Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 14 października 2014r. na mocy postanowienia referendarza sądowego przyznano skarżącemu A.W. prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata.
Pismem opatrzonym datą 19 listopada 2014r. Okręgowa Rada Adwokacka w P. poinformowała Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu o tym, że pełnomocnikiem skarżącego został wyznaczony adwokat K.G., który pismem z dnia 4 listopada 2014r. złożył wniosek o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną skarżącemu z urzędu i oświadczył, że wynagrodzenie to nie zostało pokryte w żadnej części. Pełnomocnik wskazał, iż cofa skargę, wnosi o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego i wnosi o poinformowanie Burmistrza Miasta J. o uchybieniu terminu w postaci niewykonania wyroku WSA z dnia 26.03.2014r. sygn. akt IV SA/Po 887/13.
W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik wskazał, że podjął swe czynności w sprawie i przekonał skarżącego, że nawet pozytywne rozpatrzenie przez Sad wniesionej skargi nie doprowadzi do pozywanego dla skarżącego celu jakim jest uzyskanie świadczeń socjalnych.
Celem rozpoznania zgłoszonego wniosku wskazać należy, iż zagadnienie przyznawania wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy przez pełnomocników wyznaczonych z urzędu normuje art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm. - dalej p.p.s.a.) Zgodnie z tym przepisem wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Przepis ten w zakresie dotyczącym zasad przyznawania tego wynagrodzenia nie zawiera jednak uregulowania pełnego, lecz odsyła do zasad określonych w wypadku adwokatów w przepisach rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (j.t.
Dz.U. z 2013r., poz. 461). W myśl § 2 ust. 1 tego rozporządzenia zasądzając opłatę za czynności adwokata w sprawach, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia.
W orzecznictwie sądów administracyjnych i literaturze przedmiotu z treści wskazanych przepisów wywodzi się, że przepisy te nie nakładają obowiązku uwzględnienia każdego wniosku o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy. Wniosek ten podlega ocenie pod kątem jakości usług świadczonych w ramach prawa pomocy i ich wpływu na sytuację procesową strony. Przyznanie takiego wynagrodzenia pełnomocnikowi ustanowionemu na podstawie art. 244 p.p.s.a. oznacza bowiem obciążenie Skarbu Państwa ciężarem finansowym w nim związanym. Stąd też Sąd jako dysponent środków publicznych, odpowiada za zasadność i legalność ich wydatkowania. Wskazać należy również, iż pełnomocnikowi ustanowionemu w ramach przyznanego stronie prawa pomocy wynagrodzenie takie przysługuje jedynie za faktyczne, realne jej udzielenie.
Mając powyższe na uwadze wskazać należy, iż czynności podjęte przez pełnomocnika w żaden sposób nie odnosiły się do sytuacji procesowej strony. Wskazać należy bowiem, iż postanowieniem z dnia 25 marca 2014r. Sąd odrzucił przedmiotową skargę, uznając iż postanowienie Samorządowego kolegium Odwoławczego w K. w przedmiocie uznania zażalenia za nieuzasadnione nie może być oceniane przez sąd administracyjny. Oceniając treść i tytuł pisma stanowiącego "wycofanie skargi" pismo pełnomocnika z dnia 4 listopada 2014r. nie może być zatem uznane za opinię o braku podstaw do złożenia skargi kasacyjnej. W tym miejscu wskazać należy, iż Sąd pismem z dnia 5 grudnia 2014r. wyjaśnił pełnomocnikowi stan sprawy i poinformował, że cofniecie skargi możliwe jest dopiero po jej wniesieniu. Wyjaśniono również, iż postanowienie sygnalizacyjne skład orzekający sądu administracyjnego może wydać w dniu rozpoznania sprawy, co w przedmiotowej sprawie nie jest już możliwe z uwagi na odrzucenie skargi postanowieniem z dnia 25.03.2014r. W odpowiedzi na powyższe pełnomocnik nie podjął już żadnej czynności procesowej.
Dalej stwierdzić należy, iż czynności podjęte w niniejszym postępowaniu przez wyznaczonego pełnomocnika nie mogą być uznane za inne czynności, za które zgodnie z treścią §18 i § 19 rozporządzenia przysługuje wynagrodzenie. Jak wynika bowiem z akt sprawy Sąd wydając w dniu 9 grudnia 2014r. postanowienie uchylające własne zarządzenie z dnia 21 lipca 2014r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od zarządzenia z dnia 24 czerwca 2014r. działał na podstawie zażalenia wniesionego osobiście przez skarżącego.
Wobec powyższego, na mocy powołanych wyżej przepisów, działając na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 8 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.