Uzasadnienie
D. Ś. pismem z dnia 28 czerwca 2024 r. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego pismo, które po uzyskaniu od skarżącej wyjaśnień zostało uznane za skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na decyzję Burmistrza Miasta z dnia 20 listopada 2023 r., znak: [...] w przedmiocie podziału nieruchomości.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm.) - zwanej dalej: "P.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.
Natomiast w art. 52 § 2 P.p.s.a. ustawodawca wskazał, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.
Obowiązek wyczerpania toku kontroli instancyjnej oznacza, że w każdym przypadku, gdy stronie przysługuje prawo wniesienia środka zaskarżenia (odwołania, zażalenia) od rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, kontrola sądowa rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji jest dopuszczalna tylko łącznie z kontrolą rozstrzygnięcia wydanego przez organ drugiej instancji, a więc tylko wówczas, gdy przedmiotem skargi do sądu administracyjnego jest decyzja organu odwoławczego.
Dlatego wniesienie skargi musi być poprzedzone wyczerpaniem środków zaskarżenia. Przedmiotem niniejszego postępowania jest natomiast decyzja organu I instancji, tj. Burmistrza Miasta z dnia 20 listopada 2023 r., znak: [...] w przedmiocie podziału nieruchomości. W treści decyzji zawarto pouczenie, zgodnie z którym na podstawie art. 127 § 1 i 2, art. 129 § 1 i 2 w zw. z art. 17 pkt 1 k.p.a. od decyzji służy odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., za pośrednictwem Burmistrza Miasta w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.
Z akt sprawy wynika, że skarżąca po kilkukrotnym awizowaniu decyzji odmówiła przyjęcia korespondencji z decyzją. Tym samym należy wskazać, że skarżąca nie wyczerpała środków zaskarżenia. Zaskarżona decyzja stała się zatem ostateczna i prawomocna.
Skarga na decyzję I instancji jako niedopuszczalna podlega zatem odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Rozstrzygnięcie w zakresie punktu 2 sentencji postanowienia uzasadnia art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.