Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. B.K. wniosła skargę do sądu administracyjnego na uchwałę Rady Miasta P. z dnia 31 stycznia 2005 r., XXX/364/05. Wskazaną uchwałą Rada Miasta P. po rozpatrzeniu skargi B.K. na działalność Prezydenta Miasta P. uznała skargę za bezzasadną. Skarga ta rozpatrywana była w trybie określonym w art. 227 i nast. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: kpa)., a właściwość Rady Miasta miała oparcie w art. 229 pkt 3 w zw. z art. 231 kpa.
Wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 24 czerwca 2005 r., IV SA/Po 274/05, odrzucił skargę B.K. na wskazaną uchwałę, podnosząc, że nie został wyczerpany tryb określony w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.). Rada Gminy podjęła uchwałę nr [...] z dnia [...] r., którą Skarżąca przedłożyła w niniejszym postępowaniu. Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] r., [...], Wojewoda [...] stwierdził nieważność uchwały Rady Miasta P. z dnia [...] r., [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zaskarżona uchwała Rady Miasta P. podjęta została w wyniku skorzystania przez Skarżącą z przysługującego każdemu prawa składnia skarg na działalność organów administracji publicznej. W wypadku, gdy skarga dotyczy działalności wójta, burmistrza, bądź prezydenta miasta, to właśnie rada gminy posiada kompetencje do rozpatrzenia takiej skargi. Formą, w której rada gminy podejmuje rozstrzygnięcie po rozpatrzeniu skargi, jest uchwała. Jednakże, uchwała ta w swej istocie jest czynnością informującą o sposobie załatwienia skargi, w istocie odpowiadającą czynnościom informacyjnym innych organów wskazanych w art. 229 kpa (tak: postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 10 maja 2005 r., II SA/Bk 276/05, ZNSA 2005/2-3, s. 115-117, postanowienie NSA z dnia 12 kwietnia 2001 r., I SA 2668/00, LEX nr 54426). Jak konsekwentnie wskazuje się w doktrynie, na czynności informacyjne podjęte w wyniku rozpatrzenia skargi, nie służy skarga do sądu administracyjnego, co odnosi się również do przypadku, gdy czynność informacyjna przybrała postać uchwały. (J. Borkowski [:] B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2006, s. 825-826, J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 34).
W związku z tym wskazać trzeba, że uchwała stanowiąca odpowiedź na skargę złożoną w trybie art. 229 pkt 3 kpa nie jest uchwałą w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 5 i 6 upsa, co powoduje, iż jest wyłączona spod kognicji sądu administracyjnego.
W takim stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 oraz § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: upsa) Sąd orzekł, jak w pkt. 1 sentencji postanowienia.
Skarżąca zwróciła się do Sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia [...] r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu odmówił przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie. Skarżąca w ustawowym terminie wniosła sprzeciw.
W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie zachodzi okoliczność wskazana w art. 247 upsa. Mianowicie, przepis ten stanowi, iż prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O bezzasadności w rozumieniu wskazanego przepisu można mówić zwłaszcza w sytuacji, gdy skarga nie należy do właściwości sądu administracyjnego, co ma miejsce w przedmiotowej sprawie. W takim stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 247 upsa orzekł, jak w pkt. 2 sentencji postanowienia.
/-/P.Miładowski
KB/