Uzasadnienie
Przedmiotem skarg M.W. były postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] i z [...] nr [..]. Sprawy zarejestrowano pod sygn. IV SA/Po 486/07 i IV SA/Po 487/07. Na rozprawie w dniu 8 listopada 2007 r. na podstawie art. 111 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm) sprawy połączono do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i sprawy prowadzono pod sygn. IV SA/Po 486/07. Również dnia 8 listopada 2007 r. zapadł wyrok, w którym skargi M.W. oddalono.
W kolejnej skardze M.W. zarejestrowanej pod sygn. IV SA/Po 859/07, która wpłynęła do Sądu dnia 21.12.2007 r. znalazło się żądanie wyłączenia sędziów wymienionych z imienia i nazwiska oraz asesora od rozpoznania spraw IV SA/Po 486/07 i IV SA/Po 487/07.
Jak wynika z powyższego, wniosek złożono po wydaniu wyroku, ponieważ jednak do Sądu w sprawie IV SA/Po 486/07 skarżący złożył dnia 21 grudnia 2007 r. wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku, przed skierowaniem sprawy na posiedzenie niejawne wniosek o wyłączenie wymienionych z imienia, nazwiska sędziów należało rozpoznać: Jakkolwiek skarżący formułuje żądanie, w ten sposób, że wnosi o wyłączenie wszystkich sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, to wskazuje personalnie jedynie na sędziów orzekających w Wydziale IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Nie zachodzą więc przeszkody do rozpoznania jego wniosku przez sędziów WSA w Poznaniu, którzy nie rozstrzygają spraw ze skarg na decyzje organów administracji publicznej w przedmiocie pomocy społecznej.
Jako uzasadnienie żądania wyłączenia sędziów, M.W. zarzucił nie wykonanie polecenia ustawodawcy, o którym mowa w art. 30 Kpk.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej, a ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) normuje postępowanie sądowe w sprawach działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne).
Z powyższego wynika, że granice właściwości sądów administracyjnych oraz istota wymiaru sprawiedliwości sprawowana przez te sądy jest inna niż wymiar sprawiedliwości sprawowany przez sądy powszechne. W procedurze sądów administracyjnych nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania karnego w tym również przepisy art. 30 Kpk, który mówi o składach sądu przy rozpoznawaniu spraw karnych.
Podstawą wyłączenia sędziego (sędziów) w postępowaniu sądowoadministracyjnym są przepisy art. 18 Ustawy z 30.08.2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.- daje p.p.s.a), które regulują wyłączenie z mocy samej ustawy oraz art. 19 p.p.s.a, który stanowi, że "niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18 (a które w niniejszej sprawie nie mają zastosowania) sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość, co do jego bezstronności w danej sprawie".
Argumentacja przedstawiona we wniosku M.W. ograniczyła się do ogólnikowego wskazania, że sędziowie wymienieni we wniosku o ich wyłączenie nie wykonali polecenia ustawodawcy z art. 30 kodeksu karnego, a skarżący nie podaje żadnych okoliczności, które mogłyby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziów wymienionych we wniosku zarówno tych, którzy merytorycznie orzekali w sprawie, jak i pozostałych sędziów Wydziału IV WSA w Poznaniu.
Każdy z sędziów Wydziału IV złożył oświadczenie, że nie istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w sprawie, a wnioskodawca nie wykazał iż w konkretnej sprawie i w świetle całego stanu faktycznego zaistniały okoliczności tego rodzaju, że mogłyby wywołać uzasadnione wątpliwości co do bezstronności wymienionych sędziów i asesora sądowego.
W powyższych okolicznościach, uznając wniosek M.W. za nieuzasadniony na podstawie art. 19 i 22 § 1 i 2 p.p.s.a orzeczono jak w postanowieniu.
/-/ Wiesława Batorowicz /-/ Jolanta Szaniecka /-/ Barbara Kamieńska
AT