Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] października 2009 r. nr [...], zatytułowanym "Ocena dorobku zawodowego nauczyciela mianowanego za okres stażu", Dyrektor Szkoły Podstawowej [...] (dalej: "Dyrektor SP"), działając na podstawie art. 9c ust. 6 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674 ze zm.; dalej w skrócie "KN") ustalił negatywną cząstkową ocenę dorobku zawodowego S. P. za okres stażu. W uzasadnieniu ww. oceny Dyrektor SP stwierdził, że S. P. plan rozwoju zawodowego realizowała nierytmicznie, składając w sposób niesystematyczny dokumentację o realizacji zadań zawartych w powyższym planie oraz nie przestrzegając zaleceń dyrektora zgodnie z pismami z dnia 8 września 2006 r. oraz 14 listopada 2008 r. Nauczycielka wykazała się nieznacznym dorobkiem zawodowym, nie realizując § 8 ust. 2 pkt 1 i § 8 ust. 2 pkt 4, a w szczególności pkt 4a [cytowane pismo nie zawiera określenia aktu prawnego, z którego pochodzą przytoczone wyżej i niżej przepisy; z kontekstu, a zwłaszcza z przedmiotu pisma, można wywnioskować, iż są to przepisy rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli (Dz. U. z Nr 260, poz. 2593 ze zm.; dalej w skrócie: "Rozporządzenie")].
Dyrektor SP wskazał również na zastrzeżenia odnośnie realizacji § 8 ust. 2 pkt 4f [Rozporządzenia], dotyczącego znacznych osiągnięć w pracy zawodowej, uchybienia w realizacji § 8 ust. 2 pkt 3 [Rozporządzenia] dotyczącego opublikowania materiału dla nauczycieli i rodziców, który został przekazany przez nauczycielkę na użytek szkoły do biblioteki publicznej, niezrealizowanie § 8 ust. 2 pkt 5 [Rozporządzenia] oraz brak realizacji 25% zadań określonych w planie rozwoju zawodowego.
Odwołanie z dnia [...] października 2009 r. od powyższego aktu do Wielkopolskiego Kuratora Oświaty w Poznaniu (dalej "Kurator") złożyła S. P., wnosząc o ponowne ustalenie oceny cząstkowej dorobku zawodowego na stopień nauczyciela dyplomowanego. W uzasadnieniu podniosła m.in., że staż, który odbywa, trwa od 1 września 2006 r. do 31 października 2009 r., przy czym przez okres 2 lat i 7 miesięcy staż odbywała w Szkole Podstawowej [...] (dalej "SP"), natomiast pozostały okres stażu, od 1 września 2009 r. do 31 października 2009 r., odwołująca odbywa w Przedszkolu Gminnym [...] (dalej "Przedszkole"). Odwołująca stwierdziła, że otrzymana ocena negatywna jest nieadekwatna do jej pracy, wykonywanej podczas odbywania stażu. Sformułowała przy tym szereg argumentów mających na celu wykazanie niezasadności stwierdzeń, które legły u podstaw wydania przez Dyrektor SP negatywnej oceny (k. 1-2 akt adm.).
W odpowiedzi na wniesione odwołanie, pismem z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...], Kurator działając na podstawie art. 9c ust. 9 KN poinformował S. P., że podtrzymał negatywną ocenę dorobku zawodowego, ustaloną przez Dyrektora SP, a tym samym tak ustalona ocena jest oceną ostateczną (k. 186, 214, 193 akt adm.). Pismo Kuratora nie zawierało uzasadnienia, a jedynie dodatkową informację, że w przypadku ponownego złożenia wniosku o rozpoczęcie stażu, odwołująca winna będzie odbyć staż w pełnym wymiarze 2 lat i 9 miesięcy.
Pismem z dnia [...] listopada 2009 r. S. P. wystąpiła do Ministra Edukacji Narodowej (dalej: "MEN") za pośrednictwem Kuratora, z wnioskiem o wszczęcie postępowania nadzorczego w celu stwierdzenia nieważności czynności ustalenia cząstkowej negatywnej oceny dorobku z dnia [...] października 2009 r., podtrzymanej przez Kuratora pismem z dnia [...] listopada 2009 r. W uzasadnieniu powołała się m.in. na naruszenie art. 9c ust. 6 i 7 KN ze względu na wystawienie oceny za część stażu (2 lata i 7 m-cy), gdy tymczasem ustawa nie zna pojęcia "oceny cząstkowej" (k. 172-173 akt adm.).
Pismem z dnia [...] lutego 2010 r., znak: [...], Dyrektor Departamentu Strategii Ministerstwa Edukacji Narodowej poinformował Skarżącą, że stosownie do art. 9c ust. 9 KN, od oceny dorobku zawodowego dokonanej przez organ sprawujący nadzór pedagogiczny nie ma odwołania. Minister Edukacji Narodowej nie posiada kompetencji w zakresie dokonywania oraz zmiany oceny dorobku zawodowego nauczycieli i dyrektorów szkół. Jej weryfikacja może nastąpić na drodze sądowej. Organem właściwym do rozstrzygnięć w ww. zakresie jest sąd pracy. Ocena dorobku zawodowego nie jest dokonywana na drodze administracyjnej, w związku z czym MEN nie ma podstaw (kompetencji) do wszczęcia postępowania w sprawie nieważności oceny dorobku zawodowego nauczyciela (k. 163 akt adm.).
Skargą z dnia [...] marca 2010 r. S. P. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (dalej: "WSA") "o wszczęcie postępowania dla dokonania kontroli legalności ostatecznego rozstrzygnięcia Wielkopolskiego Kuratora Oświaty w Poznaniu" z dnia [...] listopada 2009 r.
Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. (sygn. akt IV SA/Po 333/10) WSA skargę odrzucił, jako złożoną z uchybieniem 30-dniowego terminu, jednocześnie pouczając skarżącą o możliwości wniesienia bezpośrednio do Sądu wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi.
