Uzasadnienie
M. P. złożył w dniu 6 marca 2009r. wypełniony na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata i zwolnienia go od kosztów sądowych.
We wniosku wskazał, że jest kawalerem i nie ma na swoim utrzymaniu innych osób. Posiada dom o powierzchni 120 m², który pomagali mu wybudować rodzice. Część tego domu wynajmuje, z czego uzyskuje miesięcznie tytułem czynszu najmu kwotę 1000 zł brutto. Z tytułu wynagrodzenia za pracę skarżący otrzymuje 1400 zł brutto miesięcznie.
Zgodnie z przepisami art. 245 §1 i §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r., nr 153, poz. 1270, ze zm., dalej: p.p.s.a.) prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Przepis art. 246 §1 pkt. 2 cytowanej ustawy stanowi, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie dostępu do sądu osobom, którym uniemożliwia to brak środków finansowych. Oznacza to, że prawo pomocy stanowi w istocie pomoc państwa dla osób, które ze względu na trudną sytuację nie są w stanie bez dodatkowego wsparcia poprowadzić swoich spraw przed sądem. Jedynymi kryteriami przyznania prawa pomocy jest więc wykazanie przez osoby zainteresowane ich trudnej sytuacji materialnej, finansowej i rodzinnej.
Sąd zauważa, że od wyroku z dnia 5 lutego 2009r. którym stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej skargę kasacyjną wywiódł Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Poznaniu. Z art. 175 p.p.s.a. wynika jedynie obowiązek sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika, co oznacza że skarżący może występować przed Naczelnym Sądem Administracyjnym samodzielnie. Mając na uwadze powyższe, jak również okoliczność, że skarżący jest kawalerem nie posiadającym na utrzymaniu innych osób, ma pracę z której uzyskuje stały dochód w wysokości 1400 zł brutto miesięcznie, a nadto wynajmuje cześć swojego domu i uzyskuje z tego miesięcznie dodatkowo 1000 zł brutto należy przyjąć, że wnioskodawca jest w stanie ponieść koszty zastępstwa procesowego bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Sąd wskazuje, że minimalne stawki dla adwokata ustanowionego z urzędu za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym dla niniejszej sprawy określa § 18 ust. 1 pkt 2 lit. c w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2002r., nr 163, poz. 1348, ze zm.).
Z tych względów odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
W pozostałym zakresie zauważyć należy, że zgodnie z art. 239 pkt 1 lit f p.p.s.a., nie mają obowiązku uiszczania kosztów sądowych strony skarżące działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu powszechnego obowiązku obrony. Stąd też mając na uwadze fakt, że przedmiot niniejszej sprawy mieści się w dyspozycji wskazanego przepisu, postępowanie w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych uznać należało za bezprzedmiotowe i umorzono je na podstawie art. 161 §1 pkt 3 p.p.s.a.
/-/ P. Miładowski