Uzasadnienie
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta K. na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 i art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z dnia 20.04.2004 r. (Dz. U. z 2004 r., nr 99, poz. 1001 ze zm. – zwanej dalej ustawą) i art. 104 kpa orzekł o utracie przez Z. Ś. statusu bezrobotnego z dniem 24 lutego 2006 r.
W uzasadnieniu Organ stwierdził, że Z. Ś. nie stawiła się w PUP w wyznaczonym przez urząd terminie oraz nie powiadomiła w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa.
Z. Ś. odwołała się od tej decyzji twierdząc, że nie stawiła się w wyznaczonym terminie z powodu ludzkiej ułomności bo po prostu o nim zapomniała.
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu Organ wskazał, że w myśl art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy Starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa.
Zapomnienie o terminie stawienia się w wyznaczonym terminie jako przyczyna niestawiennictwa, nie może być w ocenie Organu I instancji usprawiedliwieniem nieobecności.
Z. Ś. złożyła skargę na powyższą decyzję twierdząc, że leczy się w poradni specjalistycznej i że forma przekazywania pouczeń uniemożliwiła jej pełne zapoznanie się z ich treścią.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga okazała się zasadna.
W myśl z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
W niniejszej sprawie organy administracji publicznej naruszyły zasadę wyrażoną w art. 7 kpa, która zobowiązuje organy do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.
Zgodnie z unormowaną w art. 7 zasadą prawdy obiektywnej organy administracji publicznej mają obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. W szczególności są obowiązane dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy kodeksu postępowania administracyjnego.
Skarżąca w dniu 10 marca 2006 r. odebrała decyzję Starosty K. o utracie statusu bezrobotnego z dniem 24 lutego 2006 r.
Odwołanie od powyższej decyzji Skarżąca złożyła w dniu 22 marca 2006 r.
Z akt administracyjnych wynika, że Skarżąca w dniu 13 kwietnia stawiła się w Wielkopolskim Urzędzie Wojewódzkim Oddział Polityki Społecznej Delegatura w K. twierdząc, że zapomniała stawić się w wyznaczonym terminie bo jest chora psychicznie. Nie przedłożyła jednak zaświadczenia lekarskiego.
Organy administracji publicznej są związane rygorami procedury administracyjnej określającej ich obowiązki w zakresie prowadzenia postępowania i orzekania. Organy muszą zatem przestrzegać zasady dochodzenia do prawdy obiektywnej (art. 7 kpa), są zobowiązane w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymogami art. 107 § 3 kpa.
W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie organy nie zbadały wyczerpująco wszystkich okoliczności faktycznych sprawy i nie dopełniły obowiązku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, pozwalającego na obiektywną i wnikliwą jego analizę. Tym samym naruszono art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego.
Skarżąca podała, że jest chora psychicznie. Na organach ciążył zatem obowiązek wyjaśnienia tej kwestii, czego nie uczyniono. Należało zobowiązać Skarżącą do przedłożenia stosownych dokumentów i ustalić czy w ich świetle niestawiennictwo w wyznaczonym terminie w urzędzie pracy było usprawiedliwione czy też nie.
W wyroku z dnia 10 grudnia 1993 r. (II SA 2247/93, nie publikowany) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że niestawienie się w terminie jest usprawiedliwione wówczas, gdy nastąpiło z przyczyn przez osobę zobowiązaną do stawienia się niezawinionych, od niej niezależnych, a więc bez jej winy. Sam fakt niestawienia się bezrobotnego w Powiatowym Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie nie może automatycznie powodować uznania jego niestawiennictwa za zaistniałe z przyczyn nie usprawiedliwionych i w konsekwencji nie może powodować wydania decyzji o utracie prawa do zasiłku, jeżeli niestawiennictwo to nastąpiło z przyczyn przez bezrobotnego niezawinionych (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 1993 r., II SA 70/93, nie publikowany).
Organy mają także obowiązek udzielania stronie postępowania informacji o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Obowiązek ten obejmuje cały tok postępowania, zaś bierność organu w tym zakresie stanowi naruszenie prawa. Nadto, zgodnie z art. 9 kpa organ czuwa nad tym, aby strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu obowiązany jest udzielać jej niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Treść uzasadnienia decyzji powinna dokumentować wypełnienie przez organ wymienionych obowiązków procesowych i odnosić się do zakresu przeprowadzonego postępowania w sprawie.
Wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego i prawnego istotnego w sprawie, zaś sama decyzja powinna być należycie uzasadniona.
Mając na uwadze powyższe uchybienia procesowe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 53 poz. 1270 ze zm. dalej ppsa) orzekł jak w punkcie 1 wyroku.
O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 ppsa.
/-/I.Kucznerowicz /-/J.Stankowski /-/P.Miładowski
KB/