Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...]Wojewoda, na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 99, poz. 1001) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] listopada 2005 nr [...] r. oraz odmowy uznania M. L.-R. za osobę bezrobotną.
W uzasadnieniu decyzji Prezydent Miasta K. podał, że z zebranych w sprawie dokumentów wynika, iż wnioskodawczyni od dnia [...] października 2004 r. figuruje w ewidencji osób prowadzących działalność gospodarczą, w związku z czym na podstawie 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie może uzyskać statusu osoby bezrobotnej.
Od powyższej decyzji M.L.-R. wniosła odwołanie podnosząc, iż figurowała formalnie w Ewidencji Działalności Gospodarczej prowadzonej przez Prezydenta Miasta K. pod numerem [...], jednakże faktycznie nigdy tej działalności nie podjęła oraz nie wystąpiła o nadanie numeru REGON. Ponadto z przedłożonego zaświadczenia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...]wynika, iż nigdy nie prowadziła pozarolniczej działalności gospodarczej, nie opłacała także składek na ubezpieczenie społeczne. Opisując szerszy kontekst sprawy podała, iż nie podjęła działalności gospodarczej gdyż w tym czasie opiekowała się swoim dzieckiem.
Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. W uzasadnieniu podniósł, iż dnia [...] listopada 2005 r. M.L.-R. zarejestrowała się jako osoba bezrobotna w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. W trakcie weryfikacji wniosku o przyznanie jej środków na podjęcie działalności gospodarczej organ ustalił, iż skarżąca figuruje w ewidencji jako osoba prowadząca działalność gospodarczą. Mając to na względzie Prezydent Miasta K, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt. 5 Kodeksu postępowania administracyjnego, wznowił postępowanie w sprawie uznania skarżącej za osobę bezrobotną. Wojewoda wskazał na przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zgodnie z którym bezrobotnym może być między innymi osoba, która jest niezatrudniona i nie wykonuje innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia, jeśli – w myśl lit. f cytowanego przepisu – nie podjęła pozarolniczej działalności gospodarczej od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji do dnia wyrejestrowania tej działalności.
M. L.-R. wniosła skargę na decyzję Wojewody. W skardze tej powołała się na te same okoliczności i argumenty jak w odwołaniu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna.
Rozstrzygając skargę w powyższym zakresie Sąd uznał, iż organy orzekające naruszyły przepisy prawa materialnego w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy. Bezsporne jest, że M. L.-R. uzyskała wpis do ewidencji działalności gospodarczej w dniu [...] października 2004 r., a do dnia złożenia wniosku o zarejestrowanie jej jako osoby bezrobotnej wpisu tego nie wykreślono. Żaden z organów nie kwestionował też faktu, iż skarżąca nie podejmowała działalności gospodarczej. W ocenie Sądu organy obu instancji przyjęły natomiast nieprawidłową interpretację art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, co skutkowało przyjęciem, iż skarżąca nie spełnia ustawowych wymogów uznania ją za osobę bezrobotną.
Status bezrobotnego może być przyznany osobie niezatrudnionej i niewykonującej innej pracy zarobkowej, zdolnej i gotowej do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, zarejestrowanej we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującej zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli nie ukończyła 60 lat i nie podjęła pozarolniczej działalności od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji do dnia wyrejestrowania tej działalności. W orzecznictwie (odnośnie analogicznych zapisów ustawy z 1994 r.) ugruntował się pogląd, iż przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f odnosi się do osób, które co prawda są wpisane do ewidencji działalności gospodarczej i wobec nich nie została podjęta decyzja o wykreśleniu z tej ewidencji, ale od dnia wpisania do ewidencji do dnia wyrejestrowania, nie podjęły działalności gospodarczej.
Stanowisko takie zajął Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 16 grudnia 1996 r. (sygn. akt OPS5/96, publ. ONSA 1997/2/47). W orzeczeniu tym Sąd stwierdził, że osoba, która uzyskała wpis do ewidencji działalności gospodarczej, może być pozbawiona statusu bezrobotnego w wyniku wznowienia postępowania w sprawie o przyznanie zasiłku z tego powodu, że jest wpisana do ewidencji działalności gospodarczej, chyba że wykaże, iż nie podjęła pozarolniczej działalności gospodarczej od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji do dnia wyrejestrowania tej działalności.
Mając na względzie powyższe, dokonując wykładni przepisu art. art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, należy zwrócić przede wszystkim uwagę na faktyczny aspekt tego przepisu oraz ustalić czy skarżąca podjęła działalność gospodarczą zgłoszoną do ewidencji. O niepodjęciu działalności gospodarczej w rozumieniu omawianego przepisu może świadczyć brak obrotów, a także nie spełnianie innych warunków koniecznych i wymaganych prawem dla jej prowadzenia. Sąd zwraca uwagę przede wszystkim na zaświadczenie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...], według którego skarżąca figuruje w ewidencji podatników jako osoba fizyczna nie prowadząca pozarolniczej działalności gospodarczej w latach 2001 – 2006. Dokument ten, z uwagi na treść art. 76 ust. 1 k.p.a. (dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone) może stanowić przesłankę wystarczającą do przyjęcia, iż skarżąca nie podjęła działalności gospodarczej, chyba że w postępowaniu administracyjnym zostanie wykazany fakt prowadzenia przez skarżącą czynności w zakresie tej działalności, których nie ewidencjonowała.
Z wymienionych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, art. 135 i art. 200 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.
/-/I.Kucznerowicz /-/J.Stankowski /-/P.Miładowski
KP