W wyniku złożenia takiego wniosku – na mocy postanowienia WSA z dnia 11 stycznia 2011 r. o przywróceniu terminu do wniesienia skargi (sygn. akt IV SA/Po 679/10) – doszło do skutecznego wniesienia przez S. P. skargi na ostateczne rozstrzygnięcie Kuratora z dnia [...] listopada 2009 r., datowanej na dzień [...] lipca 2010 r., w której skarżąca powołując się na naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 9c ust. 5, 6, 7 i 11, art. 9f ust. 2 i art. 9h ust. 2 KN, oraz przepisów prawa procesowego, tj. art. 104 § 1 i 2, art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej w skrócie "k.p.a."), wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu wskazała, że w postępowaniu mającym na celu ocenę dorobku zawodowego nie został opracowany projekt oceny, przez co nie tylko skarżąca nie mogła się z nim zapoznać, lecz także nie miała możliwości zgłoszenia jakichkolwiek uwag czy zastrzeżeń do wystawianej oceny.
Skarżąca zwróciła również uwagę, że wystawienie przez Dyrektora SP oceny cząstkowej dorobku zawodowego było niedopuszczalne, ponieważ KN nie zna takiej formy oceny, która może zostać wystawiona przed ukończeniem stażu, tak jak to miało miejsce w tym przypadku. W ten sposób pozbawiono skarżącą możliwości zaprezentowanie dorobku zawodowego komisji kwalifikacyjnej, gdyż negatywna cząstkowa opinia uniemożliwiła nauczycielowi uzyskanie ostatecznej oceny dorobku zawodowego za cały okres stażu w przewidzianym ustawowo terminie. Skarżąca zwróciła nadto uwagę na sprzeczność merytorycznych ustaleń poczynionych przez Dyrektor SP z opinią Rady Rodziców. Podkreśliła przy tym, że dopiero niezrealizowanie powyżej 50% zadań w planie rozwoju zawodowego z przyczyn leżących po stronie nauczyciela powinno decydować o negatywnej ocenie jego dorobku zawodowego. Niezrozumiałym dla skarżącej pozostawało ponadto nieokreślenie w uzasadnieniu pisma Kuratora uprawnienia do skorzystania z możliwości odbycia ponownego skróconego stażu w wymiarze 9 miesięcy, o czym stanowi wprost art. 9c ust. 11 KN (przy założeniu, jako obowiązującej, negatywnej oceny cząstkowej za niecały okres stażu, 2 lat i 7 miesięcy), a zamiast tego wskazanie, że w przypadku ponownego złożenia wniosku o rozpoczęcie stażu, odwołująca winna będzie odbyć staż w pełnym wymiarze 2 lat i 9 miesięcy.
Takie stanowisko Kuratora oparte zostało, zdaniem skarżącej, na założeniu, że doszło do zmiany pracodawcy w trakcie odbywania stażu, co w jej przypadku nie miało miejsca, gdyż skarżąca została przeniesiona do gminnego Przedszkola na podstawie art. 19 KN. Ponadto zaskarżone pismo Kuratora, będące zdaniem skarżącej decyzją administracyjną, wbrew wymogom k.p.a. nie zawierało uzasadnienia faktycznego ani prawnego oraz pouczenia o sposobie odwołania.
W odpowiedzi na skargę z dnia [...] sierpnia 2010 r., Wielkopolski Kurator Oświaty wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując na merytoryczną zasadność oceny dokonanej przez Dyrektora SP – i tylko do tej kwestii ograniczając swe uwagi – a w szczególności podnosząc okoliczność nieprawidłowego postępowania skarżącej w zakresie realizacji własnego rozwoju zawodowego, tj. dokonanie plagiatu istotnych dla awansu zawodowego dokumentów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie, acz nie wszystkie jej zarzuty okazały się zasadne.
Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola dokonywana przez sądy administracyjne sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Wynikający z przywołanych regulacji zakres kognicji sądów administracyjnych ograniczony został do kontroli sfery prawnej zaskarżonej decyzji administracyjnej. Ewentualne stwierdzenie uchybień w działaniu administracji publicznej obliguje sąd od uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności, bądź też stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa (art. 145 ust. 1 p.p.s.a.).
Sąd administracyjny, kontrolując działalność administracji publicznej, pozostaje zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. związany granicami sprawy, a nie granicami skargi. Nie będąc związany granicami skargi, sąd jest obowiązany do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa i wszystkich przepisów, które winny znaleźć zastosowanie w sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze.
Kontrolując działanie organów administracji publicznej w niniejszej sprawie Sąd, opierając się na zebranym materiale dowodowym w postaci rozstrzygnięć podejmowanych przez organy administracji publicznej oraz środków zaskarżenia składanych przez skarżącą, miał w szczególności na względzie, że nauczyciel mianowany S. P. w okresie od dnia 1 września 2002 r. do dnia 31 października 2009 r. odbywała staż na stopień nauczyciela dyplomowanego w SP. Staż pierwotnie miał się zakończyć w dniu 31 sierpnia 2009 r., jednakże został on przedłużony do dnia 31 października 2009 r. z powodu urlopu macierzyńskiego, z którego S. P. korzystała od dnia 3 marca 2008 r. do dnia 6 lipca 2008 r. Począwszy od dnia 1 września 2009 r. skarżąca została przeniesiona w trybie art. 19 KN do Przedszkola, celem dokończenia stażu. Tymczasem pismem z dnia 15 października 2009 r. Dyrektor SP wystawiła skarżącej negatywną ocenę dorobku zawodowego za okres stażu, która następnie została utrzymana w mocy pismem Kuratora z dnia 16 listopada 2009 r.
Charakter prawny rozstrzygnięć zapadłych w sprawie
Pierwszym zagadnieniem, które wymagało przesądzenia w niniejszej sprawie, jako że warunkowało uznanie skargi w ogóle za dopuszczalną, było określenie charakteru prawnego przywołanych wyżej pism Dyrektora SP oraz Kuratora – a to z uwagi na występującą w orzecznictwie sądów administracyjnych i doktrynie niejednolitość poglądów odnośnie kwalifikacji prawnej oceny dorobku zawodowego nauczyciela ustalanej w ramach postępowania o nadanie nauczycielowi stopnia awansu zawodowego.
