Uzasadnienie
Decyzją Starosty z dnia [...], [...], [...], na podstawie art. 6 pkt 15, art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 23 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a- c oraz lit. e- h ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn.: Dz. U. z 2003 r., nr 58, poz. 514 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.
- – dalej jako: kpa), Z.L. nabyła status bezrobotnej od dnia 28 maja 2004 r. oraz prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 5 czerwca 2004 r. na okres i w wysokości określonej w ustawie.
Decyzją z dnia [...], [...], [...]na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b i art. 73 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r., nr 99, poz. 1001) Starosta orzekł o utracie przez Z.L. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 5 grudnia 2004 r., z uwagi na zakończenie przysługującego okresu pobierania zasiłku.
Zainteresowana odwołała się od wskazanej decyzji pismem z dnia 18 lutego 2005 r., wnosząc o jej uchylenie i wskazując, że okres przysługiwania zasiłku wynosić winien 12 miesięcy. Decyzja o utracie prawa do zasiłku jest krzywdząca, gdyż odwołująca się była przekonana, iż prawo do zasiłku będzie jej przysługiwało przez okres roku, co wynika z ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
Decyzją z dnia [...] [...], Wojewoda na podstawie art. 73 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w związku z art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że odwołująca się nabyła prawo do zasiłku od dnia 5 czerwca 2004 r. W związku z powyższym nie można wobec niej stosować przepisów ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ponieważ obowiązywały one do dnia 31 maja 2004 r., lecz przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Według przepisów tej drugiej ustawy, okres pobierania zasiłku w stosunku do osoby odwołującej się wynosił 6 miesięcy i nie mógł być zmieniony.
Z.L. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Wskazała ponownie, że zarejestrowała się w dniu 28 maja 2004 r., kiedy to wydana została decyzja dotycząca statusu bezrobotnego i pobierania zasiłku a także otrzymała informację, iż okres przysługiwania zasiłku będzie wynosił 12 miesięcy, zgodnie z przepisami ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Skrócenie tego okresu do 6 miesięcy skarżąca uznała za bezprawne i krzywdzące, wskazując, iż prawo do zasiłku winno przysługiwać przez okres roku, co wynika z przepisu przejściowego- art. 139 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako: ppsa) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Skarżąca zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy dnia [...] Tego dnia wydana została decyzja, zgodnie z którą uzyskała ona status bezrobotnego i uzyskała prawo do pobierania zasiłku dla bezrobotnych od dnia 5 czerwca 2004 r. na okres i w wysokości określonej w ww. ustawie. Decyzja wydana została pod rządami ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, której przepisy wskazane zostały jako podstawa prawna rozstrzygnięcia.
Sąd nie podziela argumentacji organów administracji, iż z uwagi na okoliczność, że prawo do zasiłku dla bezrobotnych przysługiwało skarżącej dopiero od dnia 5 czerwca 2004 r., to podlegało ono reżimowi ustawy o promocji zatrudnienia. Bezspornym jest, iż Z.L. zarejestrowała się jako bezrobotna w dniu 28 maja 2004 r., tj. w czasie obowiązywania ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu i na podstawie przepisów tej ustawy przyznano jej status osoby bezrobotnej od dnia rejestracji. Stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania był zatrudniony przez okres co najmniej 365 dni i osiągał wynagrodzenie, od którego istnieje obowiązek opłacania składek na Fundusz Pracy (...), w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia. Skarżąca, rejestrując się jako bezrobotna w dniu 28 maja 2004 r., spełniała warunek przewidziany w powołanym wyżej przepisie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
Skoro skarżąca, jak to prawidłowo ustaliły organy obu instancji, już w dniu rejestracji spełniała warunki do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, to zdaniem Sądu powinny być w stosunku do niej zastosowane również w zakresie tego zasiłku stosowne przepisy, obowiązujące w chwili rejestracji. Art. 23 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu rozumieć należy w ten sposób, że to jedynie realizacja prawa do zasiłku, które bezrobotny nabywa w dniu rejestracji w urzędzie pracy, następuje po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 marca 2005 r., II SA / Wa 1855 / 04, LEX nr 164731). Okres bowiem wyczekiwania na prawo do zasiłku powoduje jedynie skutek w postaci przesunięcia w czasie momentu, w którym uprawnienie do jego wypłaty powstaje (por.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 marca 2005 r., II SA / Wa 2533 / 04, LEX nr 164751).
Zdaniem Sądu, rejestracja bezrobotnego, przez to, że stanowi element definicji bezrobotnego (art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu) musi być uznana za jeden z konstytucyjnych warunków powstania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Skoro więc skarżąca została zarejestrowana w dniu 28 maja 2004 r., należało w stosunku do niej także w zakresie uzyskania prawa do zasiłku zastosować przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, a nie ustawę o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, która weszła w życie z dniem 1 czerwca 2004 r.
Nadto wskazać należy, że uzasadnienie decyzji organu I instancji z dnia [...], w żadnej mierze nie spełnia wymogów stawianych przed tym elementem decyzji administracyjnej, zwłaszcza w świetle zasady ogólnej przekonywania stron wyrażonej w art. 11 kpa. Stanowi to istotne naruszenie art. 107 § 3 kpa.
Rozpoznając ponownie sprawę, organy administracji winny uwzględnić wskazania wynikające z treści niniejszego uzasadnienia.
W takim stanie rzeczy, należało uchylić zaskarżone akty na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 ppsa.
Sąd, na podstawie art. 152 ppsa, orzekł o tym, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.
/-/ M. Dybowski /-/ B. Popowska /-/ E. Kręcichwost-Durchowska
MK