Uzasadnienie
K. W., reprezentowana przez ad T., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia, składając jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej w skrócie "p.p.s.a."), jest zasadą, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po wniesieniu skargi organ administracji (art. 61 § 2 p.p.s.a.), a po przekazaniu sądowi skargi – sąd, może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, przy czym sąd wydaje takie postanowienie, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 zd. pierwsze p.p.s.a.).
Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia przez sąd, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 20 grudnia 2004 r. o sygn. akt GZ 138/04 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl - CBOSA), "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Natomiast "trudne do odwrócenia skutki", to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić jedynie po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania decyzji mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania (por. postanowienia NSA: z 14.12.2009 r., II OSK 1898/09; z 19.07.2012 r., II OZ 609/12; z 29.02.2012 r., II OZ 116/12; z 08.10.2015 r., II OZ 966/15 - CBOSA). Takiego charakteru nie ma, w ocenie Sądu, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Decyzja taka – nie mając przymiotu wykonalności i będąc wydawaną na wstępnym etapie procesu inwestycyjnego – ze swej istoty nie może powodować niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA: z 02.10.2012 r., II OZ 826/12; z 02.06.2016 r., II OZ 567/16; z 12.05.2016 r., II OZ 448/16; z 18.10.2017 r., II OZ 1226/17 - CBOSA).
Już z tych powodów wniosek Skarżącej nie zasługiwał na uwzględnienie. Poza tym godzi się zauważyć, że nie został on w żaden sposób przez autora skargi uzasadniony.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.