Uzasadnienie
Wojewoda Wielkopolski działając na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. Nr 92, poz. 880 ze zm., dalej ustawa), wydał w dniu 26 kwietnia 2006 r. rozporządzenie z nr 60/06 w sprawie Lednickiego Parku Krajobrazowego (Dz. Urzęd. Woj. Wlkp. Nr 77, poz. 1944 - dalej rozporządzenie), w którym w § 1 określono obszar tego parku, w §2 granice, a w § 3 i 4 szczególne cele ochrony na terenie Parku oraz zakazy obowiązujące na terenie objętym regulacją.
Prokurator Apelacyjny w Poznaniu pismem z dnia 22 grudnia 2011r., Nr Ap II Pa 70/11/Po działając na podstawie art. 3 § 2 pkt 5, art. 50 § 1 i art. 53 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo u postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej P.p.s.a.) oraz art. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (Dz. U. z 2008 r., nr 7, poz.
39) zaskarżył w całości powyższe rozporządzenie Wojewody Wielkopolskiego zarzucając mu rażące naruszenie przepisów art. 16 ust. 4 ustawy, polegające na bezpodstawnym uznaniu, że zaskarżone Rozporządzenie w sprawie Lednickiego Parku Krajobrazowego nie dotyczy utworzenia czy zmiany granic obszaru chronionego krajobrazu, co uzasadnia brak obowiązku uzgodnienia z właściwymi radami gmin jego nowelizacji. W skardze wskazano również na przyjęcie nie znanej prawu instytucji "dostosowania" aktu normatywnego do zmian w porządku prawnym i uznanie, że zwalnia ona z rygorów określonych dla nowelizacji tego aktu. W związku z powyższym na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a. skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności Rozporządzenia Wojewody Wielkopolskiego z dnia 26 kwietnia 2006 r. nr 60/06 w sprawie Lednickiego Parku Krajobrazowego w całości. W uzasadnieniu skargi Prokurator zauważył, że zaskarżone rozporządzenie odmiennie niż rozporządzenie Wojewody Poznańskiego Nr 10/98 z dnia 19.06.1998r. w sprawie utworzenia Lednickiego Parku Krajobrazowego określa przebieg granicy parku, a także wprowadza na terenie Parku szereg nowych (zmodyfikowanych) lub odmiennie niż we wcześniejszym rozporządzeniu określonych szczególnych celów ochrony i zakazów wynikających z art. 17 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody z dnia 16.04.2004r.
Skarżący podkreślił, że z treści art. 16 ust.3 ustawy z dnia 16.04.2004r. o ochronie przyrody wynika, że utworzenie parku krajobrazowego następuje rozporządzeniem, które winno zawierać elementy wymienione w treści tego przepisu. Pod ustawowym pojęciem "utworzenia parku krajobrazowego" nie kryje się więc jedynie wyznaczenie terenów w sensie geograficznym, tzn. ustalenie ich położenia i granic czyli wyznaczenie parku poprzez jego wskazanie w terenie. Pod pojęciem tym należy też rozumieć inne wymogi wymienione w ustawie dotyczące parków krajobrazowych. W zakresie tego ustawowego pojęcia mieszczą się więc także ustalenia dotyczące szczególnych celów ochrony oraz zakazy właściwe dla danego parku krajobrazowego, wybrane spośród zakazów, o których mowa w art. 17 ust. 1 ustawy, wynikające z potrzeb jego ochrony.
Wobec powyższego skarżący stwierdził, że projekt rozporządzenia Wojewody Wielkopolskiego Nr 60/06 z dnia 26.04.2006 r. w sprawie Lednickiego Parku Krajobrazowego wprowadzający nowe regulacje dotyczące szczególnych celów ochrony i zakazy wynikające z art. 17 ust. 1 ustawy, będącego w istocie rozporządzeniem w przedmiocie utworzenia (na nowo) tego parku krajobrazowego nie został uzgodniony z właściwymi miejscowo radami gmin.
Skarżący wskazał, że ustawodawca nie przewidział możliwości zwolnienia organu wydającego rozporządzenie z powyższej procedury przyjęcia rozporządzenia. Szczególna procedura nie została też wprowadzona w przepisach przejściowych nowej ustawy o ochronie przyrody. Wprawdzie art. 153 ustawy o ochronie przyrody stanowi, że formy ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-4 i 6-10 (w tym także parku krajobrazowego), utworzone lub wprowadzone przed dniem wejścia w życie ustawy stają się formami ochrony przyrody w rozumieniu niniejszej ustawy, jednakże należy pamiętać, że formy ochrony przyrody utworzone na podstawie rozporządzeń wydanych w oparciu o przepisy ustawy o ochronie przyrody z 1991 r. (art. 32 w związku z art. 26 ustawy z 1991 r.) obowiązują w takim kształcie, w jakim istniały przed dniem wejścia w życie ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody.
