Uzasadnienie
Uzasadnienie:
Pismem z dnia 20 kwietnia 2010 r. S. Ś. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na uchwałę Rady Miejskiej w M. z dnia [...] lutego 2010 r. Nr [...].
Zaskarżona uchwała podjęta została w następujących okolicznościach:
Pismem z dnia 18 stycznia 2010 r. S. Ś. złożył do Rady Gminy M. skargę na czynności urzędników Urzędu Gminy w M. Skarga dotyczyła przewlekłości i bezczynności prowadzonego przez Burmistrza Gminy M. postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku garażowego na działce o nr ewid. [...[ obręb K. Rada Miejska w M. w dniu [...].02.2010 r. na podstawie art. 231 kpa podjęła zaskarżoną uchwałę Nr [...], w której przekazała skargę S. Ś. z dnia [...].01.2010 r. Burmistrzowi Gminy M. jako organowi właściwemu do jej rozpoznania. Skarżący nie zgadzając się z rozstrzygnięciem Rady Miejskiej w M. z [...].02.2010 r., pismem z dnia 10 marca 2010 r. wezwał organ do ponownego rozpatrzenia jego skargi oraz uchylenia uchwały z dnia [...].02.2010 r.
Uchwałą z dnia [...] marca 2010 r. Rada Miejska w M. uznała za bezskuteczne wezwanie S. Ś. do uchylenia uchwały z dnia [...] lutego 2010 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga okazała się niedopuszczalna, i jako taka, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej p.p.s.a.) podlegała odrzuceniu.
Punktem wyjścia do dalszych rozważań musi być określenie charakteru prawnego pisma skarżącego z dnia [...].01.2010 r. i podjętej w jego wyniku zaskarżonej uchwały Rady Miejskiej w M. z dnia [...].02.2010 r.
Kodeks postępowania administracyjnego w przepisie art. 227 przewiduje możliwość składania szczególnego rodzaju skarg na działania organów administracji publicznej. Stosownie do treści tego przepisu przedmiotem takiej skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy lub przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Ze sformułowania przepisu wynika, że jest to skarga powszechna (actio popularis), służąca każdemu, kto zarzuca wyłącznie naruszenie obiektywnego porządku prawnego. Analiza skargi S. Ś. z dnia [...].01.2010 r. musi prowadzić do wniosku, iż jest ona właśnie skargą powszechną z art. 227 kpa.
Zaznaczyć trzeba, iż skarga, o której stanowi art. 227 kpa, jest wyrazem niezadowolenia o szczególnym charakterze przez to, że wykracza daleko poza ramy regulowane procedurą administracyjną ogólną czy szczególną, a także sądową. Ma ona, bowiem za przedmiot wszelkie działanie, bezczynność lub zaniechanie każdego organu państwowego, organu jednostki samorządu terytorialnego, organu organizacji społecznej (art. 221 § 1 i 2 kpa) lub też ich pracowników, jest to, bowiem "nieograniczony środek kontroli wszelkiej działalności (w tym zaniechań) aparatu państwowego" (tak: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2006 r. s. 838, za: J. Lang Współdziałanie administracji ze społeczeństwem, Warszawa 1985, s. 79).
Zgodnie z art. 237 § 1 i 3 k.p.a. organ właściwy do załatwienia skargi powinien załatwić skargę bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu miesiąca, a o sposobie załatwienia skargi zawiadomić osobę wnoszącą skargę.
Zauważyć należy, że Rada Miejska jest organem kolegialnym, który swoje stanowisko przedstawia przez podjęcie stosownej uchwały. Tylko, bowiem w tej formie może być wyrażone stanowisko organu wieloosobowego, stanowiące o załatwieniu sprawy. Rada Powiatu może dokonać, zatem przekazania skargi według właściwości wyłącznie w formie uchwały. Taka też sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie.
Należy zaznaczyć, iż pogląd, że uchwały podjęte w wyniku rozpoznawania skargi wniesionej w trybie działu VIII k.p.a. są faktycznie czynnością informującą o sposobie załatwienia skargi, jest ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienie NSA z dnia 11 lutego 2002 r., sygn. akt II SA/Wr 31212/01, niepubl.; postanowienie NSA z dnia 12 kwietnia 2001 r. w sprawie I SA 2668/00, LEX 54426, postanowienie WSA w Białymstoku z 10 maja 2005 r., II SA/Bk 276/05 ZNSA 2005/2-3/115). Podkreśla się przy tym, iż uchwały podjęte w wyniku skargi wniesionej na podstawie art. 227 k.p.a. są taką samą czynnością informującą o sposobie załatwienia skargi, jak i czynności innych organów wymienionych w art. 229 k.p.a., którym uchwała nie jest przypisana jako forma prawna działania.
W orzecznictwie i doktrynie ugruntowany jest także pogląd, iż na zawiadomienie dokonane w trybie art. 238 kpa nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Stanowisko powyższe odnieść należy także do sytuacji, gdy zawiadomienie w wymienionym trybie przyjmuje formę uchwały organu powiatu. Pogląd przeciwny powodowałby niczym nieuzasadnioną nierówność prawną podmiotów.
Ta kategoria czynności organów administracji publicznej nie mieści się w wyliczeniu aktów zaskarżalnych do sądu administracyjnego, a wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. W szczególności nie jest to akt lub czynność z art. 3 § 2 pkt 6 wymienionej ustawy, a to z uwagi na potrzebę odróżnienia od siebie załatwienia sprawy, której dotyczyła skarga, od rozpatrzenia samej skargi (por. J. Borkowski..., op. cit. s. 856).
W związku z powyższym, należało uznać, iż skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.