Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 grudnia 2017r. sygn. akt I OSK 1536/17 oddalił skargę kasacyjną M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 marca 2017r. sygn. akt IV SA/Po 644/16 oddalającego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2016r. nr [...] w przedmiocie uchylenia przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Do rozpoznania pozostał złożony wraz ze skargą kasacyjną, wniosek radcy prawnego M. B. o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Mając powyższe na uwadze, rozpoznając wniosek zgłoszony przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu wskazać należy, że zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zm. - dalej P.p.s.a.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu w przedmiotowej sprawie reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016r., poz. 1715 – dalej rozporządzenie).
Według § 3 wyżej wymienionego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej zawiera oświadczenie, że opłata nie została zapłacona w całości lub w części. Powyższy przepis statuuje podstawową zasadę zawartości wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, w myśl której warunkiem sine qua non ich przyznania jest złożenie oświadczenia, że nie zostały one pokryte w całości lub części. Brak stosownego oświadczenia stanowi nieusuwalny brak wniosku, skutkujący odmową przyznania wynagrodzenia. Z powyższego wynika, że aktualność zachowały poglądy judykatury i doktryny prezentowane w tym przedmiocie pod rządami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (j.t. Dz.U. z 2013r., poz. 461). Brak takiego oświadczenia wywołuje zatem skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia (postanowienie SN z dnia 9 września 2011 r., III SPP 27/11, LEX nr 1106755).
Na gruncie § 3 rozporządzenia nie powinno zatem budzić wątpliwości, że konieczne jest wyraźne oświadczenie, iż opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części, a oświadczenie to ma być zawarte w przedmiotowym wniosku "o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej". Oświadczenie, o jakim mowa w powołanym przepisie rozporządzenia, stanowi bowiem zgodnie z treścią § 3 rozporządzenia materialny i konstrukcyjny element wniosku (jego uzasadnienia) o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, gdyż wystąpienie okoliczności w nim przewidzianych t.j. zapłata w całości lub w części należnych kwot za podjęte przez pełnomocnika czynności, następuje stosownie do treści złożonego wniosku i skutkuje przewidzianą przez ustawodawcę możliwością ich zasądzenia w całości lub w części. Brak stosowanego oświadczenia stanowi zatem przesłankę do odmowy przyznania wynagrodzenia.
W przedmiotowej sprawie pełnomocnik skarżącego wraz ze skargą kasacyjną złożył wniosek o przyznanie kosztów postępowania. Stawiając się na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku przez NSA pełnomocnik oświadczył, że popiera wnioski i wywody w niej zawarte, lecz nie złożył jasnego i niebudzącego wątpliwości oświadczenia, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 8 P.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.