Uzasadnienie
Decyzją Starosty z dnia [...], [...], na podstawie art. 6 pkt 15, art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 23 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a-c oraz lit. e-h ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r., nr 58, poz. 514 ze zm., dalej: ustawa o zatrudnieniu), A.R. nabył status bezrobotnego od dnia 31 maja 2004 r. oraz prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 8 czerwca 2004 r. na okres i w wysokości określonej w ustawie.
Decyzją z dnia [...], [...], na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b i art. 73 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001, dalej: ustawa o promocji zatrudnienia) Starosta orzekł o utracie przez stronę prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 8 grudnia 2004 r., z uwagi na zakończenie przysługującego okresu pobierania zasiłku.
Zainteresowany odwołał się od wskazanej decyzji, wskazując, że zgodnie z powołaną w decyzji z dnia [...] podstawą prawną, przysługiwałby mu 12 miesięczny okres zasiłkowy. Według A.R., że nie dotyczą go uregulowania prawne zawarte w ustawie o promocji zatrudnienia, ponieważ art. 139 tejże ustawy stanowi, iż zasiłki, dodatki szkoleniowe oraz inne świadczenia z tytułu bezrobocia przyznane bezrobotnym przed dniem wejścia w życie ustawy o promocji zatrudnienia są wypłacane na zasadach określonych w dotychczasowych przepisach, za wyjątkiem ich waloryzacji i zawieszenia. Wydanie decyzji o utracie prawa do zasiłku uważa za pogwałcenie praw nabytych.
Decyzją z dnia [...], [...] Wojewoda na podstawie art. 73 ustawy o promocji zatrudnienia w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy o zatrudnieniu utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji powołano się na pisma Departamentu Rynku Pracy Ministerstwa Gospodarki i Pracy, zawierające stanowisko, że w przypadku, gdy rejestracja bezrobotnego następuje pod rządami starych przepisów, zaś nabycie samego prawa pod rządami ustawy o promocji zatrudnienia, należy wydać dwie odrębne decyzje. Oznacza to, że bezrobotni będą mieli orzeczone prawo do zasiłku na innych zasadach, niż samo nadanie statusu. Z uwagi na to, że Zainteresowany nabył prawo do zasiłku w dniu 8 czerwca 2004 r., nie można wobec niego stosować przepisów ustawy o zatrudnieniu, ponieważ obowiązywały one do dnia 31 maja 2004 r.
Na powyższą decyzję skargę do sądu administracyjnego wniósł A.R., żądając uchylenia decyzji Wojewody, oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty strona przywołała argumenty podniesione wcześniej w odwołaniu.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Skarżący zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy dnia 31 maja 2004 r. Tego dnia wydana została decyzja, zgodnie z którą uzyskał On status bezrobotnego, oraz przyznano mu prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 8 czerwca 2004 r. Decyzja wydana została pod rządami ustawy o zatrudnieniu, której przepisy wskazane zostały jako podstawa prawna rozstrzygnięcia. Nadto w decyzji wskazano, że prawo do zasiłku Skarżący nabywa "na okres i w wysokości określonej w ustawie". Jedyną ustawą (poza Kodeksem postępowania administracyjnego) wskazaną w decyzji jest ustawa o zatrudnieniu. Innymi słowy, to przepisy tej ustawy stały się podstawą określenia sytuacji prawnej Skarżącego.
Sąd nie zgadza się z argumentacją organu, że prawo do zasiłku dla bezrobotnych przysługiwało Skarżącemu dopiero od dnia 8 czerwca 2004 r., bo podlegało ono reżimowi ustawy o promocji zatrudnienia. Jak słusznie wskazywał bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 8 marca 2005 r. (II SA/Wa 2533/04, LEX nr 164751), "okres wyczekiwania na prawo do zasiłku powoduje jedynie skutek w postaci przesunięcia w czasie momentu, w którym uprawnienie do jego wypłaty powstaje". Art. 23 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu rozumieć należy w ten sposób, że to jedynie realizacja prawa do zasiłku, które bezrobotny nabywa w dniu rejestracji w urzędzie pracy, następuje po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 marca 2005 r., II SA/Wa 1855/04, LEX nr 164731).
Art. 139 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia stanowi, iż zasiłki przyznane bezrobotnym przed dniem wejścia w życie tej ustawy, są wypłacane na zasadach określonych w dotychczasowych przepisach. Jak już wskazano, zasiłek przyznany został Skarżącemu decyzją z dnia [...], opartą na przepisach ustawy o zatrudnieniu. Niedopuszczalne jest więc korygowanie sytuacji prawnej strony, ustalonej decyzją z dnia [...] Zaskarżona decyzja, oraz decyzja ją poprzedzająca stanowią nieuprawnioną ingerencję w prawa nabyte Skarżącego.
Podkreślenia wymaga nadto, że w aktach sprawy brak jest pisma Departamentu Rynku Pracy, na które powołuje się organ. Nadto wskazać należy, że uzasadnienie decyzji organu I instancji z dnia [...] nie odpowiada standardom stawianym temu elementowi decyzji administracyjnej, przez art. 107 § 3 kpa oraz ogólnej zasadzie procedowania administracyjnego -przekonywania stron -wyrażonej w art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zauważyć nadto trzeba, że wskazany w podstawie prawnej decyzji Wojewody art. 138 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego zawiera wskazanie kilku wariantów rozstrzygnięć organu II instancji, poza zastosowanym w przedmiotowej sprawie utrzymaniem zaskarżonej decyzji w mocy.
W takim stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: upsa) orzekł, jak w sentencji wyroku.
Z uwagi na okoliczność, iż zaskarżona decyzja orzekła o utracie prawa, to Sąd w oparciu o art. 152 upsa określił, iż nie może być ona wykonana.
/-/D.Rzyminiak-Owczarczak /-/P.Miładowski /-/M.Dybowski za nieobecnego s.D.Rzyminiak-Owczarczak
/-/P.Miładowski
KP