Uzasadnienie
Pani G. S. wnioskiem z [...] lipca 2019r. wystąpiła o uchylenie decyzji Burmistrza Miasta P. z dnia [...] lutego 2007r. (sygn. [...]) w sprawie ustalenia dla S. S. warunków zabudowy dla adaptacji i rozbudowy istniejącego budynku gospodarczego na budynek mieszkalny, na terenie działki nr [...], obręb P., położonej w P. przy ul. [...]. Wnioskodawczyni zarzuciła błędne ustania stanu faktycznego – decyzji z [...] lutego 2007r. "zarzucam media (prąd, woda, gaz), które są wpisane nie dotyczą działki [...]. Proszę o uchylenie i wydanie nowej decyzji."
Żądanie to powtórzyła w piśmie z [...] września 2019r. podtrzymując wniosek o uchylenie decyzji lub jej zmianę poprzez odmowę wydania warunków zabudowy, gdyż narusza interes prawny wnioskodawczyni. Argumentowała, że ustalenia dotyczące obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej w media nie dotyczą działki nr [...], a działki [...]. Decyzja została wydana w oparciu o nieprawdziwe informacje. Nie wyrażała także zgodny na udzielenie pełnomocnictwa A. S. do odbioru decyzji o pozwoleniu na budowę.
Decyzją z dnia [...] września 2019r. Burmistrz Miasta P. na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 4 ust. 2, art. 51 ust. 1 pkt 1 i art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018r. poz. 1945 ze zm.) umorzył postępowanie administracyjne w tej sprawie z uwagi na brak zgody stron postępowania na zmianę decyzji o warunkach zabudowy w trybie art. 155 k.p.a.
Odwołanie od decyzji Burmistrza z dnia [...] września 2019r. złożyła Pani G. S., zarzucają obrazę przepisów:
- 1. art. 10 § 1 k.p.a. polegające na niezapewnieniu stronie S. S. czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym uniemożliwiając mu wypowiedzenie się i udzielenie odpowiedzi na pytanie czy wyraża zgodę na zmianę lub uchylenie decyzji Burmistrza Miasta P. z dnia [...].02.2007r., znak: [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla adaptacji i rozbudowy istniejącego budynku gospodarczego na budynek mieszkalny jednorodzinny na terenie działki nr [...] położonej w P. ul. [...] poprzez wysłanie pisma na adres nieistniejący ul. [...] w P., podczas gdy nie zachodzą przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady czynnego udziału stron w postępowaniu, o których mowa w art. 10 § 2 k.p.a.
- 2. art. 9 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez wysłanie do stron postępowania skrótowej informacji polegającej na wskazaniu nazwy, daty i numeru decyzji, zacytowanego art. 155 k.p.a. i skierowaniu zapytania czy strona wyraża zgodę na zmianę lub uchylenie przedmiotowej decyzji bez podania co jest jej przedmiotem, bez załączenia jej treści lub powiadomienia, że strona może się z decyzją zapoznać w urzędzie, co uniemożliwiło stronom podjęcie świadomej decyzji, podczas gdy na organie ciąży obowiązek informowania stron oraz czuwania nad tym, aby strony i inni uczestnicy postępowania nie ponieśli szkody z powodu nieznajomości prawa, prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej i realizacji zasady prawdy obiektywnej poprzez przyczynienie się przez organ do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa.
- 3. art. 155 k.p.a. poprzez umorzenie postępowania administracyjnego wobec braku zgody stron na zmianę lub uchylenie decyzji Burmistrza Miasta P. z dnia [...].02.2007r., znak: [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla adaptacji i rozbudowy istniejącego budynku gospodarczego na budynek mieszkalny jednorodzinny na terenie działki nr [...] położonej w P. ul. [...], podczas gdy strony nie mogły świadomie podjąć decyzji, wyłączona z procesu decyzyjnego została jedna ze stron tj. S. S..
Ponadto Pani G. S. podniosła, że w decyzji z 2007r. podano błędne pisma dotyczące zapewnienia dostawy mediów dla tego zamierzenia a nadto, iż w aktach sprawy dotyczących udzielenia pozwolenia na budowę, są sfałszowane pełnomocnictwa do odbioru decyzji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] lutego 2019r. na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., art. 155 k.p.a. w zw. z art. 59, art. 60, i art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018r. poz. 1945 ze zm.) utrzymało w mocy decyzją Burmistrza Miasta P. z [...] września 2019r. o umorzeniu postępowania w sprawie uchylenia decyzji Burmistrza Miasta z [...] lutego 2007r. o ustaleniu warunków zabudowy.
