Uzasadnienie
Sygn. IV SA /Po 656/04
Decyzją z dnia [...].12.2003r, nr [...]Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, na podstawie art. 1ust. 1 i art. 4 ust.1i 2 oraz art.2 i art. 3 ust.1 ustawy z dnia 31.05.1996r o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych \Republik Radzieckich przyznał J. K. uprawnienie pieniężne przewidziane w ustawie łącznie 10 miesięcy. W pozostałej części wniosku odmówiono przyznania uprawnienia do wyżej wymienionego świadczenia. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie ma zastosowanie art.2 i art.3 ust.1 cytowanej ustawy, które stanowią
Represją w rozumieniu ustawy jest:
- 1) osadzenie w obozach pracy przymusowej w okresie wojny (...)
- 2) deportacja (wywiezienie) do pracy przymusowej (...) na terytorium:
- a) III Rzeszy i terenów przez nią okupowanych w okresie wojny (...)
- b) ZSRR i terenów przez niego okupowanych (...)
Świadczenie przysługuje (...) za każdy pełny miesiąc trwania pracy, o której mowa w art.2 (...).
Zdaniem organu nie jest możliwe przyznanie uprawnienia do świadczenia za początkowy i końcowy, wnioskowany okres represji.
We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy J. K. prosi o wypłacenie jej świadczenia za pełen okres tj. od maja 1943r do lutego 1945r.
Decyzją z dnia [...].04.2004r, nr [...]Kierownik Urzędu Do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, na podstawie art.138 § 1 pkt 2 kpa oraz art.2 pkt.2 lit. " a", art. 4 ust.1,2 i 4 i art. 5 pkt 1 ustawy z dnia 31.05.1996r o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich w punkcie 1 uchylił swoją decyzję z dnia [...].12.2003r., nr [...]. W punkcie II decyzji przyznał J. K. uprawnienie do świadczenia pieniężnego przewidzianego w powołanej ustawie z tytułu deportacji do pracy przymusowej, w maksymalnym wymiarze określonym w art.3 ust.1 cytowanej ustawy. W uzasadnieniu Kierownik Urzędu po przeanalizowaniu sprawy, uwzględniając argumenty zawarte we wniosku oraz nadesłany materiał dowodowy,jak m.in.: zaświadczenie pracodawcy, zaświadczenie z IPN w Warszawie, zaświadczenie z ITS Arolsen, protokół z przesłuchania strony przez Urząd Gminy, przyznał stronie uprawnienie do świadczenia pieniężnego z tytułu deportacji do pracy przymusowej w maksymalnym wymiarze. Kierownik uznał za udowodniony okres pracy przymusowej od 19.05.1943r do 30.03.1945r w miejscowości Bingenheim, pow. Budingen.
Skargę na powyższą decyzję wniosła J. K. W uzasadnieniu skargi Strona wnosi o wyrównanie świadczenia od dnia złożenia w 1999r pierwszego wniosku o przyznanie świadczenia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie twierdząc, że po złożeniu przez Stronę wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Kierownik Urzędu uchylił decyzję z dnia [...].12.2003r i przyznał stronie decyzją z dnia [...]r uprawnienie do świadczenia w maksymalnym wymiarze. Artykuł 5 ust. 1 tejże ustawy stanowi: Świadczenie wypłaca właściwy organ emerytalno-rentowy, na wniosek osoby uprawnionej złożony w tymże organie wraz z decyzją stwierdzającą uprawnienie do tego świadczenia..." Wypłata świadczenia następuje za okres nie dłuższy niż 3 miesiące kalendarzowe poprzedzające miesiąc zgłoszenia wniosku, o którym mowa a ust. 1 (art.5 ust.3). Zgodnie z treścią tego przepisu nie przewiduje się przyznania uprawnienia za okres wsteczny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna, a zaskarżona decyzja jest wolna od uchybień, które pociągałyby za sobą konieczność jej uchylenia.
W niniejszej sprawie bezsporne jest to, że Skarżąca licząca 3 lata i jej siostra T. zostały wraz z matką wywiezione do Rzeszy. Z zaświadczenia Głównej Komisji Badania Zbrodni Przeciwko Narodowi Polskiemu - Instytut Pamięci Narodowej z dnia 30.06.1990r wynika, że matka Skarżącej S. J. przebywała na pracach przymusowych w Rzeszy i od maja 1944r była zatrudniona jak robotnica u W. F. R. w B. w H. Wraz z nią przebywały małoletnie córki T. i J..
Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci: zaświadczenia pracodawcy, zaświadczenia z ITS Arolsen oraz przesłuchania strony w pełni potwierdza tę okoliczność.
W myśl art. 2 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 31.05.1996r o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (Dz. U. nr, 87. poz.395 ze zm.) represją w rozumieniu ustawy jest deportacja (wywiezienie) do pracy przymusowej na okres co najmniej 6 miesięcy z terytorium państwa polskiego, w jego granicach sprzed dnia 1 września 1939r.,na terytorium III Rzeszy i terenów przez nią okupowanych w okresie wojny w latach 1939-1945.
Zaskarżoną decyzją organ II instancji uznał za udowodniony okres pracy przymusowej od 19.05.1943r do 30.03.1945r w miejscowości B., pow. B. i przyznał przedmiotowe świadczenie w maksymalnym wymiarze.
Zgodnie z art. 5 cytowanej ustawy " świadczenie wypłaca właściwy organ emerytalno- rentowy, na wniosek osoby uprawnionej złożony w tymże organie wraz z decyzją stwierdzającą uprawnienie do tego świadczenia..." Wypłata świadczenia następuje za okres nie dłuższy niż 3 miesiące kalendarzowe poprzedzające miesiąc zgłoszenia wniosku, o którym mowa w ust. 1 (art.5 ust.3).
A zatem przepisy ustawy nie przewidują przyznania świadczenia za okres wsteczny.
Brak zatem jakichkolwiek podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji.
W związku z powyższym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art.97§ 1 ustawy z dnia 30.08.2002r Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270) orzeczono jak w sentencji.
/-/ I. Kucznerowicz /-/ P. Miładowski /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak
KP