Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] II 2004 r., nr [...], na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 24 I 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (t. jedn. Dz.U. z 2002 r., nr 42, poz. 371 ze zm.) Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych odmówił przyznania uprawnień kombatanckich Z. W. Organ uznał, że strona nie przedstawiła dostatecznych dowodów, że zachodzą przesłanki określone w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy, w szczególności dowodów potwierdzających fakt osadzenia świadków w hitlerowskim obozie.
We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Z. W. przedstawił dodatkowe dokumenty odnoszące się do świadka J. T. oraz materiały dotyczące drugiego świadka - H. S. Decyzją z dnia [...] V 2005 r., nr [...], na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa. oraz art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 24 I 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego, Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ wskazał, że Odwołujący się wnosząc o przyznanie uprawnień kombatanckich z tytułu wysiedlenia w grudniu 1939 r. do obozu przejściowego w Gnieźnie, skąd został przewieziony do Krakowa a później do Czernichowa, przedstawił oświadczenia dwóch świadków - S. Ś. i J. T. z dnia 10 III 1999 r., którzy jednak nie podali, że zainteresowany przebywał w obozie przesiedleńczym w Gnieźnie.
Następnie Z. W. przedstawił w 2003 r. te same oświadczenia, na których widnieje zapis o pobycie strony w grudniu 1939 r. w obozie w Gnieźnie, które to oświadczenia nie zostały jednak potwierdzone za zgodność z oryginałem. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych podkreślił też, że świadek Ś. nie posiada w ogóle uprawnień kombatanckich, świadek T. otrzymał je z tytułu pobytu w obozie hitlerowskim w lutym 1940 r. a więc w innym okresie niż Odwołujący się, a H. S. została wysiedlona z innej miejscowości i z uwagi na swój młody wiek w tamtym czasie (7 lat) nie mogła raczej pamiętać poszczególnych osób. Organ wskazał też, że faktu pobytu Z. W. w obozie nie potwierdzają materiały przesłane przez Instytut Pamięci Narodowej Oddział w Poznaniu i Archiwum Państwowe w Łodzi.
Odnosząc się do wspomnianej przez Odwołującego się okoliczności jego pobytu w obozie przejściowym w Czernichowie organ stwierdził, iż obóz ten nie został wymieniony w § 6 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 IX 2001 r. w sprawie określenia miejsc odosobnienia, w których były osadzone osoby narodowości polskiej lub obywatele polscy innych narodowości (Dz.U. z 2001 r., nr 106, poz. 1154 ze zm.).
W skardze na powyższą decyzję Z. W. wskazał, że rozbieżności w zeznaniach świadków powstały w wyniku niedokładnej znajomości przepisów. Skarżący wskazał, że z H. S. wielokrotnie rozmawiał o obozie w Garbarni, mimo że przebywała ona tam w innym terminie. Świadek J. T. był umieszczony w obozie w tym samym czasie. Z. W. podkreślił, że brak informacji o jego pobycie w obozie w materiałach IPN i Archiwum Państwowego nie może być decydującym argumentem, jako że prowadzona przez te instytucje dokumentacja jest niekompletna.
W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych podtrzymał w całości swą dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest zasadna.
Skarżący wnosił o przyznanie uprawnień kombatanckich z tytułu pobytu w grudniu 1939 r. w obozie przesiedleńczym w Gnieźnie, a następnie w obozie w Czernichowie. Przyznanie takich uprawnień mogłoby dokonać się na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 24 I 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (t.jedn. Dz.U. z 2002 r., nr 42, poz. 371 ze zm.), zgodnie z którym uprawnienia te przysługują z tytułu przebywania miejscach odosobnienia, w których pobyt dzieci do lat 14 miał charakter eksterminacyjny, a osoby tam osadzone pozostawały w dyspozycji hitlerowskich władz bezpieczeństwa. Obóz przesiedleńczy w Gnieźnie jest wymieniony w § 6 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 IX 2001 r. w sprawie określenia miejsc odosobnienia, w których były osadzone osoby narodowości polskiej lub obywatele polscy innych narodowości (Dz.U. z 2001 r., nr 106, poz. 1154 ze zm.), który to akt nie wspomina jednak o obozie przesiedleńczym w Czernichowie.
Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych odmawiając w niniejszej sprawie przyznania Z. W. uprawnień kombatanckich zakwestionował wiarygodność zeznań przedstawionych świadków. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał na nieścisłości wynikające ze wspomnianych zeznań oraz na brak korelacji czasowej pomiędzy pobytem w obozie świadka J. T. i Skarżącego. W wypadku dodatkowego świadka - H. S. poddano w wątpliwość jakoby mogła ona zapamiętać jakiekolwiek osoby będące wraz z nią w obozie, skoro w chwili przesiedlenia miała 7 lat.
Sąd stwierdza, że taka forma ustosunkowania się do przedstawionych dowodów narusza art. 7 i art. 77 § 1 kpa. Wprawdzie stosownie do art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach obowiązek wykazania przesłanek uzasadniających przyznanie uprawnień kombatanckich spoczywa na osobie zainteresowanej, jednakże nie zwalnia to organu od obowiązku podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (por. wyrok NSA w Warszawie z 25 III 2003 r., sygn. akt V SA 145/02). W niniejszej sprawie szczegółowe wyjaśnienie stanu faktycznego w obliczu wątpliwości jakie organ powziął w związku z treścią zeznań świadków powinno polegać na dokładnym przesłuchaniu tych świadków i stworzeniu im możliwości ustosunkowania się do zarzutów stawianych im przez organ. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych powinien zatem przeprowadzić postępowanie dowodowe zgodnie z art. 7 i 77 § 1 kpa.
Wobec powyższego, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 135 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), orzeczono jak w sentencji wyroku.
/-/ G. Radzicka /-/J. Stankowski /-/ D. Rzyminiak - Owczarczak
TZ/