Zdaniem Sądu w niniejszym składzie, zarówno z materialnoprawnego, jak i procesowego punktu widzenia, ww. pisma Dyrektora SP oraz Kuratora dotyczące oceny dorobku zawodowego skarżącej stanowiły decyzje administracyjne. W sposób władczy oraz jednostronny rozstrzygały one bowiem o uprawnieniach skarżącej, jako podmiotu zewnętrznego w stosunku do organów administracji publicznej określonych w KN, wywołując konkretnie oznaczony skutek, w postaci zamknięcia skarżącej drogi do nadania kolejnego stopnia awansu zawodowego, przynajmniej do czasu powtórnego odbycia stażu.
Na wstępie trzeba zauważyć, że ustawodawca w żadnym z przepisów KN nie zastrzegł expressis verbis formy decyzji administracyjnej jako właściwej dla czynności ustalenia lub weryfikacji oceny dorobku zawodowego nauczyciela, chociaż, co należy podkreślić, uregulował procedurę w tym przedmiocie w sposób wykazujący istotne podobieństwa z kodeksowym trybem wydawania i kontroli decyzji administracyjnych. Oto bowiem, zgodnie z art. 9c ust. 6 in principio w zw. z ust. 3 KN, dyrektor szkoły ustala ocenę dorobku zawodowego nauczyciela za okres stażu, z uwzględnieniem stopnia realizacji zatwierdzonego przez dyrektora planu rozwoju zawodowego nauczyciela, obowiązkowo przezeń realizowanego w okresie stażu – w terminie nie dłuższym niż 21 dni od dnia złożenia przez nauczyciela sprawozdania z realizacji tego planu. Ocena ta, w przypadku nauczyciela mianowanego, wydawana jest po zasięgnięciu opinii rady rodziców (art. 9c ust. 6 pkt 2 KN).
Ocena dorobku może być pozytywna lub negatywna; sporządzana jest na piśmie i zawiera uzasadnienie oraz pouczenie o możliwości wniesienia odwołania (art. 9c ust. 8 KN). W myśl art. 9c ust. 9 KN, od oceny dorobku zawodowego służy nauczycielowi odwołanie do organu sprawującego nadzór pedagogiczny, w terminie 14 dni od dnia jej otrzymania; organ ten rozpatruje odwołanie w terminie 21 dni, przy czym ocena dorobku zawodowego nauczyciela ustalona przez organ sprawujący nadzór pedagogiczny jest ostateczna. Stosownie do art. 9c ust. 11 KN, w przypadku, gdy ostateczna ocena dorobku zawodowego nauczyciela jest negatywna, ponowna ocena dorobku może być dokonana po odbyciu, na wniosek nauczyciela i za zgodą dyrektora szkoły, jednego dodatkowego stażu w wymiarze 9 miesięcy.
Brak wyraźnej wzmianki w przywołanych przepisach KN, że rozstrzygnięcia dyrektora szkoły i organu sprawującego nadzór pedagogiczny (tu: kuratora oświaty) w przedmiocie oceny dorobku zawodowego nauczyciela zapadają w formie decyzji administracyjnej nie wyklucza uznania, że w danym przypadku mamy jednak do czynienia z decyzyjną formę działania organów administracji publicznej. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że w przypadkach, gdy uprawnienie strony nie powstaje bezpośrednio z mocy prawa, lecz w wyniku konkretyzacji normy prawnej, organ administracji państwowej - o ile nie jest przewidziana inna forma jego działań - obowiązany jest dokonać tej konkretyzacji właśnie w drodze decyzji administracyjnej (zob. m.in.: wyrok NSA z dnia 31 sierpnia 1984 r., SA/Wr 430/84, OSP 1986/9-10/176; uchwała NSA z dnia 15 listopada 1999 r., OPK 24/99, ONSA 2000/2/54; uchwała NSA z dnia 15 listopada 1999 r., OPK 25/99, ONSA 2000/2/55).
Chociaż aktualnie w doktrynie zwraca się uwagę na konieczność ścisłej oceny dopuszczalności władczej ingerencji w sferę praw i obowiązków jednostki przez administrację publiczną, jednocześnie wskazuje się, że zakres procesowych gwarancji służących jednostce jest najpełniejszy w przypadku wydawania aktu administracyjnego indywidualnego w formie decyzji administracyjnej (por. J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 392; Z. Czarnik, L. Żukowski, Glosa do wyroku NSA z dnia 23 marca 2010 r., sygn. akt I OSK 774/09, OSP 2011/3/25, s. 167). Władcze działania organu wykonującego administrację publiczną muszą być dokonywane w formach, które otwierają przed jednostką prawo do obrony na drodze regulowanej przepisami prawa, co wymaga uwzględnienia rozwiązań prawnych obowiązujących w danym systemie prawa (B. Adamiak, Zagadnienie domniemania formy decyzji administracyjnej [w:] Podmioty administracji publicznej i prawne formy ich działania.
Studia i materiały z konferencji jubileuszowej prof. Eugeniusza Ochendowskiego, Toruń 2005, s. 18). Z tego powodu także w aktualnym orzecznictwie sądowym podkreśla się, że decyzja administracyjna stanowi podstawową formę załatwienia sprawy administracyjnej (zob. wyrok NSA z dnia 23 marca 2010 r., I OSK 774/09, OSP 2011/3/25). Sąd w niniejszym składzie podziela przytoczone wyżej poglądy doktryny i orzecznictwa oraz stanowisko, że koniecznym warunkiem przyjęcia domniemania załatwienia sprawy w formie decyzji administracyjnej jest istnienie sprawy administracyjnej oraz właściwego do jej załatwienia organu (tak A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2009, s. 513), czy też przepisów materialnego prawa administracyjnego, nakazujących w sposób władczy ukształtować stosunek prawny (tak T. Kiełkowski, Sprawa administracyjna, Kraków 2004, s. 66).