W motywach rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że w tej sprawie doszło do błędnego opisania numerów pism, z których wynikały zapewnienia dostaw mediów dla przedmiotowego zamierzenia. Skoro jednak to zamierzenie zostało zrealizowane w oparciu o udzielone pozwolenie na budowę, to w przypadku rozbudowy istniejącego budynku, który był użytkowany razem z istniejącym budynkiem mieszkalnym nie ma istotnej doniosłości omyłkowe wskazania sygnatur pism o zapewnieniu dostaw mediów, bo one tam już były.
Po drugie, mimo błędnego adresu Pana S. S. przy zawiadomieniu o zakończeniu zbierania materiału dowodowego oraz przy wydawanej decyzji to okoliczność ta nie jest istotna gdyż organ I instancji przesłał ponownie decyzję o umorzeniu postępowania na właściwy adres Pana S. S. a Pan S. S. nie zaskarżył tej decyzji do SKO.
Po trzecie, zamierzenie to zostało zrealizowane, co powoduje, że organy administracji budowlanej nie dopatrzyły się również wad wydanej wcześniej decyzji o warunkach zabudowy.
Organ wskazał także, iż dla tego terenu obowiązuje uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w P. w rejonie ulic: W., Ź., J., P., W., P., obręb P., ark. [...], [...], [...],[...] - strefa A, zatwierdzony Uchwałą Nr [...] Rady Miasta P. z dnia [...].10.2012r., opublikowany w Dzienniku Urzędowym Województwa W. z dnia [...] stycznia 2013r. pod pozycją [...].
Zdaniem organu wejście w życie planu miejscowego powoduje uznanie postępowania administracyjnego w sprawach podważania ustalenia warunków zabudowy za bezprzedmiotowe.
Kwestie ewentualnych fałszywych pełnomocnictw do odbioru decyzji pozwolenia na budowę nie mają znaczenia dla postępowania dotyczącego warunków zabudowy.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] lutego 2020r. wniosła G. S. reprezentowana przez adw. A. J. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z [...] września 2019r.
Skarżąca zarzuciła naruszenie:
- 1. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na niewystarczających ustaleniach faktycznych, znaczących w kontekście oceny ziszczenia się przesłanek z art. 155 k.p.a.:
- a) nie uwzględniono, że w załączniku graficznym do kwestionowanej decyzji z [...] lutego 2007r. brak było aktualnego oznaczenia geodezyjnego działki nr [...], a w tym nie uwzględniono skutków podziału, który miał miejsce przed wydaniem decyzji z [...] lutego 2007r.,
- b) pominięto, że w toku postępowania zwykłego nie było zgody - opinii - zakładów potwierdzających istnienie odpowiedniego uzbrojenia o jakim stanowi art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2003 nr 80 poz. 717, z późn. zm.);
- c) przyjęto wadliwe założenie, że do nieruchomości, dla której wydano warunki zabudowy dostęp do drogi publicznej gwarantowany jest z drogi publicznej zlokalizowanej na działce nr [...], obręb N., znajdującej się w zupełnie innej części P.;
- d) posłużono się zapisami wadliwej analizy urbanistycznej, która narusza przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588, z późn. zm.) w stopniu rażącym, tj. poprzez brak określenia na mapie graficznej obszaru analizowanego, niemożność ustalenia jak duży był ów obszar, brak szczegółowego opisu wszystkich nieruchomości;
- e) załącznikiem graficznym do decyzji z 2007 r. uczyniono mapę, która nie jest dokumentem, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ani nie została wykonana w czytelnej technice graficznej;
a czego dostrzeżenie i uwzględnienie doprowadziłoby organ do konstatacji, że za uchyleniem decyzji o warunkach zabudowy przemawia interes społeczny, jeżeli nie słuszny interes strony;
- 2. art. 155 k.p.a. poprzez wadliwe uznanie, że decyzja z [...] lutego 2007 r., znak [...], nie może być za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony;
- 3. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania odwoławczego w zakresie urągającym zasadzie dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, tj. poprzez odejście od ugruntowanej w doktrynie i orzecznictwie powinności organu odwoławczego rozpoznania sprawy zakończonej decyzją organu I instancji w całości, co przybrało postać taką, że organ odwoławczy de facto ograniczył się jedynie do lakonicznego odniesienia się do zarzutów stawianych w odwołaniu, a nie rozpoznał sprawy na nowo co do istoty sprawy;
