Uzasadnienie
A. P., zastępowana przez zawodowego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na postanowienie opisane w rubrum. Zaskarżonym postanowieniem zostało utrzymane w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Nadzoru Sanitarnego w [...] o stanowisku wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów.
W skardze zawodowy pełnomocnik zawarł wniosek o uchylenie obu wydanych w sprawie postanowień, wniosek o zwrot kosztów postępowania oraz wniosek o zwrócenie się z zapytaniem do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności z Konstytucją wskazanych przepisów prawa materialnego: ustawy z dnia 05 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2013 r. poz. 947) i zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego do czasu wydania rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny.
W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o odrzucenie skargi, wskazując że zaskarżone postanowienie zostało wyłączone z kognicji sądów administracyjnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm., dalej: P.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.
Z powyższego wynika zatem, że wniesienie skargi na postanowienie wierzyciela, którego przedmiotem jest stanowisko w sprawie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym, jest niedopuszczalne.
W rozpatrywanej sprawie została wniesiona skarga na takie właśnie postanowienie. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest z innych przyczyn niedopuszczalne.
Sąd zaznacza, że zawodowy pełnomocnik zawarł w skardze wniosek o zwrócenie się z zapytaniem do Trybunału Konstytucyjnego wyłącznie o zbadanie zgodności z Konstytucją wskazanych przepisów prawa materialnego, milczeniem pomijając ww. przesłankę odrzucenia skargi, zawartą w art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. Niemniej Sąd wskazuje, że nie ma żadnych wątpliwości co do konstytucyjności przepisu wyłączającego zaskarżenie postanowienia wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu (zarzutów) oraz postanowienia, przedmiotem którego jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W pełni skuteczna ochrona praw jednostki jest bowiem zapewniona poprzez możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięcia wydanego w sprawie głównej.
Na marginesie Sąd zaznacza, że art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. otrzymał aktualne brzmienie na skutek wejścia w życie, z dniem 15 sierpnia 2015 r., ustawy z dnia 09 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658, dalej jako ustawa zmieniająca). Z art. 2 ustawy zmieniającej wynika jednoznacznie, że do postępowania w którym zapadło zaskarżone postanowienie należy stosować przepisy P.p.s.a. w zmienionym brzmieniu, bowiem zostało ono wszczęte po dniu wejścia w życie ustawy zmieniającej.
Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. obowiązany był skargę odrzucić, co też orzeczono w sentencji postanowienia.