścią postępowania o zatwierdzenie podziału nieruchomości, a jego ewentualna kasacja stanowić może podstawę do wznowienia postępowania w sprawie ostatecznej decyzji o podziale nieruchomości. W ocenie Sądu okoliczność ta stanowi dostateczną ochronę interesów strony skarżącej w postępowaniu zarówno administracyjnym, jak i też sądowoadministracyjnym.
W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do przyjęcia, że wykonanie zaskarżonego postanowienia spowoduje realne niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie skarżącej szkody lub tym bardziej trudnych do odwrócenia skutków.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie przepisu art. 61 § 3 i § 5 ppsa, orzekł jak w postanowieniu.
MZ