Uzasadnienie
Wnioskiem, który do Wydziału Zdrowia i Spraw Społecznych Oddziału ds. Dodatków Mieszkaniowych Urzędu Miasta P. - Delegatura [...] wpłynął w dniu [...] r., skarżąca K.P. wystąpiła o przyznanie dodatku mieszkaniowego na zajmowany lokal mieszkalny na Osiedlu [...] w zasobach Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w P.. W dokumentacji wniosku skarżąca podała, że przysługuje jej spółdzielcze lokatorskie prawo do lokalu, powierzchnia użytkowa lokalu wynosi [...] m2, w tym łączna powierzchnia pokoi i kuchni wynosi [...]m2, łączna kwota wydatków na mieszkanie za ostatni miesiąc wyniosła [...] zł., jak również, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, a jej dochód w miesiącach [...]r. wyniósł [...] zł z tytułu wykonywania pracy czasowej w firmie "[...]".
Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] działający z upoważnienia Prezydenta Miasta P. kierownik Oddziału Dodatków Mieszkaniowych Urzędu Miasta P. Delegatura [...] przyznał K.P. dodatek mieszkaniowy w wysokości [...] zł miesięcznie na okres [...] miesięcy od dnia [...] r. do dnia [...] r. W uzasadnieniu decyzji podjętej na podstawie art. 7 ust. 1 i 5, art. 2 – 5, art. 6 ust. 1-6 i 8-10 oraz art. 8 ust. 1-2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71 poz. 734 ze zm.) organ wyjaśnił, iż w tym przypadku na podstawie wniosku złożonego w dniu [...]r. spełnione zostały przesłanki do przyznania dodatku mieszkaniowego. Dodatek wyliczono w oparciu o art. 6 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Wskazano, że do wyliczenia jego wysokości przyjęto wydatki w wysokości [...]zł, na którą to kwotę składają się koszty eksploatacji po umniejszeniu o kwotę [...]zł z tytułu koszów ubezpieczenia, podatku od nieruchomości i opłaty za wieczyste użytkowanie gruntu, wpłat na fundusz remontowy w wysokości [...]zł, opłaty za energię cieplną ([...] zł), za zużycie zimnej wody ([...] zł), odprowadzanie ścieków ([...] zł), opłaty za ciepłą wodę ([...]zł +[...] zł opłaty stałej).
Wskazano, że wydatki za wodę i odbiór nieczystości płynnych ograniczono do wysokości, jakie obowiązywały w zasobie mieszkaniowym gminy gdyby lokal ten wchodził w skład tego zasobu, a jako podstawę przyjęto w maksymalnej wysokości przeciętną miesięczną normę zużycia wody na jednego mieszkańca określoną w przepisach wykonawczych dla gospodarstwa domowego ([...]m3). Odwołano się do opinii Ministerstwa Infrastruktury zawartej w piśmie nr [...]z dnia [...] i [...]r. w przedmiocie ustalania zużycia wody i ścieków dla celów obliczania dodatku mieszkaniowego. Uznano, że na dochód strony w okresie od [...] do [...]r. składało się wynagrodzenie uzyskane z tytułu pracy czasowej w firmie "[...]" w wysokości [...]zł oraz pomoc rzeczowa w postaci dokarmiania przez osoby trzecie na kwotę [...] zł, co miesięcznie dało łączną kwotę [...]zł. Dodatek ustalono na podstawie następujących danych: całkowita powierzchnia użytkowa lokalu - [...] m2, wydatki na normatywną powierzchnię użytkową – [...]zł, średni miesięczny dochód 1-os. gospodarstwa domowego [...]zł, udział wydatków własnych wnioskodawcy w wysokości 15% miesięcznych wydatków gospodarstwa domowego (15% z kwoty [...]zł) – [...]zł, z uwzględnieniem limitu 70% wydatków na powierzchnię normatywną ([...]zł x 70%) – [...] zł. Ustalony w ten sposób dodatek mieszkaniowy wyniósł [...] zł.
