Uzasadnienie
J. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] marca 2016 r., nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej składając jednocześnie wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej w skrócie: "Ppsa") wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 Ppsa po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Przepis art. 9 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r. poz. 782) zawiera regulację szczególną, w myśl której w sprawach, o których mowa w przepisach działu III tej ustawy (z wyłączeniem art. 97 ust. 3 pkt 1, art. 122, art. 124 ust. 1a, art. 124b ust. 1, art. 126 i art. 132 ust. 1a) – a więc m.in. w sprawach opłat adiacenckich ustalanych na podstawie art. 98a i nast. ustawy o gospodarce nieruchomościami – wykonanie decyzji następuje po upływie 14 dni od dnia, w którym upłynął bezskutecznie trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na decyzję do sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tych sprawach organ, który wydał decyzję, wstrzymuje z urzędu jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie.
Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy zauważyć należy, że materialnoprawną podstawą decyzji wydanych w niniejszej sprawie były przepisy art. 98 lit a ust. 1, oraz art. 148 ust. 1, 2 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami a zatem przepisy Działu III tej ustawy. Mając na uwadze powyższe oraz okoliczność, że organ nie wydał postanowienia w trybie przepisu art. 9 ustawy o gospodarce nieruchomościami, konieczne stało się ustanowienie w niniejszej sprawie ochrony tymczasowej. Zaszły bowiem przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się bowiem, że w sytuacji, kiedy organ nie wykonał obowiązku nałożonego art. 9 ustawy o gospodarce nieruchomościami, to niezależnie od argumentacji powołanej we wniosku, czy też jej braku lub lakonicznych stwierdzeniach we wniosku uzasadnione jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez sąd I instancji (por. postanowienie NSA z dnia 29 września 2010 r., I OZ 717/10, Lex nr 741971).
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 61 § 3 Ppsa orzekł jak w sentencji