- 4. art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji administracyjnej, której uzasadnienie nie licytuje z powagą, jakiej oczekiwać można by od rozstrzygnięcia organu nadzoru w osobie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, ponieważ:
- a. nie przedstawiono w nim dokładnie tego, jakie aspekty procedowania w trybie art. 155 k.p.a., były wzięte pod uwagę;
- b. organ ogólnikowo stwierdza li tylko to, że nie dopatrzył się naruszeń ani nieprzywołanych, ani nieomówionych przepisów prawa materialnego, a co miało być równoznaczne z nieprzemawianiem interesu społecznego lub słusznego interesu strony za nieuchylaniem decyzji;
- c. organ powinien prześledzić i przywołać poszczególne normy, które stosował organ niższego szczebla - w tym te zawarte w planie zagospodarowania przestrzennego - by wykazać, że nie zostały one naruszone w stopniu pozwalającym na wydanie rozstrzygnięcia, o jakim mowa w art. 155 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i odwołując się do uzasadnienia zaskarżonej decyzji. W związku z brakiem wymaganej ilości odpisów skargi Kolegium wniosło nadto o odrzucenie skargi.
Po przekazaniu skargi, na wezwanie Sądu pełnomocnik skarżącej prawidłowo uzupełnił braki formalne skargi umożliwiając jej merytoryczne rozpoznanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
W pierwszej kolejności Sąd wyjaśnia, że zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału IV z dnia 2 lipca 2020 r., na podstawie art. 15 zzs(4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 z późn. zm.) sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (zarządzenie z 11 sierpnia 2020r., k. 97 akt sąd.). Strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne w składzie trzech sędziów oraz stronom umożliwiono wyrażanie stanowiska przed rozpoznaniem sprawy.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019 r., poz. 2325, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosownie zaś do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.
Stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji Sąd uznaje za prawidłowy i przyjmuje za podstawę do dalszych własnych rozważań.
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, Sąd nie dopatrzył się przy jej wydaniu naruszeń prawa skutkujących koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza P. z [...] września 2019r. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi.
Co do kwestii nieprawidłowego zawiadomienia jednego z uczestników postępowania - S. S. - o toczącym się postępowaniu oraz wadliwym doręczeniu kwestionowanej decyzji o warunkach zabudowy z [...] lutego 2007r. wskazać należy, że okoliczności te dotyczą jednej z podstaw wznowieniowych wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Przy czym zarzuty w tym zakresie skutecznie może podnosić strona, która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Tymczasem zarzuty te podniosła inna strona postępowania - G. S.. S. S. takiego wniosku nie złożył, mimo że stawił się osobiście do organu i złożył oświadczenie, co do miejsca swojego zamieszkania w P. przy ul. [...]. Ubocznie, Sąd zauważa, w oparciu o zgromadzone akta sprawy, że decyzja o warunkach zabudowy z [...] lutego 2007r. została przesłana temu zainteresowanemu na powyższy adres i odebrana przez dorosłego domownika - G. S. (zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki adresowanej do G. S. i S. S. dołączone do decyzji z [...] lutego 2007r.). Nadto zarzuty takie uprawniona strona może skutecznie podnosić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji nie upłynęło pięć lat (art. 146 § 1 k.p.a.).
Przedmiotowe postępowanie dotyczy natomiast wniosku o uchylenie i zmianę decyzji z [...] lutego 2007r. w trybie art. 155 k.p.a., co wyraźnie wynika z treści żądania oraz skargi, zatem zarzuty w kwestii braku zapewnienia czynnego udziału w sprawie nie mogę być zasadnie podnoszone w niniejszym postępowaniu.
Przechodząc do meritum sprawy, wskazać należy, że zgodnie z art. 155 k.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio.