Składając w ustawowym terminie odwołanie od tej decyzji K.P. wniosła o jej zmianę w ten sposób, ze dodatek zostanie jej przyznany na okres przez nią wskazany, tj. od [...]r. do [...]r., jak również w wysokości wyższej, wynikającej z poprawnie zastosowanych przepisów o dodatkach mieszkaniowych. Alternatywnie wniosła o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozstrzygnięcia oraz o nakazanie organowi I instancji złożenie w organach ścigania zawiadomienia "o przestępstwie z u.k.s. popełnionym na niespotykaną masowa skalę". W uzasadnieniu K.P. wskazała, że działania organu I instancji były bezprawne bowiem dla celów obliczenia dodatku przyjęto pomoc rzeczową osób trzecich w postaci posiłków, co nie jest żadnym dochodem. Podniosła, iż pomoc ta nie jest udzielana w formie gotówkowej, co pozwoliłoby przeznaczyć takie środki na opłaty za mieszkanie, jak również nie ma charakteru stałego.
Wyjaśniła, iż dochód z pracy w systemie outsourcingu został uzyskany w przeszłości, a pracy tej bezpośrednio przed kompletowaniem dokumentów oraz obecnie nie świadczy, co nakazuje nie uwzględniać takiego dochodu do okresu przyszłego, na który dodatek ma być przyznany. Zakwestionowała ograniczenie wydatków na powierzchnię normatywną do 70%, oparcie decyzji na piśmie Ministerstwa Infrastruktury, które stanowi akt instrukcyjny, do którego odwoływanie się narusza art. 92 ust. 1 i art. 93 ust. 2 Konstytucji RP. Odwołała się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 09.05.2006 r. z którego wynika, iż ograniczanie wydatków będących podstawą obliczania dodatku mieszkaniowego o 10% nie ma podstaw w przepisach ustawy o dodatkach mieszkaniowych.
W ocenie odwołującej się wyliczenia organu I instancji nie zgadzają się z zastosowanymi przepisami prawa. Odnosząc się do powołania w uzasadnieniu decyzji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazała, iż nie ma pewności, czy wyrok ten ma zastosowanie w sprawie, a sama wie, iż w jej sprawach występowało manipulowanie przez organy administracji orzeczeniami sadów wydawanymi w innych sprawach. Z powyższego wynika, iż organ I instancji zmierza do umniejszenia należnego jej dodatku mieszkaniowego, robi to jej kosztem, z pominięciem sprawdzenia rzetelności pozostałych deklarowanych przez Spółdzielnie Mieszkaniową "[...]" w P. składników wydatków mających być podstawą obliczeń. W ten sposób zobowiązuje się wnioskodawcę do pokrywania pozostałej części opłat nie uzyskiwanymi dochodami.
Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. uchyliło zaskarżoną decyzję (pkt 1) oraz przyznało K.P. dodatek mieszkaniowy w wysokości [...]zł na okres [...] miesięcy od dnia [...]r. do dnia [...]r. na częściowe pokrycie opłat za zajmowany lokal mieszkalny (pkt 2 decyzji). Decyzję podjęto na podstawie art. 138 §1 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.- dalej kpa). W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, iż dodatek powinien zostać przyznany na okres od [...]r., bowiem za okres wcześniejszy strona otrzymała dodatek mieszkaniowy na mocy decyzji [...]r. nr [...]. Podano, że analiza akt sprawy oraz argumentów podniesionych w odwołaniu wskazuje, iż organ I instancji nie jest konsekwentny w przyjmowaniu dla celów obliczania dodatku mieszkaniowego opłat za zużycie zimnej i ciepłej wody oraz odprowadzanie ścieków.
Podzielono stanowisko strony, iż pomoc rzeczowa osób trzecich nie powinna zostać zaliczona do dochodu rodziny. Biorąc pod uwagę, iż świadczenie przysługuje stronie od dnia [...]r., do dochodu stanowiącego podstawę obliczania dodatku wliczyć należy wynagrodzenie za pracę uzyskane we [...] i [...] 2006 r. w łącznej kwocie [...]zł. Wskazano, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 01.02.2005 r. sygn. akt U 14/02 nie znajduje zastosowania w spawie, bowiem limit wydatków na powierzchnię normatywną wynika z art. 6 ust. 10 ustawy o dodatkach mieszkaniowych.
