Uzasadnienie
Pismem z dnia 15 grudnia 2022 r. L. W. i R. W. wnieśli skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2022 r. nr [...] w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia.
Pełnomocnik skarżących wskazał, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji doprowadzi do powstania znacznej szkody materialnej i niematerialnej. Szkoda materialna będzie wiązała się ze znacznym spadkiem wartości nieruchomości skarżących, a nadto znacznym spadkiem wartości nieruchomości sąsiednich wobec nieruchomości, na której ma zostać zrealizowane planowane przedsięwzięcie. Nieruchomość skarżących, jako nieruchomość siedliskowa, straci swoje aktualne wysokie walory krajobrazowe, a nadto zakłócony zostanie ład i porządek przedmiotowego terenu. Niewykluczone, że nieruchomość skarżących zostanie obciążona służebnością przesyłu, ponieważ konieczne będzie połączenie planowanej elektrowni z siecią energetyczną. Najprawdopodobniej także nastąpi spadek wartości nieruchomości, na której ma zostać zrealizowane planowane przedsięwzięcie, ponieważ elektrownia będzie własnością dzierżawcy, a nie właściciela gruntu, a w dodatku zostanie wybudowana ze środków uzyskanych z kredytu bankowego.
Znaczna szkoda niematerialna będzie wiązała się także z negatywnym oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Skarżący opisali w niniejszej skardze szereg negatywnych oddziaływań, jakie powoduje farma fotowoltaiczna, które nie zostały przez organy administracyjne należycie rozpoznane i przeanalizowane.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. dopuszcza, na wniosek skarżącego, wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu przez sąd, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Celem przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a. ochrony tymczasowej jest uchronienie strony skarżącej przed skutkami wykonania zakwestionowanego aktu, które mogą być trudne do odwrócenia, po ewentualnym jego uchyleniu przez Sąd. Udzielenie tej ochrony odbywa się wyłącznie na wniosek. Przy czym żądając wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 stycznia 2011 r., sygn. akt I OZ 36/11, dostępne na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Podkreślenia wymaga fakt, że to na stronie postępowania sądowego spoczywa obowiązek wykazania ww. przesłanek, a rolą Sądu jest zbadanie, czy przejawiają one za udzieleniem środka ochrony tymczasowej, jakim jest wstrzymanie wykonania aktu. Należy również zaznaczyć, że skutki te muszą dotyczyć bezpośrednio strony skarżącej, a nie bliżej nieokreślonych ogólnych skutków wykonania decyzji. Natomiast brak przedstawienia jakiegokolwiek materiału, na podstawie którego można by dokonać analizy, blokuje możliwość pozytywnego rozpoznania wniosku.
Niezależnie od powyższych rozważań Sąd wskazuje, że objęta wnioskiem o wstrzymanie decyzja o środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia nie uprawnia do rozpoczęcia robót budowlanych, ustala jedynie, czy projektowane zamierzenie inwestycyjne, planowane na określonym obszarze, jest zgodne z przepisami prawa oraz określa warunki, jakie należy spełnić na dalszym etapie procesu inwestycyjnego. Decyzja o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań jest niezbędnym etapem, jednakże tylko umożliwiającym inwestorowi dalsze wystąpienie do organu architektoniczno-budowlanego o pozwolenie na budowę, sama nie daje podstawy do rozpoczęcia robót budowlanych. Inwestycja może być bowiem realizowana wyłącznie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, wydanej w odrębnym od będącego przedmiotem niniejszej sprawy postępowaniu.
Odnosząc wszystkie powyższe rozważania do wniosku skarżącej Spółki, Sąd stwierdza, że nie zasługuje on na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności Sąd zauważa, że decyzja w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia nie może w niniejszej sprawie powodować niebezpieczeństwa wyrządzenia komukolwiek znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków i wobec powyższego nie zachodzą ustawowe przesłanki do wstrzymania jej wykonania. Na chwilę obecną jest ona bowiem – jak już wskazano powyżej – jedynie jednym z etapów procesu uzyskania pozwolenia na budowę. Nie stanowi samodzielnej podstawy do budowy planowanej farmy fotowoltaicznej.
Stąd za niecelowe dla wstrzymania wykonania decyzji Sąd uznał wskazywanie na znaczny spadek wartości nieruchomości skarżących, co nie zostało zresztą poparte jakimikolwiek wyliczeniami oraz na negatywne oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Zatem nie można na obecnym etapie mówić o poniesieniu przez Skarżących jakiejkolwiek szkody w związku z wykonaniem decyzji, w szczególności takiej, która miałaby wypełniać wymogi art. 61 § 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, dokonując oceny wniosku, Sąd doszedł do przekonania, że nie zasługują one na uwzględnienie, albowiem odnoszą się one do ewentualnych skutków podjęcia robót budowlanych, co na obecnym etapie nie jest jeszcze możliwe. Z tego względu Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.