Możliwość uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej na podstawie art. 155 Kpa należy do trybów nadzwyczajnych, które zgodnie z ustawą pozwalają zmodyfikować decyzję zgodnie z wolą stron w zakresie, w którym taka modyfikacja jest możliwa, jak również pozwalają zweryfikować decyzję, która formalnie obowiązuje, ale obiektywnie jest nieprawidłowa. Celem postępowania administracyjnego jest wydanie prawidłowego, zgodnego z prawem rozstrzygnięcia sprawy. Jeżeli rozstrzygnięcie nie jest prawidłowe, nie jest zgodne z prawem, możliwe jest jego wzruszenie (por. wyrok NSA z [...] listopada 2008 r., sygn. akt II OSK [...], dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA").
Dla zmiany lub uchylenia decyzji, na mocy której strona nabyła prawo, niezbędne jest spełnienie czterech przesłanek:
- - istnienie decyzji ostatecznej,
- - zgoda strony na zmianę lub uchylenie decyzji
- - za jej uchyleniem lub zmianą przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony, oraz
- - brak przeciwwskazań w przepisach ustaw szczególnych.
Nie budziło sporu, że wniosek o uchylenie i zmianę dotyczy decyzji o warunkach zabudowy z [...] lutego 2007r., która korzysta z przymiotu decyzji ostatecznej.
W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się obecnie, że decyzja o warunkach zabudowy może podlegać zmianie w trybie art. 155 k.p.a., o ile zostaną spełnione warunki przewidziane w tym przepisie. Decyzja o warunkach zabudowy nie jest bowiem ściśle i bezwzględnie decyzją związaną, bowiem przepisy o jej wydawaniu przewidują dla organu pewne możliwości decyzyjne, zaś przepisami szczególnymi, o jakich mowa w art. 155 k.p.a., są regulacje zawarte w ustawie planistycznej, w szczególności w art. 61 (vide wyroki NSA z dnia: [...] stycznia 2012 r., II OSK [...]; [...] grudnia 2010 r., II OSK [...]; [...] marca 2014 r., II OSK [...]; [...] października 2015 r., II OSK [...]; [...] czerwca 2015 r., II OSK [...], CBOSA). W ramach ustaleń decyzji o warunkach zabudowy są elementy, których określenie pozostaje w zakresie władzy dyskrecjonalnej organu.
Nadto, rozważenie możliwości zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 k.p.a. wymaga uprzedniego ustalenia, czy w konkretnym przypadku występuje tożsamość sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnym (uzasadnienie uchwały NSA z dnia [...] listopada 2009 r., II GPS [...], ONSA WSA 2010, Nr [...], poz. 4). Na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe. Tożsamość sprawy występuje, gdy występują te same podmioty, gdy dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy (uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia [...] czerwca 2000 r., FPS [...], ONSA 2001, Nr [...], poz. 7; A. Wróbel, Komentarz do art. 155 k.p.a., Lex-el., teza 14).
Uzyskanie, zatem zgody wszystkich stron postępowania musi nastąpić w ramach tego konkretnego postępowania wywołanego wnioskiem o uchylenie i zmianę decyzji. Przesłanką jest zgoda strony postępowania w sprawie. Dla spełnienia tej przesłanki wymagane jest ustalenie stron, które brały udział w postępowaniu w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Nie budzi przy tym wątpliwości, że niewystarczające jest wyrażenie zgodny tylko przez inwestora, czy wnioskodawczynię, jak w niniejszej sprawie, ale przez wszystkie strony postępowania sprawie o wydanie warunków zabudowy z [...] lutego 2007r.
Prawidłowo zatem w toku postępowania pierwszoinstancyjnego organ zwrócił się do stron postępowania o wyrażenie takiej zgody i wyraźnie wskazał, że chodzi o postępowanie zakończone decyzją z [...] lutego 2007r., znak [...] o warunkach dla adaptacji i rozbudowy istniejącego budynku gospodarczego na budynek mieszkalny, na terenie działki [...] obręb P., przy ul. [...]. Wbrew zarzutom odwołania Burmistrz w piśmie z [...] września 2019r. wskazał jakiego konkretnie postępowania dotyczy wymagana zgoda, zatem niezasadny okazał się w świetle powyższego zarzut, że strony które wyraźnie wyraziły brak zgody nie wiedziały co do jakiego postępowania i jakiej decyzji się wypowiadały. Strony te w piśmie zwrotnym do organu przywołały datę i przedmiot decyzji (k. 9-12 akt adm. I inst.). Nie sposób zatem zasadnie podnosić, że strony nie widziały co do jakiego postępowania wyraziły na brak zgodny na uchylenie i zmianę decyzji.
