Uzasadnienie
Prawomocnym wyrokiem z dnia 1 grudnia 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę I.Ś na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2010r nr [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 18 stycznia 2011r. odrzucił skargę kasacyjną I.Ś. od w/w wyroku, a następnie postanowieniem z dnia 1 lutego 2011r. odrzucił zażalenie skarżącego na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Powyższe postanowienia doręczone zostały skarżącemu odpowiednio 20 stycznia 2011r. (vide zwrotne potwierdzenie odbioru k. 145 akt) i 4 lutego 2011r. (vide zwrotne potwierdzenie odbioru k. 187 akt).
Oznacza to, iż w dniu 11 lutego 2011r. tj. z upływem terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 1 lutego 2011r. zakończyło się postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie ze skargi na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2010r nr [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej.
Tym samym wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata lub radcy prawnego złożony w dniu 14 lutego 2011r. (vide data stempla pocztowego k. 200 akt) nie może zostać rozpoznany merytorycznie.
Zgodnie bowiem z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. – dalej ppsa), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Z powyższego przepisu wynika, że wniosek ten można złożyć dopóki trwa postępowanie sądowe, a po prawomocnym zakończeniu postępowania - o ile strona zainicjuje jednocześnie nowe postępowanie, które miałoby doprowadzić do wzruszenia prawomocnego orzeczenia (tj. postępowanie nadzwyczajne). Brak takiego nowego postępowania powoduje, że wniosek złożony po prawomocnym zakończeniu postępowania jest bezprzedmiotowy i niedopuszczalny (por. np. postanowienie NSA z 23 września 2010 r., sygn. akt II OZ 857/10, postanowienie NSA z 28 lipca 2009 r., sygn. akt I OZ 745/09, Lex nr 552405).
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 243 § 1 ppsa orzeczono jak w sentencji.