Natomiast z chwilą wydania przepisów wykonawczych do ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie poprzedniej ustawy o ochronie przyrody utraciły moc, co oznacza także, iż z tą chwilą poprzednie formy ochrony przyrody przestały istnieć, gdyż zostały zastąpione nowymi formami ochrony przyrody, zgodnymi z nowo wydaną ustawą. Brak jest dostatecznych podstaw do przyjęcia, iż w przypadku, gdy wojewoda wydaje rozporządzenie w sprawie parku krajobrazowego na podstawie nowej ustawy o ochronie przyrody, które ma zastąpić poprzednio obowiązujące rozporządzenie w tym zakresie (wydane na podstawie przepisów dotychczas obowiązujących), zwolniony jest z obowiązku dokonania uzgodnień. Taki przepis zwalniający z obowiązku dokonania uzgodnień w przepisach przejściowych ustawy się nie znalazł
Wojewoda Wielkopolski w odpowiedzi na skargę podniósł, że zaskarżone rozporządzenie nie powołuje nowego parku. Lednicki Park Krajobrazowy pozostaje w tych samych granicach, a nowe rozporządzenie doprecyzowało i uszczegółowiło jedynie ich określenie. Nie wprowadza ono żadnych nowych zakazów dotyczących terenu Parku, nie wyznacza nowej formy ochrony przyrody, nie dotyczy likwidacji, zmiany granic lub powiększenia Parku. Zatem projekt rozporządzenia nie wymagał uzgodnienia z miejscowo właściwą radą gminy. Nowe rozporządzenie dostosowuje wcześniejsze rozporządzenie powołujące park do nowej ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy podkreślić, że kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi t. jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej: P.p.s.a.) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.
Przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu jest rozporządzenie Wojewody Wielkopolskiego z dnia 26 kwietnia 2006 r. nr 60/06 w sprawie Lednickiego Parku Krajobrazowego, na mocy którego utraciło moc poprzednio obowiązujące rozporządzenie Wojewody Poznańskiego nr 10/98 z dnia 19 czerwca 1998 r. (Dz. Urzęd. Woj. Poznańskiego Nr 13, poz. 130).
Należy wskazać, że park krajobrazowy jest formą ochrony przyrody przewidzianą w art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania w/w aktu prawa miejscowego (Dz. U. z 2004 r. Nr 92, poz. 880, ze zm. – dalej ustawa), park krajobrazowy obejmuje obszar chroniony ze względu na wartości przyrodnicze, historyczne i kulturowe oraz walory krajobrazowe w celu zachowania, popularyzacji tych wartości w warunkach zrównoważonego rozwoju (ust. 1). Utworzenie parku krajobrazowego lub powiększenie jego obszaru następuje w drodze rozporządzenia wojewody, które określa jego nazwę, obszar, przebieg granicy i otulinę (jeżeli została wyznaczona), szczególne cele ochrony oraz zakazy właściwe dla danego parku krajobrazowego lub jego części wybrane spośród zakazów, o których mowa w art. 17 ust. 1 ustawy, wynikające z potrzeb jego ochrony (ust. 3). Projekt rozporządzenia w sprawie utworzenia, zmiany granic lub likwidacji parku krajobrazowego wymaga uzgodnienia z właściwą miejscowo radą gminy (ust. 4).
Z treści art. 16 ust. 3 zdanie pierwsze ustawy wynika, iż utworzenie parku krajobrazowego następuje rozporządzeniem, które winno zawierać elementy wymienione w tym przepisie, tj. określać nazwę parku, jego obszar, przebieg granicy i otulinę, jeżeli została wyznaczona, szczególne cele ochrony oraz zakazy właściwe dla danego parku lub jego części wybrane spośród zakazów, o których mowa w art. 17 ust. 1 ustawy, wynikające z potrzeb jego ochrony. Dlatego, jak trafnie podniesiono w skardze, pod ustawowym pojęciem "utworzenia parku krajobrazowego" nie kryje się jedynie wyznaczenie terenów w sensie geograficznym – tzn. ustalenie ich położenia i granic, czyli wyznaczenie parku poprzez jego wskazanie w terenie – ale także ustalenie innych wymogów wymienionych w ustawie dotyczących parku krajobrazowego. W pojęciu tym mieszczą się więc także ustalenia dotyczące szczególnych celów ochrony oraz zakazów wybranych z katalogu zamieszczonego w art. 17 ust. 1 ustawy.