W ocenie Kolegium uzasadnione jest przyjęcie do obliczania dodatku wydatków wymienionych w art. 6 ust. 4 pkt 2 i ust. 4a przedmiotowej ustawy oraz §2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28.12.2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych w brzmieniu obowiązującym od dnia 02.08.2005 r. Wskazano, że ustawodawca wśród osób uprawnionych do dodatku mieszkaniowego wymienił osoby legitymujące się spółdzielczym prawem do lokalu. Przedstawiono sposób wyliczenia należnego stronie dodatku mieszkaniowego, z przytoczeniem treści zastosowanych przepisów art. 6 ust. 3, ust. 4 pkt 2, art. 6 ust. 4a pkt 1 przedmiotowej ustawy oraz §2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 28.12.2001 r. z uwzględnieniem treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 09.05.2006 r. sygn. akt P 4/05. Dodatek ustalono na podstawie art. 2, art. 3, art. 4, art. 5, art. 6, art. 7 przedmiotowej ustawy przyjmując dochód miesięczny strony w wysokości [...]zł i obliczony na jego podstawie udział wydatków własnych wnioskodawcy ([...]zł), powierzchnię całkowitą lokalu - [...] m2, powierzchnia normatywna – [...] m2, wydatki z rozporządzenia na powierzchnię całkowitą lokalu – [...]zł, wydatki na powierzchnie normatywną – [...]zł, średni miesięczny dochód 1-os. gospodarstwa domowego wynikający z zaświadczeń ([...]zł), udział wydatków własnych wnioskodawcy 15% miesięcznych dochodów gospodarstwa domowego (15% z kwoty [...]zł) – [...]zł, limit wysokości dodatku mieszkaniowego 70% wydatków z rozporządzenia RM przypadających na powierzchnię normatywną ([...]zł x 70%) – [...]zł. Ustalony w ten sposób dodatek mieszkaniowy w wysokości [...]zł ([...]zł – [...]zł) obniżono do kwoty [...]zł, zgodnie z art. 6 ust. 10 ustawy o dodatkach mieszkaniowych.
K.P. wniosła w ustawowym terminie skargę na powyższą decyzję zaskarżając ją w takim zakresie, w jakim przyznana kwota dodatku [...]zł nie spełnia wymogów ustawy o dodatkach mieszkaniowych i innych oraz Konstytucji. Skarżąca wniosła o jej zmianę w ten sposób, że przedmiotowy dodatek zostanie przyznany w wysokości wynikającej z poprawnie zastosowanych przepisów o dodatkach mieszkaniowych, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozstrzygnięcia. Skarżąca zarzuciła organowi odwoławczemu wadliwe ustalenie wysokości jej dochodu miesięcznego poprzez uwzględnienie dochodu uzyskanego z pracy w systemie outsourcingu, której nie świadczyła w okresie poprzedzającym złożenie wniosku oraz później. Wskazała, iż nie mając dochodów nie jest w stanie ponosić jakichkolwiek wydatków na mieszkanie, co przyjęto przy wyliczaniu dodatku.
W konsekwencji co miesiąc będzie narastało zadłużenie za lokal, także w wyniku nie uwzględnienia podatku od nieruchomości i opłat za wieczyste użytkowanie. Zakwestionowała ograniczenie wysokości wydatków na normatywną powierzchnię mieszkania, co powoduje narastanie zadłużenia o 30%, nie uwzględnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Wskazała, iż z braku dochodów nie jest w stanie ponosić wydatków na mieszkanie, którymi w świetle treści decyzji została obciążona, nie może tego także czynić za środki uzyskiwane z pomocy społecznej. Z odwołaniem się do przepisów prawa, w tym ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, ustawy Prawo spółdzielcze oraz ustawy o gospodarce nieruchomościami, zakwestionowała działanie władz Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" oraz podniosła, iż zawarte umowy ustanowienia użytkowania wieczystego na rzecz tej Spółdzielni oraz umowy zbywania lub nabywania mienia na jej rzecz w odniesieniu do nieruchomości zabudowanych są bezwzględnie nieważne.