Wypada w tym miejscu zauważyć, że ustawodawca bardzo często - czego przykładem pozostaje choćby rozpoznawana sprawa - nie określa wyraźnie, iż podejmowana przez organ czynność (rozstrzygnięcie) przybiera formę decyzji administracyjnej, co nie oznacza, że nie zachodzi wówczas konieczność (i dopuszczalność) ustalenia takiej formy działania organu administracji w drodze wykładni. Domniemanie wydania decyzji administracyjnej nie ma na celu wyparcia innych prawnych form działania organu, lecz naprawienie w drodze wykładni korygującej niedokładności ustawodawcy, co otwiera drogę nie tylko do konkretyzacji prawa, lecz także kontroli tej konkretyzacji na kolejnych etapach postępowania administracyjnego oraz sądowego.
W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości obowiązywanie przepisów prawa materialnego, które uprawniają, a zarazem obligują, dyrektora szkoły do sporządzenia, według ustalonych kryteriów, oceny dorobku zawodowego nauczyciela po odbyciu stażu, zaś organ sprawujący nadzór pedagogiczny – do weryfikacji tej oceny w drodze rozpatrzenia odwołania. Są to przepisy Karty Nauczyciela oraz Rozporządzenia, które normują sposób odbywania stażu zawodowego, zakres wymagań niezbędnych do uzyskania kolejnych stopni awansu oraz tryb postępowania w takich sprawach.
W świetle tych przepisów odbycie stażu zakończonego pozytywną oceną dorobku zawodowego stanowi jeden z warunków niezbędnych do uzyskania przez nauczyciela kolejnego stopnia awansu zawodowego (art. 9b ust. 1 KN). Dopiero pomyślne zakończenie tego etapu (tj. uzyskanie pozytywnej oceny dorobku zawodowego) umożliwia nauczycielowi przejście do kolejnego etapu procedury, tj. uprawnia do złożenia wniosku o podjęcie postępowania kwalifikacyjnego, które w przypadku nauczyciela mianowanego (ubiegającego się o stopień nauczyciela dyplomowanego) obejmuje analizę dorobku zawodowego nauczyciela i przeprowadzenie z nim rozmowy przez komisję kwalifikacyjną (art. 9b ust. 1 pkt 3 KN oraz § 12 ust. 3 Rozporządzenia), i otwiera drogę do uzyskania, verba legis, "decyzji administracyjnej" o nadaniu bądź odmowie nadania stopnia awansu zawodowego (art. 9b ust. 4 i 6 KN). Bezpośrednia zależność pomiędzy pozytywną oceną dorobku zawodowego, a możliwością zainicjowania przez nauczyciela podjęcia postępowania kwalifikacyjnego wynika wprost z art. 9d ust. 7 zdanie drugie KN, zgodnie z którym nauczyciel mianowany może złożyć wniosek o podjęcie postępowania kwalifikacyjnego w okresie 3 lat od dnia otrzymania pozytywnej oceny dorobku zawodowego za okres stażu (jedyny wyjątek od tej zasady, który wszakże nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie, dotyczy sytuacji bezwarunkowego dopuszczenia nauczyciela do rozmowy kwalifikacyjnej w przypadku, gdy organ sprawujący nadzór pedagogiczny nie dotrzymał terminu rozpatrzenia odwołania od oceny dorobku – art. 9c ust. 10 KN).
W świetle przywołanych regulacji KN, negatywna ocena dorobku zawodowego uniemożliwia nauczycielowi przejście do kolejnego etapu postępowania w sprawie nadania stopnia awansu zawodowego, tj. do postępowania kwalifikacyjnego. Tym samym zamyka drogę do uzyskania decyzji o nadaniu bądź odmowie nadania stopnia awansu zawodowego, w ramach kontroli której – także sądowej – mogłoby, przynajmniej potencjalnie, dojść również do skontrolowania prawidłowości dokonanej oceny dorobku zawodowego nauczyciela. W tym kontekście odmowa uznania, iż rozstrzygnięcia w przedmiocie oceny dorobku zawodowego zapadają w istocie w formie decyzji administracyjnych, podlegających kontroli sądowoadministracyjnej, może być postrzegana przez pryzmat ograniczenia negatywnie ocenionemu nauczycielowi konstytucyjnego prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). Negatywna ocena dorobku zawodowego rzutuje negatywnie na sferę praw i obowiązków nauczyciela taką oceną "dotkniętego".
Z jednej strony pozbawia go bowiem faktycznie możliwości kontynuowania procedury i uzyskania, w danym "podejściu", kolejnego stopnia awansu zawodowego – którego jednym z warunków sine qua non jest wszak pozytywna ocena dorobku (art. 9b ust. 1 in principio KN) – a z drugiej, nakłada na nauczyciela nadal zamierzającego ubiegać się o taki awans obowiązek odbycia dodatkowego stażu w wymiarze 9 miesięcy (art. 9c ust. 11 KN). Co więcej, odbycie przez nauczyciela powtórnego stażu oraz ponowne poddanie jego dorobku zawodowego ocenie wcale nie niweluje ujemnych, materialnoprawnych następstw uniemożliwienia zdobycia kolejnego stopnia awansu zawodowego w pierwszym "podejściu" oraz powtórnej konieczności poddania się procedurze związanej z odbyciem stażu. W skrajnym przypadku negatywna ocena dorobku zawodowego może być bowiem wystawiana nauczycielowi wielokrotnie (choć regulacja KN nie jest w tym zakresie do końca jasna, gdyż w art. 9c ust. 11 KN mowa jest o jednym dodatkowym stażu w wymiarze 9 miesięcy, co może skłaniać do wniosku, że niedopuszczalne jest powtarzanie stażu więcej niż jeden raz, albo że druga i następne negatywne oceny dorobku implikują już każdorazowo konieczność powtórzenia całego stażu, tj. w wymiarze 2 lat i 9 miesięcy) i w rezultacie w sprawie w ogóle może nie dojść do wydania decyzji nadającej bądź odmawiającej nadania stopnia awansu zawodowego.
