Uzasadnienie
Dnia 23 grudnia 2004 r. T.P. na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r., nr 58, poz. 515 ze zm., dalej: prd) skierowany został na badania lekarskie, z powodu kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości w dniu 23 grudnia 2004 r.
Pismem z dnia 15 lutego 2005 r. Prezydent Miasta zawiadomił T.P. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie kat. A i B, w związku z niedostarczeniem badań lekarskich w wyznaczonym terminie.
Decyzją z dnia [...], [...], Prezydent Miasta orzekł o cofnięciu Zainteresowanemu uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie kat. A i B, z uwagi na niedostarczenie aktualnych badań lekarskich.
Dnia 29 marca 2005 r. za pośrednictwem poczty złożone zostało niepodpisane pismo zatytułowane "odwołanie". W piśmie wskazano, że decyzja Prezydenta Miasta jest nieprawidłowa, gdyż to nie Zainteresowany prowadził pojazd. Zarzucono nadto, że Prezydent Miasta nie był właściwy w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...], [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, wskazując, że została ona wydana zgodnie z prawem. Powołano się na wyrok Sądu Rejonowego w Poznaniu, sygn. akt: [...], zgodnie z którym Zainteresowany został uznany winnym spowodowania wypadku drogowego. Prezydent Miasta, jako miasta na prawach powiatu grodzkiego, posiadał kompetencję do wydania zaskarżonej decyzji.
Pismem z dnia 11 maja 2005 r. T.P. złożył skargę do sądu administracyjnego, zarzucając, iż decyzja Kolegium jest wadliwa pod względem merytorycznym i prawnym. Wskazał, że akta sprawy [...], cytowane przez Kolegium, nie dotyczą przedmiotowego zdarzenia; pomylone zostały akta dwóch postępowań sądowych. W sprawie, w której został skierowany na badania, toczy się postępowanie przed Sądem Rejonowym w Lesznie, sygn. [...].
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Kolegium wskazało, że uzasadnieniu decyzji błędnie powołało wyrok Sądu Rejonowego w Poznaniu, sygn. [...], jednakże fakt ten nie stanowi wady decyzji.
W piśmie z dnia 14 czerwca 2006 r. Skarżący poinformował, że nieprawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Lesznie został uniewinniony od zarzutu prowadzenia w stanie nietrzeźwości jak i cofnięcia prawa jazdy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zaskarżona decyzja nie może się ostać, także z przyczyn, nie podniesionych przez Skarżącego.
Art. 63 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: kpa) wskazuje, że podanie wniesione pisemnie albo ustnie do protokołu powinno być podpisane przez wnoszącego. Podaniem jest również odwołanie, na co wskazuje niezbicie treść art. 63 § 1 kpa. Podpis, jako element obligatoryjny, pozwala na identyfikację osoby wnoszącej pismo (wyrok NSA z dnia 15 września 2000 r., III SA 417/00, LEX nr 47217).
W przedmiotowej sprawie w aktach administracyjnych znajduje się pismo oznaczone jako "odwołanie", które jednak nie zawiera podpisu. Organ nie zwrócił się do wnoszącego pismo o uzupełnienie zaistniałego braku formalnego. Pismo, które nie zawiera podpisu, nie może być traktowane jako skuteczny środek prawny. W związku z tym, przeprowadzenie postępowania przez organ II instancji i wydanie w jego wyniku decyzji co do istoty sprawy uznać należy za wadliwe. Decyzja taka rażąco narusza prawo, co – w świetle art. 156 § 1 pkt 2 kpa – stanowi podstawę stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej.
W takim stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: ppsa) stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji.
Niezależnie od powyższego uchybienia zważyć należy, iż nie bez znaczenia dla poprawności rozstrzygnięcia w tej sprawie mają ustalenia, co do okoliczności konsekwentnie podnoszonych przez stronę w toku całego postępowania administracyjnego, a następnie i sądem administracyjnym, iż T.P. nie był osobą kierującą pojazdem w dniu 23.12.2004r. o którym mowa w kwestionowanym skierowaniu na badania lekarskie.
Ma bowiem rację skarżący, że badaniu lekarskiemu w trybie art. 122 ust. 1 pkt 3 podlega wyłącznie kierujący pojazdem. Skarżący twierdzi, że okoliczności te były przedmiotem oceny sądu powszechnego w prowadzonej przeciwko niemu sprawie karnej - Sądu Rejonowego w Lesznie. Według twierdzeń T.P. nieprawomocnym wyrokiem uniewinnił go od zarzutu popełnienia czynu objętego skierowaniem na badanie. Zatem organ orzekający rozpoznający sprawę winien ustalenia swoje skonfrontować także z materiałem zebranym w toku postępowania karnego.
Zgodnie z art. 152 ppsa określono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, a o kosztach rozstrzygnięto po myśli art. 200 ppsa.
/-/ E. Kręcichwost – Durchowska /-/ M. Dybowski /-/ P. Miładowski
PG/