Uzasadnienie
Uchwałą nr [...] z [...] kwietnia 2007r. Rada Miejska, na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o Samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2001r., nr 142, poz. 1591 ze zm., dalej: u.s.g.) i art. 229 pkt 3 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.), uznała za bezzasadną skargę J. J. z dnia [...] kwietnia 2007r. na działalność Burmistrza Gminy i Miasta w zakresie przydziału lokalu socjalnego.
J. J. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła o uchylenie wskazanej uchwały z powodu jej niezgodności z prawem.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując że skarżąca nie dopełniła obowiązku wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa stosownie do treści art. 101 ust. 1 u.s.g.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Przepisy 3 § 2 pkt 4, 5 i 6 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wskazują, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej i akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej.
Jak wynika z treści zaskarżonej uchwały, jak i zawiadomienia stanowiącego jej załącznik, Rada Miejska rozpoznała skargę J. J. w trybie przewidzianym w dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Przedmiotem skargi była działalność Burmistrza Gminy i Miasta w zakresie przydziału lokalu socjalnego. Zarówno w orzecznictwie jak i w doktrynie ugruntował się pogląd, że uchwały podjęte w wyniku skargi wniesionej na podstawie art. 227 kpa są jedynie czynnością informującą o sposobie załatwienia skargi, podobnie jak czynności innych organów wymienionych w art. 229 kpa, którym uchwała nie jest przypisana jako forma prawna działania.
Nie można zatem uznać, że w sytuacji gdy załatwienie skargi, o której mówi art. 227 kpa, nastąpiło w formie uchwały, przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Taki pogląd powodowałoby niczym nie uzasadnioną nierówność prawną podmiotów, których skarga nie została załatwiona w formie uchwały, albowiem prowadziłby do wniosku, że skarga do sądu na czynność informującą o sposobie załatwienia nie przysługuje (vide: postanowienie NSA z dnia 12 kwietnia 2001 r. sygn. akt I SA 2668/00, publ. LEX 54426, postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 276/05, publ. ZNSA 2005/2-3/115).
Sąd podziela powyższy pogląd, mając na uwadze, że stan faktyczny niniejszej sprawy pozwala na zastosowanie wskazanej argumentacji. Podkreślić należy, że działanie Rady Miejskiej w formie uchwały, nie zmienia istoty tego aktu, który ma charakter zawiadomienia o sposobie rozstrzygnięcia skargi.
Mając na uwadze niedopuszczalność zaskarżania uchwał wydanych w trybie przewidzianym w dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, rozważania odnoszące się do niedopełnienia przez skarżącą wymogu wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa wynikającego z art. 101 ust. 1 u.s.g. mają charakter uboczny, albowiem nawet jego spełnienie prowadziłoby do odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej.
Podobnie na marginesie Sąd wskazuje, że wniesienie odpowiedzi na skargę przez Przewodniczącego Rady Miejskiej jest naruszeniem przepisów art. 19 ust. 1 u.s.g. i art. 54 § 2 p.p.s.a. Zadaniem przewodniczącego jest wyłącznie organizowanie pracy rady oraz prowadzenie obrad rady, nie jest zatem organem, którego skarga dotyczy i nie ma kompetencji do sporządzenia odpowiedzi na skargę. W aktach sprawy brak jest zaś umocowania dokonanego przez radę gminy w formie uchwały, które mogłoby stanowić podstawę do wniesienia odpowiedzi na skargę w jej imieniu przez Przewodniczącego Rady. Wskazane uchybienie nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy, Sąd uznał jednak za zasadne zwrócenie uwagi organu na zaistniałą nieprawidłowość.
Z tych wszystkich względów Sąd orzekł jak w sentencji zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
/-/E. Makosz-Frymus