Przepis art. 16 ust. 4 ustawy stanowi, iż uzgodnieniom podlega "projekt rozporządzenia", a więc cały jego tekst, ze wszystkimi ustaleniami w nim zawartymi, które mogą zostać wprowadzone na mocy art. 16 ust. 3 zdanie pierwsze ustawy. Wskazując na powyższe należy przyjąć, iż nie tylko rozporządzenie pierwotne wydane na podstawie ustawy, ale także każda jego zmiana – nawet w przypadku, gdy rozporządzeniem zmieniającym nie powiększa się terenów parku krajobrazowego, a jedynie modyfikuje się (uszczegóławia) ich opis albo zmienia inne ustalenia dotyczące tego parku – wymaga uzgodnień z właściwymi radami gmin (por. wyroki NSA: z 18.01.2007 r., II OSK 1589/06; z 11.03.2009 r., II OSK 1220/08; z 13.07.2009 r., II OSK 471/09 (dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). Zdaniem orzekającego Sądu, także przesunięcie (modyfikacja przebiegu) granic parku bez zmiany wielkości jego obszaru będzie "zmianą granic" w rozumieniu art. 16 ust. 3 ustawy.
Na gruncie tego przepisu i językowego znaczenia terminu "zmiana" (w omawianym tu kontekście: "fakt, że coś staje się inne niż dotychczas" – zob. Uniwersalny Słownik Języka Polskiego, pod red. S. Dubisza, Warszawa 2003) zasadnym jest też wniosek, iż za "zmianę granic" w omawianym tu znaczeniu przyjdzie uznawać wszelkie modyfikacje dotyczące tych granic w stosunku do pierwotnego stanu określonego w rozporządzeniu o utworzeniu parku – a więc także np. zmianę (doprecyzowanie) ich opisu lub uszczegółowienie ich przebiegu (tak też w wyroku WSA z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 61/12, dostępny cbois..nsa.gov.pl).
Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że Lednicki Park Krajobrazowy został utworzony przez Wojewodę Poznańskiego rozporządzeniem Nr 10/98 z dnia 19 czerwca 1998 r. wydanym pod rządem poprzednio obowiązującej ustawy o ochronie przyrody z 1991 r., która z dniem 01 maja 2004 r. utraciła moc na podstawie art. 161 ustawy. Zgodnie jednak z art. 157 ustawy, przepisy wykonawcze wydane na mocy ustawy o ochronie przyrody z 1991 r. zachowują moc do czasu wejścia w życie aktów wykonawczych wydanych na podstawie obecnej ustawy, zaś w myśl art. 153 ustawy, formy ochrony przyrody, takie jak w szczególności parki krajobrazowe, utworzone lub wprowadzone przed dniem wejścia w życie obecnej ustawy, stają się formami ochrony przyrody w rozumieniu tej ustawy.
Istotna dla oceny zaskarżonego rozporządzenia jest jego treść, w porównaniu z poprzednio obowiązującym rozporządzeniem Wojewody Poznańskiego. Nowym elementem zaskarżonego rozporządzenia jest odmienne określenie przebiegu granic (§2) w porównaniu z rozporządzeniem z dnia 19 czerwca 1998 r. (zob. zał. Nr 1). Nadto, poprzednio obowiązujące rozporządzenie wskazywało jedynie ogólnie na ochronę walorów Parku (§3), a zaskarżone rozporządzenie określa szczególne cele ochrony na terenie Parku, w tym zachowanie w dotychczasowym użytkowaniu terenów wokół brzegów jeziora Lednica i wysp, kryjących zabytki osadnictwa, sięgające epoki neolitu oraz początków państwa polskiego (pkt1). Istotne z rozważanego tu punktu widzenia jest też to, że poprzednio obowiązujące rozporządzenie dotyczące Lednickiego Parku Krajobrazowego formułowało zakazy obowiązujące na terenie Parku (§4 pkt 1) oraz nakazy (§4 pkt 2), wynikające z postanowień ustawy o ochronie przyrody z dnia 16 października 1991 r. Oceniane w tym postępowaniu sądowym rozporządzenie wprowadza zakazy o nowej treści merytorycznej, natomiast nie formułuje żadnych nakazów.
Wszystkie te nowe elementy wskazują na to, że rozporządzenie Wojewody Wielkopolskiego z dnia 26 kwietnia 2006 r. nr 60/06 wypełniło nową treścią – w rozumieniu przepisów ustawy - tę formę ochrony przyrody, jaką jest Lednicki Park Krajobrazowy.