Zatem organ, w przypadku braku zgody stron na uchylenie lub zmianę decyzji poprzez odmowę wydania warunków zabudowy, nie miał obowiązku prowadzenia postępowania zgodnie z oczekiwaniami skarżącej. Słusznie uznał, że w tym przypadku zachodzi bezprzedmiotowość postępowania skutkująca jego umorzeniem. Jak podkreślono w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] sierpnia 2000 r. sygn. akt I SA/Wr [...], przepis art. 155 k.p.a. daje podstawę jedynie do pozytywnej dla strony decyzji; brak przesłanek dla jego zastosowania powoduje bezprzedmiotowość postępowania wszczętego wnioskiem o zastosowanie trybu nadzwyczajnego, która winna doprowadzić do umorzenia w myśl przepisu art. 105 § 1 k.p.a. (dostępne LEX nr 654555).
Z redakcji omawianego przepisu wynika także, że decyzja wydawana w tym trybie ma charakter uznaniowy, wobec czego uchylenie lub zmiana pozostawiona jest uznaniu organu administracyjnego, przy czym w orzecznictwie podkreśla się, że wzruszenie decyzji w tym trybie "musi być podyktowane względami celowości mieszczącymi się w założeniach interesu strony" (zob. NSA z dnia [...] listopada 1994 r., III SA [...], Fiskus 1995, nr [...], s. 15). Dodać też należy, że przedmiotem takiego postępowania nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy niejako "od nowa", lecz przeprowadzenie weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej, przy uwzględnieniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Tak więc istota postępowania prowadzonego w trybach nadzwyczajnych określonych w art. 154 i 155 k.p.a. sprowadza się do zbadania, czy w ustalonych okolicznościach faktycznych i prawnych dotychczasowej decyzji, zostały spełnione szczególne przesłanki wymienione w tych przepisach - tzn. czy interes społeczny lub słuszny interes strony przemawiają za zmianą lub uchyleniem decyzji.
Rozważając przesłankę istnienia słusznego interesu strony w uchyleniu lub zmianie decyzji ostatecznej organy zasadnie uznały, że w sprawie nie zachodzi taki interes, który byłby godny ochrony i nie pozostawał w sprzeczności z interesem społecznym. Należy przy tym podkreślić, że oczywiście strona ma interes w uzyskaniu korzystnej dla siebie decyzji, jednak przepis art. 155 k.p.a. stawia wymóg, aby interes ten miał charakter "słusznego". To zaś, zdaniem Sądu, czyniło zasadnym rozważanie tej przesłanki m.in. w kontekście interesu społecznego.
W okolicznościach niniejszej sprawy za naruszenie takiego interesu nie można uznać podnoszonych zarzutów, w istocie sprowadzających się do sporów sąsiedzkich i rodzinnych, że adresat decyzji o warunkach zabudowy korzysta z mediów skarżącej. Tak samo odnieść należy się do zarzutu zamurowania okien w budynku garażowym, skarżącej, postawienia murku na dachu garażowym oraz świecenia światłem w okna skarżącej (k. 13 akt adm. I inst.). Co więcej zarzuty te odnosić należy do późniejszego pozwolenia na budowę z 2012r., którego wniosek o uchylenie i zmianę nie dotyczy. Bez znaczenia dla przedmiotowej sprawy są, zatem zarzuty dotyczące ewentualnego sfałszowania podpisu i umocowania do odbioru decyzji pozwolenie na budowę.
Podkreślić należy, że z treści decyzji o warunkach zabudowy wynika, że warunki te zostały ustalone dla inwestycji polegającej na adaptacji i przebudowie budynku gospodarczego na mieszkalny na działce nr [...]. Inwestycja ta na skutek pozwolenia na budowę z 2012 r., co przyznała skarżąca, została przeprowadzona i budynek jest obecnie zamieszkiwany i użytkowany przez syna S. (k. 37 i nast. akt adm. II inst.).
