Uzasadnienie
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] marca 2010r. Prezydent Miasta K., na wniosek D. i J. W., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczo-garażowego na terenie położonym w K. przy ul. B. [...].
W uzasadnieniu organ podał, że sprawa o wydanie warunków zabudowy była już wcześniej rozpatrywana przez ten sam organ, ale poprzednia decyzja została uchylona przez organ odwoławczy.
W ocenie Prezydenta K. organ I instancji, orzekając o usytuowaniu planowanego budynku w granicy nieruchomości, nie wkroczył w kompetencje organu właściwego do wydania decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę. Zgodnie z § 12 ust.2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania (Dz.U. Nr 75, poz.690 ze zm.) – usytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust.1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zatem w oparciu o w/w przepis Prezydent ma prawa rozstrzygać w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy o odległościach projektowanej zabudowy w stosunku do bocznych granic działek budowlanych.
Od powyższej decyzji odwołanie wniósł W.T., który zarzucił jej naruszenie § 12 ust.3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych (...) – przez błędne uznanie, że wnioskodawcy spełniają niezbędne wymogi do wzniesienia budynku gospodarczo-garażowego w granicy z sąsiednią nieruchomością. Zdaniem odwołującego się, skoro wnioskodawcy zamierzają wybudować budynek gospodarczo-garażowy, to do takiej inwestycji należało zastosować w/w przepis w brzmieniu nadanym przez rozporządzenie nowelizujące z dnia 12 marca 2009r., które obowiązuje od 8 lipca 2009r.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] maja 2010r. utrzymało decyzję organu I instancji w mocy.
W ocenie organu odwoławczego zarzuty odwołania są przedwczesne. Z art.63 ust.2 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz.717 ze zm.) wynika, że decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza własności i uprawnień osób trzecich. Tym samym dopiero na etapie postępowania związanego z wydaniem pozwolenia na budowę właściwy organ przeprowadzi ocenę, czy inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi oraz czy usytuowanie budynku nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich.
Na powyższa decyzję skargę wniósł W.T., który zażądał uchylenia decyzji organów I i II instancji. W uzasadnieniu skarżący zwrócił uwagę, że sprawa była dwukrotnie rozpatrywana przez SKO i za każdym razem organ ten zmieniał uzasadnienie swojego rozstrzygnięcia.
Skarżący podtrzymał swój zarzut, iż w sprawie nieprawidłowo zastosowano § 12 ust.3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r., a powinien być zastosowany § 12 ust.3 pkt 4 w/w rozporządzenia.
Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na podstawie art.134 §1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną.
W niniejszej sprawie skarga okazała się zasadna, choć nie z przyczyn w niej wymienionych.
Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z art.61 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków, o których mowa w punktach 1-5 tegoż ustępu. Ostatni piąty punkt dotyczy spełnienia warunku zgodności decyzji z przepisami odrębnymi. Do przepisów odrębnych zalicza się ustawy regulujące kwestie dotyczące: ochrony środowiska, ochrony przyrody, ochrony zabytków, ochrony gruntów rolnych i leśnych, dróg publicznych, gospodarki wodnej. Natomiast do przepisów tych nie należy regulująca następny etap procesu inwestycyjnego ustawa z 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane.
W związku z powyższym niezasadne i pozbawione podstaw prawnych było zawarcie w uzasadnieniu decyzji organu I instancji szczegółowego odniesienia się do przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury, wydanego na podstawie delegacji zawartej w Prawie budowlanym.
Również organ odwoławczy w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia odniósł się do zarzutów odwołania dotyczących naruszenia w/w rozporządzenia wykonawczego. Jednocześnie zawarł w nim konstatcję, iż okoliczności wskazane w odwołaniu są przedwczesne.
Wobec powyższego Sąd stwierdza, że zarzuty podniesione w odwołaniu i skardze badane mogą być na etapie pozwolenia na budowę, przy ustalaniu oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie. Przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy nie jest możliwe badanie zarzutów opartych na podstawie Prawa budowlanego.
Wobec powyższego organ wydający decyzję o warunkach zabudowy powinien – stosownie do brzmienia art.61 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – badać zgodność projektowanej inwestycji ze wskazanymi w w/w przepisie warunkami.
W tych okolicznościach Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.145 §1 pkt 1 lit. "a" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach orzeczono na podstawie art.200, a o wykonalności decyzji – na podstawie art.152 w/w ustawy.
LS