Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z 28 marca 2018 r. wydanym na podstawie art. 37 § 5 i § 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej: "K.p.a."), stwierdziło, że Wójt Gminy T. [...] dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego o znaku [...] oraz stwierdziło, iż naruszenie to nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł T. W., reprezentowany przez S. W..
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na te akty jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej: "P.p.s.a."), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, iż przedmiotem skargi mogą być tylko postanowienia, na które przysługuje zażalenie albo kończące postępowanie, albo rozstrzygające sprawę co do istoty. Skarga jest zatem niedopuszczalna, gdy postanowienie jest niezaskarżalne.
W postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada, że na wydane w toku postępowania postanowienie służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi (art. 141 § 1 Kpa) lub gdy przepis szczególny tak stanowi - jeżeli organ administracji publicznej wydaje postanowienie w oparciu o taki przepis. Takie ukształtowanie prawa do wniesienia zażalenia wynika z charakteru postanowienia, które w zasadzie nie załatwia sprawy, lecz dotyczy samego postępowania w sprawie. Dlatego nie ma tu znaczenia wola podmiotu dotkniętego postanowieniem. Prawo do wniesienia zażalenia wynika z elementu obiektywnego w postaci istnienia normy prawnej przewidującej takie prawo.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie wydane w oparciu o przepis art. 37 § 1 i 6 K.p.a., którego treść przewiduje wydanie w toku postępowania administracyjnego postanowienia rozpatrującego ponaglenie na działanie organu prowadzącego postępowanie. Instytucja ta służy zwalczaniu bezczynności lub przewlekłości w załatwianiu sprawy, czyli w wydaniu decyzji kończącej postępowanie w sprawie. Przepis ten nie zawiera normy, która uprawniałaby adresata postanowienia do wniesienia zażalenia. Nie jest to również postanowienie kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty. Powyższe postanowienie ma charakter wpadkowy (incydentalny) i nie przysługuje na nie zażalenie, o czym Skarżący został pouczony.
W tym stanie rzeczy, mając na uwadze, że skierowana do Sądu skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., orzekł, jak w postanowieniu.
Stosownie do art. 58 § 3 P.p.s.a. Sąd odrzucił skargę postanowieniem na posiedzeniu niejawnym.