Sąd podziela pogląd Skarżącego, że art. 16 ust.1 ustawy, określając treść rozporządzenia wojewody o utworzeniu parku, ustala znaczenie pojęcia "utworzenie parku krajobrazowego". Pod tym pojęciem należy rozumieć nie tylko wyznaczenie parku w terenie, poprzez ustalenie położenia i granic, ale też inne wymogi wymienione w ustawie dotyczące parków krajobrazowych. Chodzi o szczególne cele ochrony oraz zakazy właściwe dla danego parku, wynikające z potrzeb jego ochrony. Zaskarżone rozporządzenie, jak wskazano wyżej, wszystkie te treści określa odmiennie, niż poprzednie rozporządzenie Wojewody Poznańskiego nr 10/98 z dnia 19 czerwca 1998 r. Zatem, z uwagi na swoją treść, stanowi ono w istocie rozporządzenie o utworzeniu Lednickiego Parku Krajobrazowego; rozporządzenie to utworzyło bowiem Lednicki Park Krajobrazowy jako nową – w sensie celów ochrony przyrody oraz służących ich realizacji zakazów - formę ochrony przyrody w określonych granicach.
W niniejszej sprawie, istota problemu wiąże się z tym, że projekt rozporządzenia Wojewody Wielkopolskiego nr 60/06 z dnia 26 kwietnia 2006 r. nie został uzgodniony z właściwymi miejscowo radami gmin, bowiem – jak uznał Wojewoda – nie było takiego obowiązku (zob. uzasadnienie do Rozporządzenia k- 26 akt sądowych). Orzekający Sąd nie podziela tego stanowiska. Akceptuje natomiast pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w w/w wyrokach: z dnia 18.
- 01. 2007 r. sygn. akt II OSK 1589/06, z dnia 11.
- 03. 2009 r. sygn. akt II OSK 1220/08, a także z dnia 11.12. 2009 r. sygn. akt II OSK 1522/09 (cbois.nsa.gov.pl). W myśl tego poglądu, wprowadzenie nowego rozporządzenia w sprawie parku krajobrazowego (obszaru chronionego krajobrazu) - w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody - wymaga uzgodnienia z właściwymi radami gmin.
Uzasadniając powyższe, Sąd zauważa, że ustawodawca nie przewidział możliwości zwolnienia organu wydającego rozporządzenie z powyższej procedury przyjęcia rozporządzenia. Szczególna procedura nie została także wprowadzona w przepisach przejściowych nowej ustawy o ochronie przyrody. Wprawdzie, jak wskazano, art. 153 ustawy o ochronie przyrody stanowi, że formy ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-4 i 6-10 (w tym także parku krajobrazowego), utworzone lub wprowadzone przed dniem wejścia w życie ustawy stają się formami ochrony przyrody w rozumieniu niniejszej ustawy, jednakże należy zauważyć, że formy ochrony przyrody utworzone na podstawie przepisów ustawy o ochronie przyrody z 1991 r. (art. 32 w związku z art. 26 ustawy z 1991 r.) istnieją w takim kształcie, jaki nadało każdej z form rozporządzenie o utworzeniu parku przed dniem wejścia w życie ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody.
Natomiast z chwilą wydania przepisów wykonawczych do ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r., dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie poprzedniej ustawy o ochronie przyrody utraciły moc, a nowe określają na nowo elementy wymagane w nowej ustawie, tj. wymienione w treści art. 16 ust. 3 ustawy. Brak jest dostatecznych podstaw do przyjęcia, iż w przypadku, gdy wojewoda wydaje rozporządzenie w sprawie parku krajobrazowego na podstawie nowej ustawy o ochronie przyrody, które ma zastąpić poprzednio obowiązujące rozporządzenie w tym zakresie (wydane na podstawie przepisów dotychczas obowiązujących), zwolniony jest z obowiązku dokonania uzgodnień. Taki przepis zwalniający z obowiązku dokonania uzgodnień w przepisach przejściowych ustawy się nie znalazł.
Nie sposób też uznać, by zaskarżone rozporządzenie nowelizowało rozporządzenie Wojewody Poznańskiego nr 10/98 z dnia 19 czerwca 1998 r., choćby z uwagi na postanowienie o utracie mocy obowiązującej poprzedniego (§ 5). Należy przy tym zauważyć, że zgodnie z § 34 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie Zasad techniki prawodawczej (Dz.U. z 2002 r. Nr 100, poz. 908)., nie nowelizuje się aktu wykonawczego zachowanego czasowo w mocy przez nową ustawę, chyba że ustawa ta wyraźnie przewiduje taka możliwość. Ustawa o ochronie przyrody takiej możliwości nie przewiduje.