Wskazała, iż żadne twierdzenia spółdzielni w zakresie opłat nie są wiarygodne ponieważ spółdzielnia narusza ustawową zasadę obciążania członka spółdzielni obowiązkiem ponoszenia kosztów i wydatków w takiej wysokości, która odpowiada kosztom i wydatkom przypadającym na konkretny lokal. Zdaniem Skarżącej czynsz musi być ekwiwalentny do świadczeń dostarczanych przez Spółdzielnię, co potwierdza orzecznictwo Sądu Najwyższego. Spółdzielnia w tym przypadku nie udowodniła, aby poniosła jakiekolwiek koszty i wydatki związane z przedmiotowym mieszkaniem, a opłaty i nakazy zapłaty uzyskuje z obejściem prawa, co narusza art. 58 Kodeksu cywilnego. Zdaniem Skarżącej Spółdzielnia w ten sposób działa także na szkodę władz gminy, bowiem poprzez mechanizm dodatków mieszkaniowych otrzymuje z budżetu nienależne opłaty. Podniosła, iż w wyniku zmowy spółdzielni oraz urzędników od [...] miesięcy jej mieszkanie jest pozbawione prądu, przez ten okres nie miała środków do życia oraz była pozbawiona dostępu do opieki medycznej.
Skarżąca wyjaśniła, iż jej sytuacja oraz wskazane nieprawidłowości są znane organowi odwoławczemu, bowiem zasiada w nim członek/aktywista Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]", która nie wyłączyła się ze sprawy. W konsekwencji zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, w całości podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślono, że w odpowiedzi na skargę ograniczono się do zarzutów dotyczących zaskarżonej decyzji. Wskazano, że decyzję wydano z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa oraz wyroków Trybunału Konstytucyjnego. Podkreślono, że wskazany przez stronę wyrok Trybunału z dnia 01.02.2005 r. dotyczy spraw wszczętych i niezakończonych, tym samym nie ma w sprawie zastosowania. Odnosząc się do zarzutów dotyczących członka Kolegium wyjaśniono, iż są one pomówieniami, a osoba ta nie była nigdy i nie jest związana, zarówno miejscem zamieszkania, jak i zatrudnieniem, ze Spółdzielnią Mieszkaniową "[...]" w P..
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga jest niezasadna.
Rzeczą sądu administracyjnego jest kontrola zaskarżonej decyzji z prawem. Sąd sprawując kontrolę sprawdza, czy organ prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego do ustalonego stanu faktycznego, a także, czy postępowanie administracyjne przeprowadzone zostało zgodnie z wymogami proceduralnymi. W rozpatrywanej sprawie zaskarżona decyzja powyższe wymogi spełnia.
Zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało na podstawie art. 138 §1 pkt 2 kpa, ma więc charakter kasacyjno – reformacyjny. Organ odwoławczy orzekając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa rozstrzyga ponownie sprawę administracyjną w oparciu o stan prawny i faktyczny obowiązujący w dacie wydania decyzji ostatecznej. Ponieważ skarżąca złożyła odwołanie od decyzji, która rozstrzygała w kwestii jej uprawnień do otrzymania dodatku mieszkaniowego, to organ odwoławczy rozpoznając sprawę ponownie miał obowiązek te kwestie rozstrzygnąć, gdyż rozpoznał sprawę co do jej istoty nie wychodząc poza zakres rozpoznania organu I instancji.
W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. prawidłowo oceniło stan faktyczny sprawy, a następnie dokonało prawidłowej subsumcji, przyznając skarżącej dodatek mieszkaniowy w określonej w decyzji wysokości. Decyzja ta znajduje oparcie w art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 3 ust. 1 i 3, art. 5 ust. 1 i 4, art. 5 ust. 5 pkt 1, art. 6 ust. 1, 3, 4 i 10 ustawy o dodatkach mieszkaniowych w brzmieniu obowiązującym na dzień złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego ([...] r.), zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 8 października 2004 r. o zmianie ustawy o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. 240/04/2406). Trafnie, kierując się wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1.02.2005 r., organ odwoławczy nie uznał za wydatki poniesione w związku z zajmowanym lokalem kosztów ubezpieczeń, podatku od nieruchomości, opłat za wieczyste użytkowanie gruntów. Zasadnie oparto ustalenia na oświadczeniu zarządcy mieszkania o ponoszonych przez skarżącą wydatkach mieszkaniowych.
