Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu postanowieniem nr [...] z dnia 27 kwietnia 2018 r. uznało ponaglenie [...] za nieuzasadnione.
[...] w dniu 14 maja 2018 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na ww. postanowienie. Skarga nie zawiera uzasadnienia.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z póżn. zm. - dalej powoływanej jako ‘p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Stosownie zaś do art. 141 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, tylko gdy kodeks tak stanowi.
Przedmiotem skargi jest postanowienie SKO w Poznaniu wydane w przedmiocie rozpatrzenia ponaglenia. Podstawą prawną tego orzeczenia jest art. 37 § 3, art. 37 § 5, art. 37 § 6 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Stwierdzić jednak należy, że na postanowienie organu rozpatrującego ponaglenie nie przysługuje zażalenie. Żaden bowiem przepis procedury administracyjnej nie przewiduje takiej możliwości. Konsekwencją tego jest też wniosek, że na powyższe postanowienie nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Stosownie bowiem do wskazanego wyżej art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. skarga do sądu przysługuje wyłącznie na te postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo które kończą postępowanie lub rozstrzygają istotę sprawy. Kwestionowane w skardze postanowienie SKO ma charakter wpadkowy (incydentalny). Nie kończy ono zatem postępowania w sprawie, ani też nie rozstrzyga istoty tej sprawy.
Reasumując, należało uznać skargę wniesioną w niniejszej sprawie za niedopuszczalną i jako taką na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. ją odrzucić. Z tych powodów orzeczono jak w sentencji postanowienia.