W takiej sytuacji, na gruncie założenia o nie-decyzyjnym charakterze oceny dorobku, nauczyciel byłby w ogóle pozbawiony możliwości zainicjowania kontroli legalności władczych aktów organów administracji publicznej, mających decydujące znaczenie dla jego dalszej kariery zawodowej. Tymczasem prawo do ochrony interesu prawnego, zarówno na drodze postępowania administracyjnego, jak i sądowego, stanowi podstawową wartość demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP) i z tego względu musi zostać uwzględnione przy wykładni przepisów prawa materialnego.
Nie można w tym miejscu pominąć również tej okoliczności, że z procesowego punktu widzenia charakter prawny oceny dorobku zawodowego przemawia za traktowaniem jej jako decyzji administracyjnej, a nie czynności materialno-technicznej. Jak to już wyżej wspomniano, z art. 9c ust. 8 KN wynika, że ocena jest sporządzana na piśmie oraz powinna zawierać uzasadnienie i pouczenie o możliwości wniesienia odwołania. Jej ustalenie wymaga uprzedniego zasięgnięcia opinii rady rodziców (art. 9c ust. 6 pkt 1 i 2 KN). Ocena dorobku może być pozytywna lub negatywna, który to element decyzyjności wpływa na materialnoprawną sytuację nauczyciela. Stosownie do art. 9c ust. 9 KN, od oceny dorobku zawodowego nauczycielowi przysługuje odwołanie do organu sprawującego nadzór pedagogiczny w terminie 14 dni od dnia jej otrzymania. Ustawodawca jednocześnie wyznaczył termin 21 dni na rozpatrzenie powyższego odwołania, zastrzegając w art. 9c ust. 10 KN, że jego niedotrzymanie skutkuje dopuszczeniem nauczyciela do kolejnego etapu procedury ubiegania się o stopień awansu zawodowego.
Oznacza to, że czynności podejmowane w związku z prowadzeniem postępowania w sprawie awansu zawodowego nauczycieli mają miejsce w ramach szczególnego postępowania administracyjnego (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 marca 2005 r., II SA/Wa 1289/04, niepubl.; wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 października 2004 r., II SA 4048/03, niepubl; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20 maja 2010 r., IV SA/Po 985/09, niepubl.). Wszystko to skłania do wniosku, że zwieńczeniem etapu tego postępowania po zakończeniu stażu - gdy dochodzi do sporządzenia oceny dorobku - jest w istocie decyzja administracyjna w znaczeniu materialnym, wydawana przez dyrektora szkoły, w której to decyzji dochodzi do rozstrzygnięcia sprawy konkretnego nauczyciela. Treść powyższej decyzji wywiera bowiem decydujący wpływ na dalszy przebieg postępowania, zmierzającego do uzyskania przez tego nauczyciela stopnia awansu zawodowego, a tym samym na sytuację prawną ocenianego.
Ustalenie, iż mamy w tym przypadku do czynienia z decyzją administracyjną w znaczeniu materialnym pozwala zaś uznać – w oparciu o koncepcję domniemania formy decyzji administracyjnej (por. J. Zimmermann, Polska jurysdykcja administracyjna, Warszawa 1996, s. 138-139) – że rozstrzygnięcie w sprawie ustalenia oceny dorobku zawodowego nauczyciela jest decyzją również w znaczeniu formalnym. W konsekwencji zasadnym będzie przyjęcie, że od tak rozumianej decyzji (verba legis: "ostatecznej" – art. 9c ust. 9 zdanie trzecie KN), zapadłej w wyniku rozpatrzenia odwołania nauczyciela od negatywnej oceny dorobku, przysługuje skarga do sądu administracyjnego (podobnie: K. Bandarzewski, Procedura uzyskania stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego, "Casus" z 2002 r., z. 3, str. 27).
Godzi się podkreślić, iż Sąd w obecnym składzie miał na uwadze, że w zbliżonym do okoliczności niniejszej sprawy stanie faktycznym i na gruncie tożsamej regulacji KN Naczelny Sąd Administracyjny zaprezentował pogląd przeciwny, uznając, że ocena dorobku zawodowego nauczyciela ma wprawdzie pewne cechy, które zbliżają ją do formy decyzji administracyjnej, ale decyzją taką jednak nie jest (postanowienie NSA z dnia 18 stycznia 2011 r., I OSK 1158/10, niepubl.). Wszakże, zdaniem tut. Sądu, z uwagi przede wszystkim na znaczenie prawne oceny dorobku zawodowego dla sytuacji prawnej poddawanego tej ocenie nauczyciela, zwłaszcza dla jego dalszej kariery zawodowej, oraz zważywszy na ukształtowany przez ustawodawcę tryb odwoławczy tego szczególnego postępowania administracyjnego, możliwa pozostaje odmienna wykładnia art. 9b i art. 9c KN, iż mianowicie ocena dorobku zawodowego nauczyciela stanowi samodzielne rozstrzygnięcie o charakterze władczym, skutkujące uszczupleniem pewnych uprawnień (odnośnie możliwości przejścia do kolejnego etapu postępowania w sprawie awansu zawodowego) i nałożeniem konkretnych obowiązków na ocenianego nauczyciela (w zakresie konieczności odbycia dodatkowego stażu i poddania się powtórnej ocenie) - a więc przybierające postać decyzji administracyjnej w znaczeniu materialnym.
Jak to już bowiem wyżej podkreślono, ustawodawca w szeregu aktów prawnych, regulując określoną materię spraw, nie wskazuje wprost formy ("drogi") decyzji administracyjnej jako właściwej formy rozstrzygnięcia, tym niemniej jest ona dekodowana w procesie wykładni uwzględniającej ochronną funkcję prawa procesowego oraz wartości demokratycznego państwa prawnego (zob. B. Adamiak, Zagadnienie domniemania formy decyzji administracyjnej [w:] Podmioty administracji publicznej i prawne formy ich działania. Studia i materiały z konferencji jubileuszowej prof. Eugeniusza Ochendowskiego, Toruń 2005 r., s. 14-15). Przepisy prawa materialnego przewidują decyzyjną formę załatwiania danej sprawy nie tylko w sposób bezpośredni (jak uczynił to ustawodawca np. w art. 9b ust. 4 i 6 KN), ale także przez określenie w formie czasownikowej kompetencji organu do rozstrzygania konkretnej sprawy (np. słowami: zezwala, przydziela, stwierdza, ustala).