Kolegium prawidłowo wyliczyło wysokość dodatku mieszkaniowego i wbrew zarzutom skargi uwzględniło treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 9.05.2006 r. sygn. P 4/05 (OTK-A 2006/5/55). W odniesieniu do tego zarzutu wskazać należy, iż co prawda w zaskarżanej decyzji powołano przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz.U. Nr 156 poz. 1817 ze zm), lecz obliczenia przeprowadzono w oparciu o przepisy ustawy o dodatkach mieszkaniowych – w zakresie określenia wydatków uwzględniono przepis art. 6 ust.
4. Wskazać przy tym należy, iż uznany za niekonstytucyjny przepis §2 pkt 2 rozporządzenia oraz art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych utraciły moc obowiązującą z dniem 18 maja 2006 r. Zgodnie z art. 6 ust. 10 ustawy o dodatkach mieszkaniowych wysokość dodatku nie może przekraczać, z zastrzeżeniem ustępu 11, 70% wydatków przypadających na normatywną powierzchnię lokalu mieszkalnego lub 70% faktycznych wydatków ponoszonych za lokal mieszkalny, jeżeli powierzchnia tego lokalu jest mniejsza lub równa normatywnej powierzchni. Rada Miasta P. nie skorzystała z kompetencji wynikającej z art. 6 ust. 11 przedmiotowej ustawy i nie zmieniła wysokości wskaźników procentowych, o których mowa w art. 6 ust. 10 ustawy.
Sąd nie podziela stanowiska Skarżącej o niezgodności z Konstytucją ustawy o dodatkach mieszkaniowych, a zwłaszcza art. 6 ust.
10. Zgodnie z art. 81 Konstytucji RP praw określonych w art. 75 (m.in. prowadzenie przez władze publiczne polityki sprzyjającej zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, przeciwdziałanie bezdomności) można dochodzić tylko w granicach określonych przez ustawę. W przepisach art. 75 Konstytucji zawarte są tzw. normy programowe, nie są one na gruncie powszechnie przyjętej doktryny normami o charakterze reguł, które nadawałyby się do bezpośredniego zastosowania i z których wynikałyby bezpośrednio prawa podmiotowe (por. T.Gilbert–Stadnicki, A.Grabowski "Normy programowe w Konstytucji", J. Trzciński "Charakter i struktura norm konstytucyjnych, Warszawa 1997). Ustawa o dodatkach mieszkaniowych reguluje zasady i tryb przyznawania, ustalania i wypłacania dodatków mieszkaniowych oraz właściwość organów w tych sprawach i jest jedną z ustaw konkretyzujących cele wskazane w art. 75 Konstytucji RP. Dodatek mieszkaniowy jest świadczeniem wypłacanym z funduszy publicznych, przy czym przesłanki uzyskania prawa do dodatku związane są z sytuacją materialną osoby zajmującej lokal mieszkalny, służący zaspokojeniu jej potrzeb mieszkaniowych (art. 2, art. 3 ustawy).
Konstytucyjna kategoria zabezpieczenia społecznego zawiera w sobie szereg instytucji prawa socjalnego – w szczególności prawo pracy (w tym sferę pracy socjalnej), pomoc społeczną, zatrudnienie, ochronę prawa do mieszkania. Do zabezpieczenia społecznego należą w szczególności ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych, ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o zatrudnieniu socjalnym, ustawa z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Ustawy te, a także inne – niewymienione powyżej, tworzą system zabezpieczenia społecznego realizujący w szczególności art. 65-66, art. 67-71, art. 74-76 i 81 Konstytucji RP. Założeniem tego systemu jest spójność i wzajemne uzupełnianie się instytucji zabezpieczenia społecznego. Zabezpieczenie to opiera się na zasadach pomocniczości i subsydiarności, przy czym rozmiar świadczeń zabezpieczenia społecznego w znacznym stopniu zależy od kondycji gospodarczej danego państwa.
