Uzasadnienie
T. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę, zatytułowaną "Pozew", domagając się wypłaty zaległego zasiłku dla bezrobotnych za okres od [...] stycznia 2014 r. do [...] lutego 2014 r., przez Starostwo Powiatowe w [...].
W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej odrzucenie oceniając, że skarga dotyczy czynności faktycznej związanej z wypłatą zasiłku, która to czynność faktyczna nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Starosta opisał przebieg wydarzeń, w tym wydanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu prawomocnego wyroku z dnia 10 października 2013 r. sygn. akt IV SA/Po 558/13 w sprawie ze skargi T. N. oraz wydanie, w następstwie ww. wyroku, decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. znak [...] uznającej skarżącego za osobę bezrobotną z dniem [...] stycznia 2013 r. przyznającą skarżącemu prawo do zasiłku dla osoby bezrobotnej za okres od dnia [...] stycznia 2013 r. do dnia [...] stycznia 2014 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej P.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Natomiast art. 52 § 2 P.p.s.a. określa, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Według powyższych przepisów, wniesienie skargi musi być poprzedzone wyczerpaniem środków zaskarżenia, a więc przedmiotem skargi może być wyłącznie decyzja ostateczna.
W przedmiotowej sprawie skarżący wniósł skargę na decyzję organu pierwszej instancji. Wobec tego skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.