Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]., nr [...], na podstawie art. 154 § 1 i § 2 kpa. oraz art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 I 1991 o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz.U. z 2002 r., nr 42, poz. 371 ze zm.) Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych odmówił zmiany decyzji własnej z dnia [...]., nr [...] o utrzymaniu w mocy decyzji własnej z dnia [...]., nr [...] o pozbawieniu J. D. uprawnień kombatanckich. Strona wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy podkreśliła, że pozbawiając ją uprawnień kombatanckich wyrządzono jej szkodę materialną i moralną. Organ wskazał, że z uwagi na brak stwierdzenia którejkolwiek z ustawowych przesłanek wznowienia postępowania wniosek zakwalifikowano jako wniosek o uchylenie decyzji w trybie art. 154 kpa. Przeprowadzając ponownie postępowanie Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych stwierdził, że J. D. pełnił służbę wojskową w 7 pułku KBW w okresie od 14 V 1949 r. do 10 X 1951 r. (a więc po 30 VI 1947 r.) i nie prowadził żadnej działalności, o której mowa w art. 1 ust. 2 i art. 2 ustawy, ani też nie podlegał represjom, o których mowa w art. 4 ustawy.
Podnoszona przez stronę okoliczność, że jednostka, w której strona odbywała służbę wojskową walczyła z UPA nie znajduje - zdaniem organu - potwierdzenia w aktach sprawy, gdyż pismem z dnia 9 I 2002 r. Centralne Archiwum Wojskowe wyjaśniło, że zawarty wcześniej w dokumentach zapis o udziale żołnierzy 7 pułku KBW w zwalczaniu UPA okazał się nieprawdziwy. W świetle tych ustaleń organ uznał, że przedstawione przez Wnioskodawcę oświadczenie świadka K. S. na okoliczność udziału Wnioskodawcy w walkach z UPA trzeba uznać za niewiarygodne.
W odwołaniu od powyższej decyzji J. D. wskazał, że fakt udziału jego jednostki w walkach z UPA został potwierdzony przez Centralne Archiwum Wojskowe, WKU Konin oraz przedstawionego świadka. Odwołujący się podkreślił, że świadek K. S. walczył w tej samej jednostce, a fakt jego udziału w walkach z UPA został uznany przez Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w decyzji z dnia [...]., nr [...] na podstawie identycznych dowodów jak w rozpatrywanej sprawie, tj. zaświadczeń z Centralnego Archiwum Wojskowe, WKU Konin, a także na podstawie zeznań świadka, którym był Odwołujący się.
Decyzją z dnia [...]., nr [...], na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa. oraz art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 I 1991 o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego, Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ powtórzył swe argumenty zawarte w decyzji z dnia [...] i podkreślił, że słuszny interes strony w rozumieniu art. 154 kpa. nie może prowadzić do przyznawania uprawnień bez podstawy prawnej.
W skardze na powyższą decyzję J. D. podniósł te same argumenty co w odwołaniu i podkreślił, że w postępowaniu wskazał nazwiska dowódców swej jednostki, których organ jednak nie przesłuchał.
W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych podtrzymał w całości swą dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest zasadna. Skarżący podnosi, że odbywając zasadniczą służbę wojskową w 7 pułku KBW w okresie od 14 V 1949 r. do 10 X 1951 r. (a więc po 30 VI 1947 r.) uczestniczył w walkach z UPA. Na potwierdzenie tej okoliczności przedstawił zeznania świadka K. S. a także dokumenty Centralnego Archiwum Wojskowego oraz WKU Konin. Organ wskazał z kolei, że argumenty Skarżącego nie są wiarygodne w szczególności z uwagi na pismo CAW z dnia 9 I 2002 r., w którym wyjaśniono, że zawarty wcześniej w dokumentach zapis o udziale żołnierzy 7 pułku KBW w zwalczaniu UPA okazał się nieprawdziwy.
Zgodnie z art. 154 § 1 kpa. ostateczna decyzja, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony.
Wyrokiem z dnia [...] II 2002 r., sygn. akt II SA/Po [...] Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu uchylił decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] r., nr [...] i poprzedzającą ją decyzję tegoż organu z dnia [...] r., którymi pozbawiono uprawnień kombatanckich K. S.. W ponownym postępowaniu, decyzją z dnia [...]., nr [...], Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych zachował K. S. uprawnienia kombatanckie z tytułu udziału w walce z Ukraińską Armią Powstańczą, powołując się m.in. na zeznania świadka J. D..
K. S. jest świadkiem w niniejszej sprawie. Obydwaj mężczyźni służyli w tym samym czasie w 7 pułku KBW. Materiał dowodowy, którym dysponował organ orzekając w obydwu sprawach jest w znacznej mierze identyczny. W ocenie Sądu, zważając na znaną Sądowi z urzędu i podkreślaną często w pismach Centralnego Archiwum Wojskowego niekompletność archiwalnych dokumentów dotyczących walk z UPA podejmowanych przez różne jednostki Wojska Polskiego u schyłku lat 40-tych XX w oraz na fakt, że w identycznej niemalże sprawie zachowano uprawnienia kombatanckie towarzyszowi broni Skarżącego, za uchyleniem zaskarżonej decyzji i zachowaniem J. D. uprawnień kombatanckich przemawia zarówno słuszny interes strony jak i interes społeczny w rozumieniu art. 154 kpa. W interesie społecznym leży bowiem, aby sprawy kombatanckie były rozstrzygane z możliwie największą wnikliwością. Skoro zatem istnieje prawdopodobieństwo, że materiał dowodowy przemawiający pozbawieniem uprawnień kombatanckich nie jest kompletny, co zawsze wpływa na zwiększenie elementu ocennego i niepewności w jego analizie, Skarżący przedstawia świadków potwierdzających jego wersję wydarzeń, a organ administracji w identycznej sprawie zachował uprawnienia innej osobie, to w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie ponowne postępowanie w ramach art. 154 kpa. powinno również zakończyć się uchyleniem decyzji pozbawiających Skarżącego tych uprawnień.
Wobec powyższego, zgodnie z art. 135, 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), orzeczono jak w sentencji.
/-/ B. Popowska /-/ J. Stankowski /-/D. Rzyminiak-Owczarczak
MK