Podatnicy co do zasady nie mogą bowiem pokrywać pełnych kosztów utrzymania lokali mieszkalnych, nawet przez osoby ubogie. Dodatek mieszkaniowy ma na celu pokrycie z funduszy publicznych części kosztów utrzymania mieszkania, jakie obowiązana jest ponosić osoba uprawniona do otrzymania takiego dodatku. Jego przyznanie stanowi formę zwolnienia wnioskodawcy z obowiązku ponoszenia oznaczonej kwotowo części kosztów utrzymania zajmowanego przezeń mieszkania (por. uzasadnienie uchwały 7 sędziów SN z 9.10.1997 r. sygn. III ZP 23/97, publ. OSNAP 2/98/31). Zakres udzielanej pomocy określa ustawa o dodatkach mieszkaniowych, zgodnie z którą pomoc państwa ma charakter częściowy i nie pokrywa w całości wydatków na mieszkanie osoby uprawnionej do wszystkich obciążeń związanych z zaspokojeniem potrzeb mieszkaniowych jej obywateli i pokrycia całości wydatków z tym związanych. Pomoc Państwa, zgodnie z art. 81 Konstytucji, realizowana jest w granicach określonych przez ustawę.
Za chybiony Sąd uznał zawarty w skardze zarzut Skarżącej o podjęciu zaskarżonej decyzji z pominięciem obowiązku wyłączenia ze sprawy jednego z członków Kolegium. Ze stosownym wnioskiem na etapie postępowania odwoławczego Skarżąca nie wystąpiła, a wnosząc skargę nie uprawdopodobniła, aby podstawy do takiego wyłączenia z urzędu wystąpiły, przeczy temu także oświadczenie Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., które zawarte zostało w treści odpowiedzi na skargę, a które z mocy art. 76 §2 w zw. z §1 kpa korzysta z domniemania prawdziwości.
W rozpatrywanej sprawie przedmiotem postępowania sądowo administracyjnego była ocena zgodności z prawem decyzji o przyznaniu dodatku mieszkaniowego. Poza zakresem tej kontroli są kwestie związane z funkcjonowaniem spółdzielni mieszkaniowej oraz sposobem gospodarowania mieniem spółdzielni. Zarówno sąd administracyjny, jak i orzekające w sprawie organy administracji na potrzeby ustalenia wysokości dodatku mieszkaniowego zobligowane są stosować przepisy ustawy o dodatkach mieszkaniowych, a zgodnie z art. 4 pkt 2 tej ustawy wydatkami na mieszkanie są opłaty związane z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na lokale mieszkalne w spółdzielni mieszkaniowej. Zgodnie z §5 ust. 1 rozporządzenia z dnia 28 grudnia 2001 r. w brzmieniu obowiązującym w dniu złożenia przez Skarżącą wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego osoba ubiegająca się o to świadczenie powinna złożyć wniosek według wzoru stanowiącego załącznik nr 1 do wskazanego rozporządzenia.
Pod punktem 12 wniosku określonego tym załącznikiem wnioskodawca ma obowiązek podać łączną kwotę wydatków na mieszkanie z ostatniego miesiąca, co potwierdza zarządca budynku. Taki wniosek wraz z potwierdzeniem zarządcy o wysokości wydatków na lokal Skarżąca złożyła występując o przedmiotowe świadczenie. Wniosek ten jest środkiem dowodowym i podlega ocenie organu jak każdy środek dowodowy. Potwierdzenie zarządcy budynku korzysta przy tym z domniemania prawdziwości, tj. zgodności z prawdą oświadczenia organu, od którego dokument pochodzi, a w postępowaniu o przyznanie dodatku mieszkaniowego organy administracji publicznej nie są władne oceniać tego oświadczenia, chyba że dojdzie do przeprowadzenia przeciwdowodu. Takiego przeciwdowodu strona nie przedłożyła w toku postępowania administracyjnego, ograniczając się do wskazania, iż weryfikacja oświadczenia o wysokości wydatków na lokal jest obowiązkiem rozpatrujących wniosek organów.
Marginalnie wskazać należy, iż przedmiotowy lokal należy do zasobów spółdzielni mieszkaniowej, stąd możliwość weryfikacji wydatków na lokal mieszkalny związana jest z weryfikacją budżetu spółdzielni, co w ostateczności ma charakter cywilnoprawny. Stąd za chybiony uznać należy zarzut nie przeprowadzenia przez rozpatrujące sprawę organy weryfikacji wydatków na lokal, którego przedmiotowa sprawa dotyczy.
Wobec powyższego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę należało oddalić.
/-/ B. Popowska /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak /-/ M. Dybowski
AT