Słusznie zatem wskazują organy, że nie doszło do naruszenia słusznego interesu strony, mimo błędnego opisania w decyzji o warunkach zabudowy numerów pism zawierających zapewnienia dostawców mediów dla przedmiotowej inwestycji, czy błędnego numeru drogi, do której działka inwestycyjna ma dostęp. Zamierzenie polegało bowiem na adaptacji i rozbudowie istniejącego budynku gospodarczego użytkowanego razem z istniejącym budynkiem mieszkalnym, do którego media były już doprowadzone. Inwestycja zlokalizowana jest na działce, która już miała zapewniony dostęp do drogi publicznej, nadto została zrealizowana w oparciu o udzielone pozwolenie na budowę.
Przy ocenie żądania uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej, na mocy której strona nabyła prawo, należy mieć na uwadze, że przepis art. 155 k.p.a. nie tworzy dla stron prawa do trzeciej instancji odwoławczej (wyrok NSA w Warszawie z dnia [...] grudnia 1996 r., III SA [...], dostępne LEX nr 28966; wyr. NSA z [...] stycznia 2018r., II OSK [...], dostępne CBOSA). Brak jest także co do zasady podstaw, aby w ramach postępowania prowadzonego w trybie art. 155 k.p.a. dokonywać ponownej analizy urbanistycznej, ponieważ w tym trybie nie prowadzi się od początku nowego postępowania dowodowego, doprowadziłoby to do wydania nowego rozstrzygnięcia o warunkach zabudowy.
Organy zasadnie, zatem przyjęły, że w przypadku braku przesłanek określonych w art. 155 k.p.a. należało w niniejszej sprawie zastosować art. 105 § 1 k.p.a. i umorzyć postępowanie w przedmiocie wniosku o uchylenie i zmianę ostatecznej decyzji (wyr. WSA w Białymstoku z [...] maja 2013r., sygn. akt II SA/Bk [...], dostępne www.oreczenia.nsa.gov.pl).
Sąd nie stwierdził, aby wydając zaskarżoną decyzję organy naruszyły zarzucane w skardze przepisy postępowania art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a. W całokształcie okoliczności sprawy oraz w związku z brakiem zgody stron postępowania i słusznego interesu skarżącej – zatem uznaniem że postępowanie okazało się bezprzedmiotowe - uzasadnienie decyzji organu I, jak i II instancji jest wystarczające dla takiego jej rozstrzygnięcia.
W ocenie Sądu, natomiast nieprawidłowo stwierdza organ odwoławczy, że uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w P. w rejonie ulic: W., Ź., J., P., W., P., obręb P., ark[...], [...], [...],[...] - strefa A (Uchwałą Nr [...] Rady Miasta P. z dnia [...].10.2012r., publ. Dz.Urz. Woj. Wlkp. z 2013r. poz.) w sposób oczywisty wyklucza możliwości negowania wydawanych wcześniej decyzji o warunkach zabudowy, że z dniem wejścia w życie planu postępowanie administracyjne w sprawach podważania ustalenia warunków zabudowy stało się bezprzedmiotowe.
Oczywiście, wejście w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powoduje, że nowa zabudowa terenów objętych planem, zawnioskowana po wejściu w życie planu, jest możliwa wyłącznie gdy jest zgodna z postanowieniami planu i nie są wydawane decyzje o warunkach zabudowy. Tymczasem kwestionowana decyzja o warunkach zabudowy z [...] lutego 2007r. została wydana przed uchwaleniem planu, inwestycja została zrealizowana w oparciu o pozwolenie na budowę z 2012r., zatem decyzja z [...] lutego 2007r. pozostaje w obrocie prawnym i co do zasady możliwa jest ocena jej prawidłowości w trybach nadzwyczajnych po spełnieniu ustawowych przesłanek do ich zastosowania. Twierdzenie organu o pierwszeństwie planu jest zasadne o tyle, gdyby złożono wniosek o zmianę decyzji o warunkach zabudowy poprzez modyfikację jej treści, np. poprzez zmianę parametrów nowej zabudowy, co jednak nie było przedmiotem wniosku w niniejszej sprawie.
Mając powyższe na uwadze, skarga nie mogła odnieść skutku i podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a., jak Sąd orzekł w wyroku.