Uzasadnienie
Sygn. akt IV SA/Po [...]
R. P. wniósł skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2016r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych.
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie [...]zł., skarżący na urzędowym formularzu złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.
Powyższy wniosek rozstrzygnięty został negatywnie postanowieniem referendarza sądowego z dnia 23 sierpnia 2016r., które w wyniku rozpoznania sprzeciwu wniesionego przez skarżącego, zostało utrzymane w mocy postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 września 2016r. (zażalenie na w/w postanowienie Sądu zostało odrzucone postanowieniem z dnia 18 października 2016r.).
Mając powyższe na uwadze, skarżący po ponownym doręczeniu wezwania do uiszczenia wpisu sądowego, na urzędowym formularzu złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy, w którym podał informacje tożsame z informacjami ujawnionymi we wniosku z sierpnia 2016r. W piśmie przewodnim przesłanym wraz z kolejnym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy skarżący podał również, iż jego sytuacja majątkowa się nie zmieniła i nadal nie jest w stanie opłacić kosztów pomocy prawnej.
W tak ustalonym stanie faktycznym sprawy, na wstępie wskazać należy, że w niniejszym postępowaniu skarżący już występował z żądaniem przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. W kwestii poprzedniego żądania wypowiadał się co wykazano powyżej referendarz sądowy, który w uzasadnieniu postanowienia z dnia 23 sierpnia 2016r. odmawiając przyznania prawa pomocy wyjaśnił, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania, w jakiej sytuacji się znajduje i że jest to sytuacja uprawniająca go do przyznania prawa pomocy, czego wnioskodawca nie uczynił w wiarygodny sposób. W uzasadnieniu tego postanowienia stwierdzono również, że niewiarygodne i sprzeczne są wyjaśnienia skarżącego co do faktu prowadzenia działalności gospodarczej.
Skarżący z jednej strony powołał się bowiem na podjęcie i zawieszenia działalności gospodarczej z dniem 2.10.2015r. Dalej jednak skarżący wskazał na okoliczność dalszego prowadzenia działalności na co wskazują przedłożone dokumenty w tym deklaracja VAT – 7 oraz zestawienie faktur zakupowych i sprzedażowych za II kwartał 2016r. Na podstawie przedstawionych dokumentów i udzielonych informacji nie można było zatem jednoznacznie ustalić dochodu skarżącego. W uzasadnieniu postanowienia wskazano również, że wnioskodawca nie przedstawił kompletnych wyciągów bankowych. Powyższa argumentacja została podtrzymana przez Sąd w postanowieniu z dnia 20 września 2016r.
Pomimo tej treści orzeczenia kończącego postępowanie w przedmiocie poprzednio złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy, Wnioskodawca składając obecnie rozpatrywany wniosek o przyznanie prawa pomocy nie przedstawił żadnych nowych informacji, stwierdzając, iż jego sytuacja materialna nie zmieniła się.
Porównanie poprzedniego oświadczenia majątkowego z aktualnie składanym wnioskiem, ujawnia brak podstaw faktycznych dla przyjęcia stanowiska, że przyczyną wystąpienia przez R. P. z kolejnym żądaniem przyznania prawa pomocy jest pogorszenie się jego sytuacji majątkowej.
W tym miejscu wyjaśnić należy, że postanowienie o przyznaniu prawa pomocy nie może być wydane na skutek ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy, który został oparty na tych samych podstawach, co wydane już prawomocne postanowienie o odmowie przyznania prawa pomocy. Zatem w okolicznościach niniejszej sprawy brak jest podstaw faktycznych do przyjęcia stanowiska, ze spełnione zostały warunki do przełamania mocy wiążącej postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy z dnia 23 sierpnia 2016 roku.
Powyższe uzasadnia umorzenie postępowania na podstawie art. 249 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016r. poz. 718 dalej P.p.s.a.), zgodnie z którym, jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Art. 249a P.p.s.a. może znaleźć bowiem zastosowanie w postępowaniach toczących się w trybie art. 165 P.p.s.a., a więc wówczas, gdy strona powtórnie wnosi o przyznanie prawa pomocy po uprzednim oddaleniu jej wniosku w tym przedmiocie, bądź domaga się – w drodze zmiany wcześniejszego postanowienia przyznającego stronie prawo pomocy – rozszerzenia jego zakresu ergo przyznania tego prawa w szerszym zakresie (R. Hauser, M Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydawnictwo CH Beck, Warszawa 2015, str. 989).
Z tych względów, na podstawie art. 249a oraz art. 258 §1 i §2 pkt 7 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.