Uzasadnienie
Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w P. z upoważnienia Marszałka Województwa. decyzją z dnia [...] r. nr [...] znak [...] udzielił odroczenia odbycia służby zastępczej poborowemu K.S. od [...] 2006 r do [...] 2006 r.
W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że na wniosek K.S. uzasadniony tym, że od [...] marca 2006 r. podjął działalność gospodarczą, oraz jest zobowiązany do spłaty kredytu hipotecznego, jego prośbę uwzględniono. Podkreślono jednak, że poborowy musi zdawać sobie sprawę z konieczności odbycia służby zastępczej. Stąd stosując przepisy art. 21 ust 3 ustawy z 28 listopada 2003 r. o służbie zastępczej (Dz. U. nr 223 poz. 2217 ze zm) udzielono odroczenia na okres podany w rozstrzygnięciu.
W odwołaniu od decyzji K. S. przyznał, że skierowanie do służby zastępczej uzyskał w 1999 r. i ponieważ nie wzywano go do jej odbycia zawarł wiązek małżeński, urodziło mu się dziecko. Zaciągnął na zakup lokalu mieszkalnego kredyt w wysokości [...].CHF. W 2006 r. podjął działalność gospodarczą. Wiążą go w związku z powyższym podpisane umowy terminowe, obowiązek spłaty kredytu, stąd odroczenie służby jedynie na 3 miesiące, a nie 12 miesięcy stanowi zagrożenie bytu jego rodziny tym bardziej, że żona straciła pracę. Z tych względów odwołujący wnosił o odroczenie odbycia służby zastępczej o 12 miesięcy.
W wyniku rozpoznania odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że powodem takiego, a nie innego odroczenia odbycia służby była zmiana przepisów ustawy o służbie zastępczej wprowadzonej ustawą z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o służbie zastępczej (Dz. U. nr 180 poz. 1496).
Powołując się na przepisy ustawy, w szczególności art. 1 ustawy organ odwoławczy stwierdził, że uwzględnienie żądania odwołującego spowodowałoby nie odbycie służby zastępczej, natomiast art. 21 ust 3 ustawy o służbie zastępczej stanowi, że odroczenie nie udziela się jeżeli spowodowałoby to nie odbycie służby zastępczej.
W ocenie organu odwoławczego, odwołujący dostał skierowanie do służby zastępczej na własną prośbę i powinien przy podejmowaniu ważnych decyzji życiowych mieć świadomość ciążącego na nim obowiązku odbycia służby zastępczej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący powtórzył zarzuty przytoczone w odwołaniu i zarzucił naruszenie zasad art. 7, 8, 9 i 10 KPA.
W konkluzji wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ administracyjny wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga nie jest uzasadniona.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U z 2002 r. nr. 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawiają wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W ramach tej kontroli Sąd ocenia, czy organ administracyjny prawidłowo ustalił stan faktyczny, czy w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy i wreszcie czy prawidłowo zastosował normy prawne.
W niniejszej sprawie jest niespornym, że orzeczeniem Powiatowej Komisji Poborowej we W.z dnia [...] czerwca 1999 r. uwzględniono wniosek K. S.i skierowano go do odbycia służby zastępczej.
Niespornym jest również i to, że dnia [...] 04.2006 r. wydano kartę skierowania do odbycia służby zastępczej od dnia [...] 04.2006 r.
Udzielając odroczenia odbycia służby zastępczej skarżącemu organ I instancji uwzględniał w stanie faktycznym
- - sytuację osobistą i finansową skarżącego
- - fakt prowadzenia działalności gospodarczej
Jednakże przy rozpoznaniu sprawy organ administracyjny nie mógł w niniejszej sprawie kierować się uznaniem administracyjnym. W przedmiocie odroczenia odbycia służby zastępczej zastosowanie mają przepisy ustawy z 28 listopada 2003 r. o służbie zastępczej (Dz. U z 2003 nr 223 poz. 2217) znowelizowanej ustawą z 29 lipca 2005 o zmianie ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczpospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o służbie zastępczej (Dz. U z 2005 nr 180 poz. 1496).
Art. 1 pkt 21 ustawy o zmianie ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczpospolitej Polskiej zmienił brzmienie art. 46 w ust 3 pkt 2, który stanowi, że poborowych niepowołanych do odbycia zasadniczej służby wojskowej z powodu: " złożenia wniosku o przeznaczenie do odbycia służby zastępczej przenosi się do rezerwy w ostatnim dniu upływu trzydziestu sześciu miesięcy....... Następujących po dniu przeznaczenia do służby zastępczej, jeśli poborowy nie został skierowany do odbycia tej służby....."
To brzmienie przepisu, zacytowanego w części dotyczącej poborowych skierowanych do służby zastępczej w nowym brzmieniu należy modyfikować przepisami art. 5 ust 1 ustawy z 29 lipca 2005 r., który stanowi że " poborowym, którzy w dniu wejścia w życie art. 1 pkt 21 (tj. 3.01.2006 r.) niniejszej ustawy lub w ciągu sześciu miesięcy po tym dniu podlegaliby przeniesieniu do rezerwy na podstawie art. 46 ustawy, o której mowa w art. 1, termin tego przeniesienia przedłuża się z mocy prawa o okres 12 miesięcy. Tak więc miały słuszność organy administracji odmawiającej skarżącemu odroczenia odbycia służby zastępczej na okres 12 miesięcy, bo w tym zakresie organy administracji związane są uregulowaniami art. 21 ust 3 zdanie ostatnie ustawy z 28 listopada 2003 r. o służbie zastępczej (Dz. U z 2003 nr 223 poz. 2217 ze zm.), który stanowi, że odroczenia nie udziela się, jeśli spowodowałoby to nieobycie służby zastępczej.
Powyżej przedstawiony stan prawny uniemożliwiał uwzględnienie żądań skarżącego, przez organy administracji rozstrzygające niniejszą sprawę.
Podniesione przez skarżącego zarzuty dotyczące sytuacji osobistej, majątkowej i zawodowej jakkolwiek z punktu jego widzenia istotne nie mogły spowodować wydania odmiennej decyzji.
Zresztą należy podkreślić, że spłata kredytu dla skarżącego zakończy się w 2033 roku, natomiast treść umowy zlecenia zależała w równej części zarówno od zleceniodawcy jak i zleceniobiorcy (skarżącego w niniejszej sprawie), który winien mieć świadomość ciążącego na nim obowiązku służby zastępczej.
Kontrolując niniejszą sprawę Sąd nie stwierdził, aby w postępowaniu administracyjnym naruszono przepisy art. 7, 8, 9 i 10 KPA. Również nieuzasadniony jest zarzut dotyczący braku wyznaczenia rozprawy (art. 89 KPA) na której ewentualnie skarżący skłonny był przystać na odroczenie służby na 11 miesięcy, gdyż ta propozycja odnosiłaby taki sam efekt co odroczenie służby na 12 miesięcy.
Uznając więc, że organy administracyjne przy rozstrzygnięciu sprawy prawidłowo ustaliły stan faktyczny i prawidłowo zastosowały przepisy prawa – na zasadzenie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę należało oddalić.
/-/ P. Miładowski /-/ G. Radzicka /-/ E. Makosz- Frymus a.t