Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z [...] marca 2006r. przyznano H.D. zasiłek rodzinny na syna S.D., natomiast decyzją nr [...] z [...] marca 2006r. nie przyznano skarżącej dodatku z tytułu samotnego wychowywania dziecka i dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowania dziecka i utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych na skutek upływu ustawowego okresu jego pobierania na syna S. Obie decyzje zawierające prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia środka zaskarżenia, doręczono skarżącej w dniu 29 kwietnia 2006r.
Skarżąca w dniu 15 maja 2006r. nadała w placówce pocztowej odwołanie od decyzji nr [...].
Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem nr [...] z [...] lipca 2006r. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania, wskazując, że termin do jego wniesienia upłynął z dniem 13 maja 2006r.
W skardze na powyższe postanowienie, skarżąca powołała się na art. 57§ 4 k.p.a. uznając, że dzień 13 maja 2006r., czyli sobota był wolny od pracy, wobec czego wniesienie odwołania w dniu 15 maja 2006r. dokonane zostało z zachowaniem 14 dniowego terminu.
Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Skarga jest zasadna.
W niniejszej sprawie stan faktyczny nie jest przedmiotem sporu. Z materiału zgromadzonego w aktach administracyjnych jasno wynika, że decyzję nr [...] doręczono skarżącej w sobotę, 29 kwietnia 2006r – zwrotne potwierdzenie odbioru k. 54 akt administracyjnych.
Zgodnie zatem z art. 57 § 1 k.p.a. termin do wniesienia odwołania, określony w dniach, upłynął w sobotę 13 maja 2006r.
Skarżąca wniosła odwołanie w poniedziałek, 15 maja 2006r. kierując się treścią art. 57 § 4 k.p.a., który stanowi, że jeżeli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy następny dzień powszedni.
Kierując się wykładnią legalną zgodnie z ustawą z 18 stycznia 1951r. o dniach wolnych od pracy (Dz.U. z 1951r., nr 4, poz. 28 ze zm.), za dzień ustawowo wolny od pracy, nie można uznać soboty.
W ocenie Sądu w okolicznościach przedmiotowego przypadku taka wykładnia nie byłaby usprawiedliwiona.
Konstruując określone normy prawne należy brać pod uwagę ogół przepisów prawnych odnoszących się do konkretnej sytuacji a także uwzględniać obecne uwarunkowania społeczno gospodarcze. Uzasadnia to zdaniem sądu posłużenie się wykładnią funkcjonalną art. 57 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ta zaś każe uznać, iż sobota jest dniem równorzędnym z dniem ustawowo wolnym od pracy. Powszechnie bowiem dzień ten (sobota) jest uznany jako wolny od pracy. Zatem jeżeli koniec terminu przypada na dzień będący sobotą, wówczas – w ocenie sądu – za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy następny dzień powszedni – w tej sprawie poniedziałek.
Stanowisko takie znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie zarówno Sądu Najwyższego (np. postanowienie z dnia 22lutego 2001 r. sygn. akt III RN 78/00, pub. OSNP 2001/14/457), jak również sądów administracyjnych, np. uchwale z dnia 25 czerwca 2001 roku,sygn. akt FPS 7/00, publ. ONSA 2001/4/149.
Należy także zwrócić uwagę na fakt, że skarżąca, będąc stroną postępowania administracyjnego nie miała świadomości, że dzień ustawowo wolny od pracy określony jest ustawowo i że sobota dniem takim nie jest. Z pouczenia dołączonego do decyzji organu I instancji, taka informacja dla skarżącej wprost nie wynikała. Natomiast treść uzasadnienia skargi wniesionej do tutejszego Sądu, wskazuje na to, że skarżąca była przekonana o tożsamości pojęć "dzień wolny od pracy" i "dzień ustawowo wolny od pracy".
W tych okolicznościach Sąd uznał, że termin do wniesienia odwołania upływał 15 maja 2006r.
Stąd też na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" ustawy z 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.
/-/ I. Kucznerowicz /-/ P. Miładowski /-/ M. Dybowski
KP