Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] Burmistrz [...] ustalił dla A. i S. S. (dalej: "skarżących"), byłych właścicieli nieruchomości [...] jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i zbyciem ww. nieruchomości (pkt 1 decyzji) oraz wyznaczył termin 14 dni licząc od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna w administracyjnym toku postępowania, na wniesienie kwoty określonej w punkcie 1 decyzji, na konto wskazane w decyzji, z zastrzeżeniem naliczania odsetek ustawowych w przypadku zwłoki w zapłacie (pkt 2 decyzji). Rozpoznając odwołanie Skarżących, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. Nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza, w całości.
Rozpoznając skargę A. i S. S. na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 18 grudnia 2014 r. sygn. akt IV SA/Po 634/14:
- 1. stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji w części utrzymującej w mocy pkt 2 decyzji Burmistrza;
- 2. stwierdził nieważność decyzji Burmistrza;
- 3. w pozostałym zakresie skargę oddalił;
- 4. określił, że zaskarżona decyzja w części opisanej w punkcie 1 wyroku nie może być wykonana.
Pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. Burmistrz zwrócił się do sądu o sprostowanie z urzędu oczywistej omyłki w sentencji wyroku z dnia 18 grudnia 2014 r. sygn. akt IV SA/Po 634/14, względnie o rozstrzygnięcie wątpliwości jakie nasuwa sentencja wyroku. Wskazał, że porównanie treści punktu 1 i 2 wyroku, zwłaszcza w kontekście treści uzasadnienia do tego wyroku (strona 19, akapit 4) wskazuje, że prawdopodobną intencją sądu było stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza wyłącznie w części objętej punktem drugim tej decyzji. Burmistrz ocenił, że sentencja wyroku w obecnej postaci – a zwłaszcza punkt 2 wyroku skutkuje tym, że nie może wyegzekwować opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości ustalonej punktem 1 swej decyzji, albowiem decyzja jest objęta nieważnością, biorąc pod uwagę obecne brzmienie wyroku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. W postępowaniu o rozstrzygnięcie wątpliwości nie jest możliwe żądanie usunięcia merytorycznych błędów orzeczenia. Wykładni wyroku można dokonać zarówno z urzędu, jak i na wniosek strony.
Jak podkreśla się w orzecznictwie, wątpliwości o jakich mowa w powołanym przepisie to sytuacja, w której treść rozstrzygnięcia będzie niezrozumiała w tym znaczeniu, że np. nie będzie jasne, w jaki sposób organy administracji mają wykonać orzeczenie sądu (por. postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 17 marca 2015 r. sygn. akt I SA/Wr 1207/14, postanowienie WSA w Krakowie z dnia 18 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 1177/14, orzeczenia dostępne na stronie – https://cbois.nsa.gov.pl).
Burmistrz zwrócił się do sądu aby działając z urzędu sprostował względnie rozstrzygnął wątpliwości, które nasuwa sentencja wyroku, zwłaszcza punkt 2 sentencji. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie zostały zawarte od strony nr 18 uzasadnienia. Rozpoczynając tą część uzasadnienia sąd zastrzegł, że skarga zasługuje na uwzględnienie jedynie częściowo. Na stronie nr 19 uzasadnienia sąd napisał, że "Jeśli zatem przepisy ustawy nie przewidują uprawnienia organu do określenia terminu wykonania obowiązku i zastrzeżenia zapłaty odsetek ustawowych, to wobec tego należy stwierdzić, iż w tym zakresie decyzja organu I instancji została wydana bez podstawy prawnej, a więc z rażącym naruszeniem prawa, o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Decyzja organu odwoławczego, utrzymująca w tej części decyzję organu I instancji w mocy, jest dotknięta również tą wadą nieważności.
Zatem, mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku." Dalej sąd ocenił, na stronach 19 i 20 uzasadnienia, że Kolegium dysponowało prawidłowo sporządzonym potwierdzeniem aktualności operatu szacunkowego, zarzut ustalenia opłaty planistycznej w oparciu o operat szacunkowy, który utracił ważność i nie mógł być wykorzystany jako dowód jest więc chybiony. Na stronie 21 uzasadnienia sąd napisał, że "rzeczoznawca majątkowy prawidłowo zastosował przewidziane w rozporządzeniu podejście porównawcze i metodę porównywania parami, w sposób czytelny i logiczny przedstawił poszczególne kroki i procedurę postępowania." Nadto, w ostatnim akapicie uzasadnienia, sąd stwierdził, że "w zakresie ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca podjęte zostały na podstawie przepisów prawa, prawidłowo zastosowanych i wyłożonych i z tego względu Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a orzekł jak w pkt 3 wyroku.
Zakres, w jakim oddalono skargę w pkt. 3 wyroku obejmuje więc zaskarżoną decyzję w części utrzymującej w mocy punkt 1 decyzji Burmistrza. Stwierdzenie nieważności obejmuje zaś decyzję Burmistrza w części wyznaczającej termin do wniesienia opłaty i zastrzegającej odsetki w przypadku zwłoki oraz decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w części utrzymującej w mocy to rozstrzygnięcie.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 158 p.p.s.a. orzeczono jak w postanowieniu.