Uzasadnienie
Decyzją Dyrektora Izby Celnej w P. nr [...] z [...] marca 2011 roku utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] sierpnia 2008 roku w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w kwocie 8000 zł (osiem tysięcy złotych) na S.-E. H. S. Sp.jawna za przejazd be wypisu z zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne oraz karty opłaty drogowej. Skargę do tutejszego Sądu na powyższą decyzję złożyła reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika powyżej wymieniona spółka. Oprócz zarzutów zawartych w skardze wniosła o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji ponieważ z art.93 ust.3 ustawy nie jest przepisem szczególnym o jakim mowa w art.61 par.2 ust.1 oraz paragraf 3 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie jest wyłączona możliwość wstrzymania wykonalności decyzji. Możliwość wstrzymania jej wykonalności wynika z art. 135 k.p.a., który to przepis ma wyraźnie charakter uznaniowy.
Przesłanka wstrzymania wykonalności decyzji. Możliwość wstrzymania jej wykonalności wynika z art. 135 k.p.a jest oparta na pojęciu nieostrym –"uzasadnionych przypadków", a jej spełnienie podlega ocenie organu odwoławczego. Jak zauważa R.Strachowska w komentarzu do art.93 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (Dz.U.07.125.874),[w:] Ustawa o transporcie drogowym.Komentarz,ABC,2011,należy wskazać, że "do uzasadnionych przypadków "nauka prawa administracyjnego zalicza m.in. przypuszczenie, że decyzja jest wadliwa. W razie nieuwzględnienia wniosku przez organ II instancji pełnomocnik wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że jest ona wadliwa narazi Skarżącą na znaczną szkodę.
Sąd ustalił i zważył, co następuje
Obowiązującą zasadą jest, iż wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu. Na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270: z późn. zm. – dalej ppsa) Sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przywołanego przepisu jednoznacznie wynika, że podstawą do wstrzymania wykonania decyzji są wskazane przez ustawodawcę okoliczności. Wstrzymanie wykonania decyzji ma charakter wyjątkowy, a obowiązek wykazania, że zachodzą przesłanki wstrzymania zaskarżonej decyzji obciąża stronę. Jak wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w jednym z orzeczeń postanowienie sądu pierwszej instancji odmawiające na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z powodu braku jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku strony w tym zakresie, należy uznać za zgodne prawem.
Nie można bowiem przyjąć, że w sytuacji, gdy skarżący nie wskazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności.(vide-postanowienie z dnia 29 maja 2009 r. Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie I FZ 148/09)
NSA przypomniał, że zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Pojęcia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" są nieostre, dlatego wymagają uszczegółowienia w materiale dowodowym, który powinien w szczególności zaprezentować wnioskodawca. Zadaniem sądu jest natomiast ocena argumentów i dowodów przedstawionych przez stronę.
Sąd administracyjny może co prawda wyjść poza zarzuty i podstawy skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.), ale w sytuacji, gdy strona nie podaje żadnych okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie można przenosić całego ciężaru poszukiwania tych okoliczności na sąd pierwszej instancji.
W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej w treści skargi zawarł jedynie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc jedynie w uzasadnieniu,że wykonanie jej może narazić na znaczną szkodę.
Jednakże w żaden sposób jego nie uzasadnił, czy zachodzi na skutek wykonania zaskarżonej decyzji przez zapłatę 8000 złotych niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w sytuacji kiedy skarżąca spółka zapłaci orzeczoną karę. Pełnomocnik nie wskazał,na czym miałyby polegać nieodwracalne skutki dla spółki,jaka jest faktyczna kondycja finansowa spółki. Sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji wziął pod uwagę poglądy Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w orzecznictwie na temat definiowania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie przyjmuje się, że chodzi o taką szkodę,która nie będzie mogła być wynagradzana przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia,który w skutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia starty na życiu i zdrowiu(vide postanowienie NSA z 15 grudnia 2004 roku,GZ 127/04 (niepublikowane) oraz z 20 grudnia 2004 roku GZ 138/04 (Lex Polonica nr 375764).
W uznaniu Sądu taka sytuacja nie zachodzi w przedmiotowej sprawie bowiem sama zapłata kary nie wyczerpuje powyższych przesłanek. Jak podano bowiem wstrzymanie wykonania decyzji ma charakter wyjątkowy Wobec powyższego, stosownie do art. 61 § 3 i § 5 ppsa, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.
ja