Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 12 czerwca 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 461/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej WSA) działając w sprawie ze skargi Wytwórni E. S. w W. na decyzję Wojewody W. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania z wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania remontu ulicy oddalił skargę.
W dniu (...) r. skarżąca spółka zwróciła się do WSA o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści uzasadnienia wyroku z dnia 12 czerwca 2013 r, sygn. akt IV SA/Po 461/13. Zdaniem skarżącej WSA nie uwzględnił w uzasadnieniu wyroku stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej NSA) zawartego w wyroku z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 1901/11, w którym stwierdzono, że "jeżeli chodzi zaś o skutki robót wykonanych w oparciu o zgłoszenie, właściwym do rozpatrzenia zgodności inwestycji z obowiązującymi przepisami są organy nadzoru budowlanego". Wyjaśnienie wątpliwości jest szczególnie uzasadnione, ponieważ po wysłaniu do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. wezwania do usunięcia naruszenia prawa, w którym jednoznacznie skarżąca spółka wskazała wyrok NSA, organ nadzoru budowlanego pismem z dnia (...) r. zawiadomił, że w dniu 13 czerwca 2013 r. wszczęte zostało postępowanie administracyjne na wniosek skarżącej z dnia (...) r. i (...) r. w sprawie zgodności z obowiązującymi przepisami robót polegających na wylaniu asfaltu na działce nr (...) w miejscowości W. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej P.p.s.a..) Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Natomiast stosownie do treści art. 166 powołanej ustawy do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Na wstępie wyjaśnić należy, że konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść sformułowana jest w sposób niejasny, mogący budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu wykonania wyroku (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zamykacze 2006, str. 345). Co do zasady potrzeba wykładni może być wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia, tak w zakresie jego sentencji, jak i jego uzasadnienia. Strona wnioskująca o wykładnię orzeczenia ma obowiązek wskazać, które elementy sentencji wyroku lub jego uzasadnienia są dla strony niezrozumiałe, bądź nasuwają określone wątpliwości i dlaczego. Wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia, jak również nie może dotyczyć interpretacji obowiązujących przepisów prawa.
Wykładnia nie może również zmierzać do zmian merytorycznych polegających na poszerzeniu uzasadnienia o inne elementy, istotne zdaniem wnioskodawcy. Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, że w trybie wykładni nie rozstrzyga się o wszystkich wątpliwościach, jakie strona powzięła wobec treści orzeczenia, lecz muszą to być wątpliwości związane z niejasnym rozstrzygnięciem, zakresem powagi rzeczy osądzonej lub wykonalnością orzeczenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2001 r., II SAB 57/98, LEX nr 75553). W doktrynie podkreśla się także, iż wykładni uzasadnienia orzeczenia dokonuje się jedynie wyjątkowo (por. Tadeusz Woś, Hanna Knysiak - Molczyk, Marta Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz", Wydawnictwo Lexis Nexis, Warszawa 2008, s. 575). Uzasadnienie podlegać może wykładni w sytuacji, gdy w wyniku jego wadliwości lub nieprecyzyjnego sformułowania jego treść budzi wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, a także sposobu wykonania orzeczenia.
Istotne jest, że przy użyciu tej instytucji niedopuszczalne jest żądanie usunięcia merytorycznych błędów orzeczenia. Wykładnia bowiem nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia lub uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia w zakresie argumentacji faktycznej lub prawnej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2009 r. sygn. akt l OSK 23/08).
W przedmiotowej sprawie wyrok Sądu jest jasny zarówno w zakresie sentencji, jaki i jego uzasadnienia i zgodnie z dokonanymi wyżej rozważaniami nie wymaga wykładni. W uzasadnieniu wyroku Sąd przeprowadził analizę prawną przedmiotowej sprawy i wykazał z jakich przyczyn zachodziła konieczność wydania przez Starostę W. decyzji umarzającej postępowanie w sprawie wznowienia postępowania w przedmiocie zgłoszenia Burmistrza W. z dnia 23 października 2000 r. dotyczącego zamiaru wykonania remontu ulic D. i S. w W. Natomiast żądanie skarżącej spółki zawarte w przedmiotowym wniosku, dotyczące odniesienia się przez Sąd do zgodności wykonania remontu drogi na określonej działce z przepisami nie było przedmiotem niniejszej sprawy. W związku z powyższym Sąd w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 czerwca 2013 r. nie widział potrzeby odniesienia się do tej kwestii.
W tym miejscu wskazać jedynie można, że słusznie NSA w wyroku z dnia 12 lutego 2013 r. sygn. akt II OSK 1901/11 stwierdził, że w kwestii skutków robót wykonanych w oparciu o zgłoszenie, właściwym do rozpatrzenia zgodności inwestycji z obowiązującymi przepisami są organy nadzoru budowlanego (co zresztą w niniejszej sprawie zostało przez skarżącą spółkę wykorzystane – w aktach znajduje się pismo W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) r. i zażalenie na nie załatwienie sprawy przez PINB w W. – k. 103-106 akt adm.).
Ze wskazanego wyżej stanowiska NSA wynika, że roszczenia materialnoprawne skarżącej spółki nie mogły być przedmiotem rozpatrzenia Sądu w niniejszej sprawie. Ewentualne roszczenia odnośnie działki będącej własnością Spółki a zajęte pod remont drogi, skarżąca spółka może realizować w drodze postępowania przed sądem powszechnym.
Skoro uzasadnienie wyroku i jego sentencja odnosi się ściśle do przedmiotu rozstrzygnięć organów I i II instancji – wznowienia postępowania administracyjnego w konkretnej sprawie – brak podstaw do dokonywania wykładni wyroku i jego uzasadnienia.
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 158 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.