Uzasadnienie
M.L. [...].07.2004r. złożyła w Ośrodku Pomocy Społecznej w S. wniosek o "pomoc finansową na uregulowanie należności za mieszkanie, energię elektryczną, obuwie i żywność". Składająca wniosek podała, że kwota 544,26 zł którą ma do dyspozycji jest zbyt niska i nie wystarcza na utrzymanie, a ponadto jej dzieci chorują, co wiąże się z kosztami dojazdów do lekarza do P. W celu udokumentowania powyższych okoliczności wnioskodawczyni przedłożyła kopie rachunków, faktury opłat za wynajem mieszkania, skierowanie do szpitala wystawione dla M.L. i bilety kolejowe na trasie S. – P. Burmistrz Miasta i Gminy S. decyzją [...] nr [...] z [...] przyznał M.L. świadczenie pieniężne – zasiłek celowy na zakup żywności (80 zł), opłacenie energii elektrycznej (40 zł) i opłacenie czynszu (100zł) czyli łącznie w wysokości 220zł. W uzasadnieniu decyzji organ powołał się na przeprowadzony wywiad środowiskowy, z którego wynika, że wnioskodawczyni spełnia warunki określone w art. 8 ustawy o pomocy społecznej albowiem dochód rodziny w przeliczeniu na osobę wynosi 181 zł 42 gr. i nie przekracza dochodu określonego w art. 8 ust. 1 wskazanej ustawy.
Od powyżej decyzji skarżąca wniosła odwołanie z [...] sierpnia 2004r. o zwiększenie zasiłku celowego powołując się na trudną sytuację finansową – zaległości w opłacaniu czynszu za mieszkanie i rodzinną – jest matką samotnie wychowującą dwóch synów. Ponadto skarżąca wskazała, że jej miesięczny dochód wynosi [...], a składają się na niego: zasiłek alimentacyjny w wysokości 340 zł, zasiłek rodzinny – 86 zł, "dodatek do mieszkania" – 118,26 zł.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją nr [...] z [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję wskazując, że zasiłek celowy jest przyznawany w ramach uznania administracyjnego. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy stwierdza, że przy przyznawaniu pomocy bierze pod uwagę możliwość takiego dysponowania środkami, by nie pozbawić pomocy innych osób znajdujących się w podobnej sytuacji. Jednocześnie organ odwoławczy powołał się na art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej, który określa, że potrzeby osób korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej.
Wobec tego w ocenie SKO organ administracji przyznając zasiłki celowe nie jest zobowiązany do określania ich wysokości zgodnie z żądaniem wnioskującego, bądź w sposób zapewniający całkowite pokrycie zobowiązań osób ubiegających się o pomoc. Organ wskazał także na inne zadania, których realizacja wynika z ustawy o pomocy społecznej, a które pokrywane są ze środków placówek pomocy społecznej działających na danym terenie.
W skardze skarżąca powtórzyła dotychczasowe argumenty.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1269 ze zm.) Sądy Administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem – o ile ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd w pełni podziela pogląd Samorządowego Kolegium Odwoławczego o uznaniowym charakterze decyzji dotyczącej zasiłku celowego. Przepisy art. 39 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2004 r. nr 64, poz. 593 ze zm.) jedynie przykładowo wskazują, jakie potrzeby bytowe uzasadniają przyznanie tego zasiłku. W żaden sposób nie została natomiast określona wysokość zasiłku celowego, ustawa nie wskazuje ani sposobu jego obliczenia przez organ administracji, ani granic w jakich może być przyznawany. Ustawodawca określił jedynie ogólne warunki, jakie winien spełnić ubiegający się o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej. W art. 8 ust. 2 wskazanej ustawy ustalone zostało, że kryterium dochodowe na osobę w rodzinie od którego uzależnione jest prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, wynosi nie więcej niż 316 zł. W odniesieniu do rodziny, art. 8 ust. 3 określa odpowiednio kryterium dochodowe rodziny jako sumę kwoty kryterium dochodowego na osobę w rodzinie. W toku postępowania dowodowego organy administracji publicznej ustaliły, że skarżąca spełnia te warunki, albowiem jej trzyosobowa rodzina uzyskuje dochód w wysokości [...].
Organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji ograniczył się właściwie do stwierdzenia, że skarżąca spełnia kryterium dochodowe i wobec czego istnieją przesłanki do przyznania świadczenia z pomocy społecznej w formie zasiłku celowego. Brak w decyzji pierwszoinstancyjnej odniesienia do wysokości przyznanego zasiłku. M.L. we wniosku powołała się jedynie ogólnie na trudną sytuację finansową i wyszczególniła rodzaje i wysokości uzyskiwanych świadczeń.
Organ odwoławczy zobligowany był odnieść się do zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. Skarżąca uznała tę decyzję za krzywdzącą albowiem w jej ocenie przyznany zasiłek celowy w kwocie 220 zł nie wystarczy na pokrycie potrzeb bytowych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało na treść art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej, który stanowi, że potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. W oparciu o powołany przepis SKO wskazało, że organ pomocy społecznej nie jest zobowiązany przyznając zasiłki celowe do określania ich wysokości zgodnie z żądaniem wnioskodawcy. Podniesiono także argument, że przy rozstrzyganiu wniosków o pomoc finansową organy administracji musi kierować się nie tylko potrzebami i sytuacją materialną wnioskodawcy, ale również własnymi możliwościami finansowymi.
Zdaniem Sądu skoro Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołuje się na pewne uwarunkowania wpływające na wysokość przyznawanego zasiłku, a co za tym idzie na kształt merytorycznego rozstrzygnięcia, to powinno te okoliczności należycie uzasadnić. Wskazanie na ograniczone możliwości finansowe wynikające ze stosunkowo dużego zapotrzebowania ludności w stosunku do przeznaczonych na ten cel środków, Samorządowe Kolegium Odwoławcze winno poprzeć należytymi dowodami – na przykład w postaci zestawień finansowych, czy statystyk urzędowych. Artykuły 7 i 77 § 1 k.p.a. nakładają na organ administracji publicznej obowiązek zebrania wyczerpującego materiału dowodowego, jak również obowiązek rozpatrzenia go w całości. W niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze uzasadniając wydaną przez siebie decyzję oprało się na stwierdzeniach i wnioskach, nie wynikających ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.
Mając powyższe na uwadze i uznając brak ustaleń dotyczących możliwości finansowych za naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit "c" ustawy z 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej: p.p.s.a.) zaskarżoną decyzję uchylił, a na podstawie art. 152 p.p.s.a. określił, że podlega ona wykonaniu.
/-/ D. Rzyminiak-Owczarczak /-/ J. Stankowski /-/ M. Dybowski
MB