W ten sam sposób, zdaniem Sądu w niniejszym składzie, należy interpretować użycie przez ustawodawcę w art. 9c ust. 6 (oraz w art. 9c ust. 9 zdanie trzecie) KN zwrotu: dyrektor szkoły "ustala" ocenę dorobku (odpowiednio: ocena "ustalona" przez organ sprawujący nadzór pedagogiczny).
W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, możliwości uznania oceny dorobku zawodowego nauczyciela za decyzję administracyjną nie wyklucza art. 9h KN, ustanawiający nadzór wymienionych w nim organów (tj. organu sprawującego nadzór pedagogiczny lub właściwego ministra) nad "czynnościami podejmowanymi w postępowaniu o nadanie nauczycielom stopnia awansu zawodowego", W myśl art. 9h ust. 2 KN ww. czynności podjęte z naruszeniem przepisów ustawy, przepisów o kwalifikacjach nauczycieli lub przepisów wydanych na podstawie art. 9g ust. 10 KN są nieważne, przy czym nieważność czynności stwierdza, w drodze decyzji administracyjnej, odpowiednio organ sprawujący nadzór pedagogiczny lub właściwy minister. Zdaniem Sądu w składzie obecnym, samo użycie w powołanych przepisach terminu "czynności" na określenie nadzorowanych działań podejmowanych w postępowaniu o nadanie nauczycielom stopnia awansu zawodowego nie wyklucza jeszcze przyjęcia, że niektóre spośród tych czynności, a w szczególności ocena dorobku zawodowego nauczyciela, są dokonywane w formie decyzji administracyjnej.
Przede wszystkim należy zauważyć, że w analizowanych art. 9h KN może chodzić tylko o podejmowane w toku ww. postępowania określone czynności konwencjonalne (w znaczeniu przyjętym na gruncie teorii prawa), bo stwierdzenie nieważności w odniesieniu do czynności faktycznych (np. materialno-technicznych) jest pojęciowo wykluczone. Zarazem nie ulega wątpliwości, iż decyzja administracyjna jest szczególnym rodzajem czynności o charakterze konwencjonalnym. W tym kontekście posłużenie się przez ustawodawcę terminem "czynności", na określenie działań poddanych nadzorowi, może być interpretowane jako przejaw woli objęcia tym nadzorem wszelkich czynności (konwencjonalnych) podejmowanych w toku postępowania o nadanie stopnia awansu zawodowego, w tym także tych, które, co niewykluczone, przybierają postać decyzji administracyjnej.
Choć na gruncie założenia o niedopuszczalności podejmowania przez nauczyciela, w toku ww. postępowania, akcji procesowych przeciwko poszczególnym czynnościom tego postępowania, ów szczególny nadzór administracyjny może być postrzegany jako swoisty instrument "rekompensujący" tę niedopuszczalność, to jednak takie ujęcie nie wydaje się trafne, tym bardziej, że – jak pokazuje przykład niniejszej sprawy – nadzór ten może się w konkretnym przypadku okazać tylko iluzorycznym, a już na pewno, zważywszy usytuowanie ustrojowe ww. organów nadzoru, nie jest w stanie efektywnie zastąpić kontroli sprawowanej przez niezawisły sąd. Dowodzi tego znajdujące się w aktach administracyjnych niniejszej sprawy pismo Dyrektora Departamentu Strategii Ministerstwa Edukacji Narodowej z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...], w którym poinformowano skarżącą o braku podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności oceny dorobku zawodowego nauczyciela, ponieważ przedmiotowa ocena nie jest dokonywana w trybie administracyjnym.
Tym samym uznano, iż ocena dorobku zawodowego nauczyciela w ogóle nie mieści się w pojęciu "czynności" z art. 9h KN i nie podlega nadzorowi administracyjnemu w tym przepisie przewidzianemu. Wobec takiego stanowiska organu nadzoru trudno mówić o istnieniu w tym przypadku efektywnego rozwiązania, które mogłoby "zrekompensować" ewentualną niedopuszczalność odrębnego zaskarżenia rozstrzygnięcia w sprawie oceny dorobku zawodowego nauczyciela. W ocenie Sądu w niniejszym składzie, jedynie kontrola zgodności z prawem zaskarżonego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej (tu: oceny dorobku zawodowego nauczyciela) dokonana przez podmiot niezależny organizacyjnie od administracji, gwarantuje obiektywne oraz niezależne przeprowadzenie postępowania, oraz realne uwzględnienie interesu podmiotu ubiegającego się o udzielenie ochrony prawnej. Jest przy tym poza sporem, że w okolicznościach niniejszej sprawy, w postępowaniu przed organami administracji skarżąca nie była w stanie uzyskać efektywnej ochrony prawnej, o którą wnosiła.
Warto tez zauważyć, że obowiązywanie szczególnej procedury stwierdzania nieważności czynności podjętych w toku postępowania o nadanie nauczycielowi stopnia awansu zawodowego (art. 9h KN) nie wyklucza, samo przez się, celowości i dopuszczalności funkcjonowania równolegle trybu kontroli sądowoadministracyjnej takich czynności (o ile, oczywiście, przybierają one postać aktów zaskarżalnych do sądu administracyjnego). Wszak identyczny dualizm występuje na gruncie ogólnego postępowania administracyjnego, gdzie tryb stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej współwystępuje, a zarazem jest niezależny, od trybu sądowej kontroli decyzji administracyjnej. Ewentualną kolizję obu tych trybów w sposób satysfakcjonujący rozwiązuje art. 56 p.p.s.a., który także na gruncie omawianej regulacji KN mógłby znaleźć zastosowanie.