W ocenie Sądu, w świetle art. 16 ust. 4 ustawy, obowiązek przeprowadzenia wskazanych w nim uzgodnień istniałby nawet w sytuacji, gdyby obszar opisany w rozporządzeniu pokrywał się z tym, wytyczonym uprzednio obowiązującym rozporządzeniem, a pozostałe przepisy rozporządzenia – jak twierdzi Wojewoda - stanowiły jedynie proste następstwo konieczności dostosowania uregulowań prawnych Parku do obowiązujących przepisów nowo uchwalonej ustawy. Przede wszystkim dlatego, że polski system prawny nie zna instytucji "dostosowania" aktu normatywnego do zmian w porządku prawnym, jeżeli owo "dostosowanie" miałoby zwalniać z rygorów określonych dla nowelizacji takiego aktu (zob. wyrok NSA z 11.03.2009 r., II OSK 1220/08, CBOSA).
Ponadto, zdaniem Sądu, sama modyfikacja zakazów obowiązujących na obszarze Parku oraz zmiana opisu jego granic nakazywałaby przyjąć, że mamy w tym przypadku do czynienia, jeśli nie z nowym (swoiście "odnowionym") wyznaczeniem obszaru Parku i obowiązujących na jego terenie ograniczeń, to przynajmniej ze zmianą wcześniejszego wyznaczenia, do której i tak należałoby stosować zasady obowiązujące przy tworzeniu Parku lub zmianie jego granic (por. wyrok NSA z 18.01.2007 r., II OSK 1589/06, CBOSA).
Należy przy tym zauważyć, że za koniecznością zapewnienia także w takich sytuacjach właściwym radom gmin możliwości weryfikacji (w trybie uzgodnieniowym) projektowanych przez organ przepisów przemawiają dodatkowo nie tylko względy czysto pragmatyczne (zapobieżenie ewentualnym błędom lub nieścisłościom np. w nowym opisie granic parku), ale przede wszystkim wymóg respektowania w możliwie najpełniejszym zakresie konstytucyjnie gwarantowanej samodzielności gmin, których tereny objęte zostały daną formą ochrony przyrody. W ocenie Sądu, zarówno bowiem utworzenie parku, zmiana jego granic, jak i wprowadzenie lub modyfikacja zakazów obowiązujących na obszarze parku mają co do zasady znaczenie dla danej gminy, wpływając istotnie na jej uprawnienia – nie tylko w zakresie władztwa planistycznego i polityki przestrzennej (art. 16 ust. 7 ustawy), ale także krępując możliwości faktycznego zagospodarowania danego obszaru w sposób, który, w ocenie władz lokalnych, najlepiej służyłby zaspokajaniu potrzeb wspólnoty samorządowej i jej rozwojowi, np. w zakresie turystyki, infrastruktury lub gospodarki Nie sposób przyjąć, iżby wprowadzenie wykazu zakazów, w dużej mierze odmiennego od dotychczas ustalonego, nie oddziaływało na sytuację prawną zainteresowanych gmin i nie pociągało za sobą obowiązku.
Zdaniem Sądu, także i te względy nie przemawiają za zawężającym rozumieniem wymogu polegającego na uzgodnieniu, z właściwymi miejscowo gminami, projektu rozporządzenia o utworzeniu parku krajobrazowego w rozumieniu art. 16 ust. 3 zdanie pierwsze ustawy.
Dodać należy, że Wojewoda Wielkopolski w tytule rozporządzenia nie sprecyzował, co jest jego przedmiotem, wskazując, że jest ono podjęte "w sprawie Lednickiego Parku Krajobrazowego". Zgodnie z ustawą (art. 16 ust. 3 i 4) wojewoda może wydać rozporządzenie, którym: utworzy park krajobrazowy, zmieni jego granice, powiększy lub pomniejszy obszar, bądź zlikwiduje go. Tytuł badanego rozporządzenia nie jest prawidłowo sformułowany, adekwatnie do jego treści.
Reasumując, w niniejszej sprawie, wymóg uzgodnienia projektu zaskarżonego rozporządzenia nie został spełniony, co stanowi istotne naruszenie procedury uzgodnień określonej w art. 16 ust. 4 ustawy o ochronie przyrody, uzasadniające stwierdzenie jego nieważności.
Mając na względzie powyższe, Sąd – działając na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O wykonalności orzeczono na podstawie art. 152 P.p.s.a.