Uzasadnienie
Uchwałą z dnia [...] października 2003 r. nr [...]Rada Miasta P. (dalej Rada Miasta) na podstawie art. 160 § 1 i art. 164 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. z 2001r., nr 98, poz. 1070 ze zm., dalej: u.s.p.) dokonała wyboru 70 ławników do Sądu Okręgowego w P., Ośrodek zamiejscowy w P. (§ 1 pkt 1), a lista wybranych ławników stanowi załącznik do niniejszej uchwały (§ 1 pkt 2).
Skargę [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. na tę uchwałę wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w P. Wojewoda, na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2001r., nr 142, poz. 1591 ze zm), występując o stwierdzenie nieważności owej uchwały. Wojewoda zarzucił wskazanej uchwale, że 17 kandydatów na ławników zgłoszonych zostało przez podmiot nieuprawniony – partię polityczną.
W odpowiedzi na skargę Rada Miasta P., wskazując na uchwałę z dnia [...] stycznia 2004 r., wniosła o oddalenie skargi w całości i o orzeczenie o kosztach postępowania zgodnie z obowiązującymi przepisami.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postanowieniem z 29 czerwca 2004r. w sprawie sygn. akt IV SA/Po 50/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne, czy przepis art. 162 § 1 ustawy z 27 lipca 2001r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. nr 98, poz. 1070 ze zm.) w zakresie w jakim rozumiany jest jako obejmujący uprawnienie partii politycznych do zgłaszania kandydatów na ławników jest zgodny z art. 2, 10, 45 ust. 1, 173 i 178 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950r.
Postanowieniem z 18 kwietnia 2007r. w sprawie sygn. akt P 12/04 Trybunał Konstytucyjny umorzył postępowanie w sprawie, ze względu na utratę mocy obowiązującej przepisu, którego dotyczyło pytanie prawne.
Zawieszone postępowanie tutejszy Sąd podjął postanowieniem z 18 maja 2007r. Wojewoda pismem z [...]lipca 2007r. cofnął skargę, czemu pełnomocnik Rady Miasta P. się nie sprzeciwił (protokół rozprawy z [...] lipca 2007r.).
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r., nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę, a złożone przez niego oświadczenie jest dla sądu wiążące. Sąd jednak uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa, lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Sąd nie znalazł podstaw, by przyjąć, że cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa, ani że spowoduje utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Mając na uwadze, że Skarżący skutecznie cofnął skargę, a cofnięcie nie zmierzało do obejścia prawa, ani nie spowodowało utrzymania w mocy uchwały, dotkniętej wadą nieważności Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 p.p.s.a. orzekł, jak sentencji postanowienia.
/-/ I. Kucznerowicz /-/ E. Makosz-Frymus /-/ P. Miładowski
M.K./