Argumentu za odmową przyznania ocenie dorobku zawodowego nauczyciela charakteru decyzji administracyjnej nie stanowi również, zdaniem Sądu w niniejszym składzie, iż zgodnie z art. 9c ust. 9 zdanie trzecie KN ocena dorobku zawodowego nauczyciela ustalona przez organ sprawujący nadzór pedagogiczny jest "ostateczna". Wszak używając analogicznej formuły, o "ostateczności" decyzji administracyjnej ustawodawca stanowi również w art. 16 § 1 k.p.a. Dopiero uzyskanie tego waloru przez decyzję umożliwia jej zaskarżenie do sądu administracyjnego, a nadto zakwestionowanie jej w trybie nadzwyczajnym. Art. 9c ust. 9 zdanie trzecie KN nie przesądza więc, że decyzja oceniająca dorobek zawodowy "w drugiej instancji", nie mogąc już podlegać weryfikacji (z uwagi na jej ostateczność) w trybie zwykłym, nie może być zaskarżona do sądu administracyjnego, ani też zostać wzruszona w trybie nadzwyczajnym, o którym stanowi art. 9h KN.
Wszystko to przemawia, zdaniem Sądu w składzie niniejszym, za przyjęciem stanowiska, iż rozstrzygnięcia w sprawie oceny dorobku zawodowego nauczyciela w postępowaniu o nadanie stopnia awansu zawodowego są decyzjami administracyjnymi, podlegającymi zaskarżeniu do sądu administracyjnego (tak też: K. Bandarzewski, Procedura uzyskania stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego, "Casus" z 2002 r., z. 3, str. 27)
Ocena legalności rozstrzygnięć (decyzji) zapadłych w sprawie
Uznając w związku z powyższym, że zarówno pismo Dyrektora SP z dnia[...] października 2009 r., nr [...], jak i pismo Kuratora z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] są decyzjami administracyjnymi, od których dopuszczalne było wywiedzenie przez skarżącą skargi do sądu administracyjnego, tut. Sąd poddał powyższe akty kontroli pod względem zgodności z prawem, uznając w rezultacie, że zaistniałe przy ich wydawaniu uchybienia skutkują stwierdzeniem nieważności przedmiotowych decyzji.
Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W doktrynie oraz orzecznictwie SN i NSA wyróżnia się trzy różne stanowiska odnośnie treści pojęcia rażące naruszenie prawa (zob. J. Borkowski, Nieważność decyzji administracyjnej, ZCO 1997, s. 102). Wskazuje się ponadto na różne koncepcje nieważności decyzji administracyjnej (zob. Z. Janowicz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1995, s. 389-400; J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 609-610). Sąd, nie wdając się w owe spory doktrynalne i rozbieżności w orzecznictwie, powinien dekodować taką normę prawną z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., która najpełniej odzwierciedla wolę ustawodawcy i najlepiej służy współczesnym potrzebom obywateli i organów stosujących prawo.
Przepisy nie definiują pojęcia rażącego naruszenia prawa, zawartego w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Znaczenia tego terminu należy poszukiwać w orzecznictwie i doktrynie. Orzecznictwo wskazuje, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość decyzji skutkiem naruszenia norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego oraz materialnego, o szczególnym ciężarze gatunkowym. Zachodzi więc w przypadku, gdy czynność zmierzająca do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, lecz o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (por.: wyroki NSA: z dnia 21.08.2001 r., II SA 1726/00, niepubl.; z dnia 26.09.2000 r., V SA 2998/99, niepubl.; z dnia 5.10.2000 r., III SA 2244/99, niepubl., wyrok WSA w Warszawie z dnia 9.11.2005 r., III SA/Wa 2210/05, niepubl.).
Rażące naruszenie prawa określa się jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa (wyrok WSA w Warszawie z dnia 21.12.2005 r., VII SA/Wa 706/05, niepubl.). W części orzecznictwa NSA wskazuje się, że oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Tym samym za wystarczające dla stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. byłoby proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu przez organ nadzoru. O rażącym naruszeniu prawa decydują zatem łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze (tj. skutki, które wywołuje decyzja).
Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (por. wyroki NSA: z dnia 9.02.2005 r., OSK 1134/04; z dnia 2.03.2006 r., II GSK 398/05; z dnia 30.11.1999 r., V SA 876/99; z dnia 29.07.1999 r., IV SA 1381/97; z dnia 30.11.1999 r., V SA 876/96; z dnia 29. 07.1999 r., IV SA 1381/97; z dnia 21.06.1999 r., IV SA 935/96; z dnia 13.05.1999 r., IV SA 881/97; z dnia 29.04.1999 r., II SA 505/99; z dnia 15.11.2007 r., II OSK 1512/06).
Z ustalonego w rozpoznawanej sprawie stanu faktycznego wynika, że skarżąca odbywała staż zawodowy w okresie od dnia 1 września 2006 r. do dnia 31 października 2009 r. Staż ten pierwotnie miał się zakończyć w dniu 31 sierpnia 2009 r., jednakże został on przedłużony do dnia 31 października 2009 r. z powodu urlopu macierzyńskiego, z którego S. P. korzystała od dnia 3 marca 2008 r. do dnia 6 lipca 2008 r. Decyzja Dyrektora SP została natomiast wydana dnia [...] października 2009 r., tzn. przed zakończeniem przedłużonego okresu stażu zawodowego. Dyrektor SP określił przy tym swoją cenę jako "cząstkową".
O dopuszczalności wystawienia oceny cząstkowej nie stanowi art. 9c ust. 6 KN, w którym ustawodawca wskazał precyzyjnie, że dyrektor szkoły ustala ocenę dorobku zawodowego nauczyciela "za okres stażu" w terminie nie dłuższym niż 21 dni od dnia złożenia przez nauczyciela sprawozdania z realizacji planu rozwoju zawodowego. Możliwość wydania oceny za niepełny okres stażu ustawodawca wynika natomiast pośrednio z przepisu art. 9f ust. 2 KN, który stanowi, że nauczycielowi kontraktowemu i nauczycielowi mianowanemu, którzy w okresie trwania stażu zmienili miejsce zatrudnienia, do stażu, o którym mowa w art. 9c ust. 1 pkt 2 KN, zalicza się okres dotychczas odbytego stażu, jeżeli podjęli zatrudnienie w szkole nie później niż 3 miesiące po ustaniu poprzedniego stosunku pracy i za okres dotychczas odbytego stażu otrzymali pozytywną ocenę dorobku zawodowego. Przywołana regulacja prawna dotyczy sytuacji, w której nauczyciel kontraktowy lub mianowany w trakcie stażu zmienia miejsce zatrudnienia, tzn. zmienia pracodawcę (A. Barański [w:] A. Barański, M. Szymańska, J. Rozwadowska-Skrzeczyńska, Ustawa Karta Nauczyciela.
