Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych odmówił B.N. przyznania uprawnień kombatanckich w oparciu o art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 2002 r. nr 42, poz. 371 ze zm.). Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych zawiesił postępowanie w sprawie, w której stroną jest B.N. stwierdzając w uzasadnieniu, że rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ - w tym przypadku Prezesa Sądu Okręgowego w P.. Uzasadniając swoje postanowienie organ stwierdził, że bez decyzji Prezesa Sądu Okręgowego w P. nie jest możliwe wydanie decyzji w kwestii uprawnień kombatanckich oraz, że z chwilą wydania takiej decyzji i przesłania jej Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych niezwłocznie podejmie zawieszone postępowanie.
Pismem z dnia [...] r. skarżący poinformował Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych między innymi o sprawie swojego kolegi z tej samej miejscowości z którym razem działał w organizacji AK, opisał historię członków grupy, swoje interwencje u Prezesa Sądu Okręgowego w P. oraz Ministra Sprawiedliwości. Wniósł o skierowanie swojego wniosku wraz z dokumentami do Instytutu Pamięci Narodowej. Pismo zostało potraktowane przez organ jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych odmówił podjęcia postępowania w sprawie, ponieważ skarżący nie dołączył do swojego wniosku decyzji prezesa sądu okręgowego potwierdzającej okoliczności o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 4 wymienionej ustawy o kombatantach oraz podkreślił, że gdy ustąpią przyczyny zawieszenia postępowania organ postępowanie podejmie. Postanowienie zostało doręczone skarżącemu [...] r.
W odwołaniu skarżący podkreślił, że postępowanie toczy się już kilka lat, przypomniał losy swoje i kolegów z organizacji, podkreślił którzy z nich otrzymali już uprawnienia kombatanckie i wniósł o pozytywne załatwienie sprawy.
Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych utrzymał w mocy postanowienie własne o odmowie podjęcia postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu zostały powtórzone argumenty zawarte w postanowieniu. Orzeczenie zostało doręczone skarżącemu [...] r.
Pismem nadanym w dniu [...] r. B.N. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Skarżący wniósł o utrzymanie w mocy wcześniejszego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz o aktywne wdrożenie czynności sprawdzających w celu prawnego zalegalizowania przysługujących mu uprawnień kombatanta. Ocenił, że organy administracji wyszukują różne przeszkody formalne i prawne, stosują podejście biurokratyczne oraz wyraził domniemanie, że o przyznaniu statusu kombatanta decyduje czysty przypadek a nie merytoryczna czy obiektywna ocena dostarczonego do analizy materiału.
W odpowiedzi na skargę organ administracji publicznej wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy podkreślić, że w niniejszym postępowaniu kontrolowana była jedynie zasadność wydania postanowienia Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia z dnia [...] r. nr [...] o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie oraz postanowienie z dnia [...] r. nr [...] o utrzymaniu w mocy własnego postanowienia. W szczególności Sąd nie badał tutaj słuszności i sposobu wydania decyzji z dnia [...] r. nr [...] o odmowie przyznania B.N. uprawnień kombatanckich ponieważ to postępowanie administracyjne jeszcze się nie zakończyło - skarżący złożył odwołanie od decyzji, a na przeszkodzie wydania drugiej decyzji stanęło postanowienie o zawieszeniu tego postępowania oraz odmowy jego podjęcia.
W ocenie Sądu skarga nie jest uzasadniona.
Wydając postanowienie z dnia [...] r. o zawieszeniu postępowania administracyjnego Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych powołał się na przepis art. 97 §1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) zgodnie z którym organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie ma miejsce taki właśnie przypadek, a organ administracji postąpił prawidłowo zawieszając postępowanie administracyjne.
Stosownie do art. 8 ust. 2 pkt 1 i art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy z 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 2002 r. nr 42, poz. 371 ze zm.) prezes sądu okręgowego, na wniosek osoby zainteresowanej, potwierdza przebywanie w więzieniach lub innych miejscach odosobnienia na terytorium Polski na mocy skazania w latach 1944-1956, na podstawie przepisów wydanych przez władze polskie, przez sądy powszechne, wojskowe i specjalne albo w latach 1944-1956 bez wyroku - za działalność polityczną bądź religijną, związaną z walką o suwerenność i niepodległość. Przepis ten oznacza, że Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych nie może sam potwierdzić przebywania skarżącego w więzieniu lub innym miejscu odosobnienia na terytorium Polski. Dopiero dysponując potwierdzeniem wydanym przez właściwego prezesa sądu okręgowego Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych może orzec co do przyznania lub odmowy przyznania uprawnień kombatanckich.
Takiego potwierdzenia, w formie decyzji, skarżący dotąd przedstawić nie mógł, ponieważ postępowanie administracyjne którego celem było wydanie takiej decyzji cały czas się toczyło. W związku z tym Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych postąpił prawidłowo odmawiając podjęcia zawieszonego postępowania.
Zgodnie z aktami sprawy i dokumentami przedłożonymi przez B.N. negatywna dla skarżącego decyzja Prezesa Sądu Okręgowego w P. z dnia [...] r. została przez Ministra Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchylona, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania. Ponownie wydana przez Prezesa Sądu Okręgowego w P. decyzja odmawiająca potwierdzenia represjonowania B.N. w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. wymienionej ustawy o kombatantach została decyzją Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] r. nr [...] utrzymana w mocy, przy czym od tej decyzji służy skarga do właściwego sądu administracyjnego - w tym przypadku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Tak więc dopiero wejście w posiadanie ostatecznej decyzji administracyjnej przez Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych stanowi przesłankę do podjęcia zawieszonego postępowania administracyjnego.
W powyższych okolicznościach, uznając skargę za nieuzasadnioną, na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę należało oddalić.
/-/ D. Rzyminiak-Owczarczak /-/ E. Kręcichwost-Durchowska /-/E. Makosz-Frymus
MK