Uzasadnienie
W myśl art. 32 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) stronami w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej są skarżący oraz organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Zgodnie z art. 50 §1 tej ustawy uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. W myśl art. 50 §2 tej ustawy uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Tak ukształtowana struktura postępowania sądowoadministracyjnego determinuje krąg podmiotów, którym przepisy procesowe mogą przyznać prawo do jego uruchomienia. Postępowanie sądowoadministracyjne może być uruchomione tylko z inicjatywy podmiotu pozostającego poza systemem organów, których działalność ma podlegać kontroli sądu administracyjnego.
W konsekwencji postępowanie to nie może zostać uruchomione przez organ administracji publicznej, którego działanie ma być przedmiotem oceny w aspekcie zgodności z prawem, ani żaden inny organ pozostający w strukturze organizacyjnej tej administracji. Organy te nie mają uprawnień do poddawania swojej działalności kontroli zewnętrznej w stosunku do administracji, a postępowanie sądowoadministracyjne nie może być wykorzystywane do rozstrzygania sporów na tle odmiennych poglądów prawnych między organami różnych szczebli w strukturze organizacyjnej administracji publicznej (por. T.Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wydawnictwo Prawnicze LEXisNexis Warszawa 2005, str. 212).
W niniejszej sprawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. wniósł Starosta K. – organ, który rozstrzygał sprawę w pierwszej instancji, wydając w dniu [...] r. decyzję Nr [...] w sprawie uchylenia ostatecznej decyzji własnej o rejestracji pojazdu marki [...] nr rej. [...]. Wyłączna kompetencja do wydawania decyzji w sprawie rejestracji pojazdu przysługuje w myśl art. art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z.2005 r. Nr 108 poz. 908 ze zm.) w zw. z art. 4 ust. 4 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. Nr 142 z 2001 r. poz.1592 z późn. zm.) staroście powiatu.
Tym samym w sprawach tych wskazany organ działa jako organ administracji publicznej, właściwy do orzekania w sprawie indywidualnej, co wyłącza go z kręgu podmiotów upoważnionych do zaskarżania do sądu administracyjnego aktu czy czynności wydanych w toku instancyjnym przez organ odwoławczy. Jednocześnie przepisy ustawy o samorządzie powiatowym oraz Prawo o ruchu drogowym nie przyznają temu organowi prawa do wniesienia skargi w rozumieniu art. 50 §2 wyżej powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w tym do wniesienia skargi na decyzję podjętą przez organ II instancji w związku z zaskarżeniem w toku instancji rozstrzygnięcia wydanego w trybie wznowienia postępowania w sprawie rejestracji pojazdu. Z tych przyczyn skargę, jako niedopuszczalną, należało odrzucić na podstawie art. 58 §1 pkt 6 i §3 tej ustawy.
/-/ Danuta Rzyminiak-Owczarczak
MK