Komentarz, Warszawa 2009, s. 109). Przy czym, jak wyraźnie wynika z treści cytowanego przepisu, obejmuje on tylko przypadki, w których dochodzi do "ustania poprzedniego stosunku pracy" i "podjęcia zatrudnienia" przez nauczyciela w nowym miejscu pracy ("szkole" w rozumieniu art. 3 pkt 2 KN). Ponieważ wydanie oceny "cząstkowej" (za część okresu stażowego) stanowi wyjątek od reguły, jaką jest ustalanie oceny za okres całego stażu (zob. art. 9c ust. 6 KN, a także art. 9f ust. 3 KN), to powołany przepis nie może być interpretowany rozszerzająco.
Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, iż przepis art. 9f ust. 2 KN nie mógł znaleźć zastosowania w stosunku do skarżącej. Została ona bowiem przeniesiona, od dnia 1 września 2009 r., do gminnego Przedszkola celem dokończenia odbywanego stażu zawodowego, w trybie art. 19 ust. 1 KN. Przepis ten stanowi zaś, że w razie konieczności zapewnienia szkole obsady na stanowisku nauczyciela z wymaganymi kwalifikacjami odpowiadającymi potrzebom programowym szkoły, organ prowadzący szkołę może przenieść nauczyciela zatrudnionego na podstawie mianowania do tej szkoły - bez zgody nauczyciela, jednak na okres nie dłuższy niż 3 lata, z prawem powrotu na uprzednio zajmowane stanowisko. Przeniesienie mianowanego nauczyciela bez jego zgody do innej szkoły przez organ prowadzący szkołę w trybie art. 19 ust. 1 KN nie powoduje nawiązania nowego stosunku pracy (tak trafnie uchwała SN z dnia 11 lutego 2004 r., III PZP 14/03, OSNP 2005/4/50). Tym samym nie może być w tym przypadku mowy o "ustania poprzedniego stosunku pracy" lub "podjęcia zatrudnienia" w ramach stosunku nowego, w rozumieniu art. 9f ust. 2 KN.
Z tych powodów nie było w niniejszej sprawie podstaw do ustalenia przez Dyrektor SP oceny "cząstkowej", w trakcie odbywanego przez skarżącą stażu w przedszkolu. Tymczasem wystawienie oceny cząstkowej pociągnęło za sobą ujemne konsekwencje dla skarżącej. W sprawie nie doszło bowiem do wydania globalnej oceny obejmującej cały okres stażu zawodowego skarżącej. Powyższego uchybienia nie dostrzegł organ II instancji, który w swym rozstrzygnięciu z dnia [...] listopada 2009 r. podtrzymał negatywną ocenę zawodową skarżącej za okres stażu, abstrahując w ogóle od cząstkowego charakteru oceny dokonanej przez organ I instancji i traktując ją w istocie już jako ocenę końcową (tym m.in. można tłumaczyć, obiektywnie co najmniej przedwczesną, wzmiankę o konieczności ponowienia stażu przez skarżąca).
Poza tym decyzje organów obu instancji nie spełniają wymagań określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Przede wszystkim nie wskazują dokładnych powodów (a ocena Kuratora – żadnych powodów) negatywnej oceny dorobku zawodowego skarżącej w zakresie dokonania przez skarżącą plagiatu istotnych dla awansu zawodowego dokumentów, na co wskazuje organ II instancji w odpowiedzi na skargę z dnia [...] sierpnia 2010 r., a co zdaje się w ogóle pomijać Dyrektor SP w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia. Należy w tym miejscu również zauważyć, że Kurator nie wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] listopada 2009 r., dlaczego skarżąca w przypadku ponownego złożenia wniosku o odbycie stażu zawodowego powinna odbyć staż w pełnym wymiarze (tj. 2 lat i 9 miesięcy), a zatem dlaczego, w ocenie organu, nie znajduje w tym przypadku zastosowania art. 9c ust. 11 KN stanowiący o dodatkowym stażu w wymiarze tylko 9 miesięcy. Rozstrzygnięcie organu II instancji w tym przedmiocie zdaje się pomijać okoliczność, że skarżąca odbyła już staż zawodowy trwający 2 lata i 9 miesięcy.
Niezasadne okazały się natomiast zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 9c ust. 5 KN, gdyż przewidziany w tym przepisie wymóg opracowania projektu oceny dorobku zawodowego odnosi się tylko do nauczycieli, o których mowa w art. 9c ust. 4 KN, tj. nauczyciela stażysty i nauczyciela kontraktowego.
Mając na uwadze wskazane wyżej uchybienia – a przede wszystkim ustalenie z rażącym naruszeniem art. 9c ust. 6 KN, oceny dorobku zawodowego skarżącej przed ukończeniem przez nią całego stażu – Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., stwierdził nieważność decyzji Kuratora z dnia [...] listopada 2009 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora SP z dnia [...] października 2009 r., w całości. Z tego względu Sąd nie mógł jednak poddać kontroli, pod względem legalności, zasadności ustalonej oceny dorobku skarżącej, gdyż byłaby ona przedwczesna.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając od Wielkopolskiego Kuratora Oświaty na rzecz skarżącej kwotę 200 zł tytułem zwrotu poniesionych przez skarżącą kosztów postępowania w postaci wpisu od skargi na podstawie § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.).
Ponownie rozpoznając sprawę organ administracji uwzględni powyższe uwagi Sądu i usunie stwierdzone uchybienia. W szczególności Dyrektor SP działając w porozumieniu z Dyrektorem Przedszkola ustali ocenę dorobku zawodowego skarżącej za cały okres jej stażu (tj. od 1 września 2006 r. do 31 października 2009 r.), i ocenę tę należycie uzasadni zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 k.p.a.