Uzasadnienie
Pismem z [...] października 2018 r. ([...]) Koordynator Zespołu Rehabilitacji Społecznej Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w L., w związku ze złożonym przez R. S. dnia [...] października 2018 r. odwołaniem od decyzji Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w L. (dalej w skrócie "MOPR") przekazał do Samorządowego Kolegium Odwoławczego pełną dokumentację sprawy.
Podaniem z [...] listopada 2018 r. R. S. wniósł zażalenie na ww. pismo, podnosząc, iż pisma tego nie otrzymał (wbrew treści zawartego w nim rozdzielnika).
Postanowieniem z [...] listopada 2018 r. ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej też jako "SKO") stwierdziło niedopuszczalność ww. zażalenia.
W uzasadnieniu wyjaśniło, że elementem koniecznym do uznania danego aktu organu za decyzję lub postanowienie jest m.in. rozstrzygnięcie (osnowa). Brak rozstrzygnięcia pozbawia dane pismo charakteru postanowienia. Osnowa jest zasadniczym i najistotniejszym elementem decyzji administracyjnej, czy też postanowienia. Wyraża rezultat stosowania normy prawa materialnego, czy procesowego w stosunku do konkretnej sytuacji, w kontekście konkretnych okoliczności faktycznych i materiału dowodowego.
Dalej organ stwierdził, że nie dopatrzył się elementu rozstrzygnięcia (osnowy) w przedmiotowym piśmie Koordynatora Zespołu Rehabilitacji Społecznej MOPR; pismo to miało jedynie charakter informacyjny. Ponadto zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Zdaniem SKO zaskarżone przez R. S. pismo nie jest postanowieniem i Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje na nie zażalenia. W związku powyższym zażalenie jest niedopuszczalne z przyczyn przedmiotowych, o czym orzeczono postanowieniem wydanym na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a.
Skargę na opisane postanowienie SKO do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł R. S., który zarzucił Koordynatorowi Zespołu Rehabilitacji Społecznej MOPR naruszenie przepisów prawa polegające na nie doręczeniu ww. pisma z [...] października 2018 r. – tj. art. 8 § 1, art. 9 zd. 1 w związku z art. 14a k.p.a. oraz z art. 39, art. 42 § 1 i 3, art. 43, art. 44 § 1 i 2, art. 46 § 1 i 2 k.p.a. – i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia [...] lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.
W świetle art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.; w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym kończące postępowanie (a do tej kategorii należą postanowienia stwierdzające niedopuszczalność środka zaskarżenia, wydawane na podstawie art. 134 k.p.a.). W sytuacji gdy przedmiotem skargi jest postanowienie administracyjne, sprawa może zostać rozpoznana przez sąd w postępowaniu uproszczonym (art. 119 pkt 3 p.p.s.a.), na posiedzeniu niejawnym (art. 120 p.p.s.a.) – co też miało miejsce w niniejszej sprawie. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.
Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.
Przedmiotem tak sprawowanej kontroli sądowej jest w niniejszej sprawie postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] listopada 2018 r. ([...]) stwierdzające niedopuszczalność zażalenia na pismo Koordynatora Zespołu Rehabilitacji Społecznej Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w L., przekazujące akta sprawy w związku z wniesionym odwołaniem od decyzji.
Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się zatem do oceny dopuszczalności wniesienia zażalenia na takie pismo.
W tym miejscu należy wyjaśnić, iż pismo przekazujące kompletne akta jest wyrazem realizacji – wynikającego z art. 133 k.p.a. – obowiązku organu, który wydał decyzję w pierwszej instancji. Zgodnie z przywołanym przepisem obowiązek ten polega na przesłaniu odwołania wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu w terminie siedmiu dni od dnia, w którym organ pierwszoinstancyjny otrzymał odwołanie, jeżeli w tym terminie nie wydał nowej decyzji w trybie art. 132 k.p.a.
Czynność przesłania akt sprawy w związku z wniesionym odwołaniem, w tym także sporządzenie i dołączenie (oraz doręczenie) pisma przewodniego, ma charakter czynności techniczno-procesowej, niepodlegającej zaskarżeniu zażaleniem.
W świetle art. 141 § 1 k.p.a. zażalenie służy stronie tylko na wydane w toku postępowania postanowienia, i to wyłącznie w przypadkach, gdy Kodeks postepowania administracyjnego tak stanowi.
SKO trafnie oceniło, że pismo o przekazaniu akt sprawy w związku z wniesionym odwołaniem nie ma cech postanowienia. Ponadto przepisy k.p.a. nie przewidują możliwości zaskarżenia czynności przekazania akt. Wobec tego rację miało SKO, że wniesienie zażalenia na czynność techniczno-procesową (pismo przekazujące organowi odwoławczemu akta spraw) było niedopuszczalne.
W tej sytuacji SKO prawidłowo zastosowało przepisy art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a., z których w okolicznościach kontrolowanej wynika, że organ drugiej instancji, w sytuacji zaskarżenia zażaleniem pisma niepodlegającego zaskarżeniu, ma obowiązek stwierdzić w drodze postanowienia niedopuszczalność takiego zażalenia, oraz że postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.
Na zakończenie należy jeszcze dodać, iż wszelkie podniesione przez skarżącego zarzuty związane z kwestią niedoręczenia jemu rzeczonego pisma z [...] października 2018 r. nie mogły odnieść zamierzonego skutku, z uwagi na fakt, że zaskarżenie tego pisma – co wykazano wyżej – było niedopuszczalne, a ponadto ewentualne niedoręczenie tego pismo pozostawało bez wpływu na prawa i obowiązki skarżącego.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę w całości oddalił.