Uzasadnienie
Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 grudnia 2022 r. nr [...] po rozpoznaniu odwołania K. S. od decyzji Burmistrza K. z dnia 20 września 2022 r., znak: [...] o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie zagrodowej na fragmencie działki nr [...], położonej w obrębie geodezyjnym R., gm. K., utrzymano zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy wskazał, że wnioskiem z dnia 8 września 2022 r. K. S. wniósł o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Organ I instancji przeanalizował wniosek o ustalenie warunków zabudowy i dokumentów do niego załączonych pod kątem spełnienia wszystkich wymaganych prawem warunków. Ustalił, że dla terenu wskazanego we wniosku nie ma obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, dlatego może zostać wydana decyzja o warunkach zabudowy, ale muszą być spełnione wymogi z art. 61 ust. 1 pkt 1-6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r., poz. 503 ze zm. zwanej w skrócie "u. p. z. p.").
Burmistrz K. odmówił ustalenia warunków zabudowy z uwagi na niezgodność z przepisami odrębnymi.
Zgodnie z treścią art. 61 ust. 1 u. p. z. p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku łącznego spełnienia następujących przesłanek:
- 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
- 2) teren ma dostęp do drogi publicznej;
- 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
- 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;
- 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi,
- 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze:
- a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy,
- b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu
- c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.
W przedmiotowej sprawie Burmistrz K. uznał, że planowana inwestycja jest niezgodna z przepisami ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 724 t.j. dalej "u.i.w.e.w.").
Zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 w/wym. ustawy, odległość, w której mogą być lokalizowane i budowane:
- 1) elektrownia wiatrowa - od budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa,
- 2) budynek mieszkalny albo budynek o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa - od elektrowni wiatrowej
- - jest równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami (całkowita wysokość elektrowni wiatrowej).
Zgodnie zaś z art 5 u.i.w.e.w. przez odległość, o której mowa w art. 4 ust. 1, rozumie się najkrótszy odcinek pomiędzy granicą terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy a okręgiem, którego promień jest równy połowie średnicy wirnika wraz z łopatami, a środek jest środkiem okręgu opisanego na obrysie wieży istniejącej elektrowni wiatrowej.
W ocenie SKO w K., organ I instancji prawidłowo zastosował obowiązujące przepisy prawa. Wskazano, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "F. ", przyjęty przez Radę Gminy w K. uchwałą Nr [...] z dnia 30 czerwca 2010 r. dopuszcza budowę elektrowni wiatrowych.
Jak wynika z przywołanego planu w ramach jednostki o symbolu [...] możliwa jest lokalizacja elektrowni wiatrowej o wysokość do 150 m. Zgodnie zatem z art. 4 i 5 u.i.w.e.w. odległość terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy winna wynosić min. 1500 m od granic jednostki [...] Odległość planowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego od linii rozgraniczającej teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej wynosi ok. 1115 m. Jak wynika z mapy cała działka inwestycyjna znajduje się w strefie wyznaczonej przez promień 1500 m do granic terenów, na których możliwa jest realizacja elektrowni wiatrowej.
Elektrownia wiatrowa może mieć wysokość 150,0 m, a zatem odległość, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt. 2 u.i.w.e.w. wynosi 1500 m (10 x 150 m). Granice terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy znajdują się w odległości mniejszej niż 1500 m. W aktach sprawy znajduje się mapa zawierająca granice zasięgu oddziaływania elektrowni wiatrowej i lokalizację terenu inwestycji, z której wyraźnie wynika, że planowana inwestycja znajduje się w granicach oddziaływania. W związku z tym planowana inwestycja nie spełnia wszystkich warunków wynikających z w/wym. ustawy.
Kolegium wskazało, że pozostałe przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt. 1, 2, 3, 4, 6 u.p.z.p. zostały spełnione.
Odnosząc się do treści odwołania SKO podniosło, że organ I instancji przy ustalaniu warunków zabudowy jest zobowiązany od dnia 16 lipca 2019 r. brać pod uwagę przepisy ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Planowany obiekt ma być budynkiem mieszkalnym, który nie może znajdować się w odległości mniejszej niż dziesięciokrotność wysokości elektrowni wiatrowej. Należy wskazać, że teren inwestycyjny mieści się w całości w granicach oddziaływania elektrowni wiatrowej. Poza tym w przepisie art. 4 ust. 1 i 2 u.i.w.e.w. ustawodawca nie wskazał, że chodzi o już istniejące elektrownie wiatrowe, a zatem organ I instancji prawidłowo przyjął maksymalną wysokość elektrowni wiatrowej przyjętej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla Gminy K.. Nie ma znaczenia, że w sąsiedztwie istnieją już budynki mieszkalne jednorodzinne. Kolegium nie zna okoliczności realizacji tych inwestycji i ocenia stan faktyczny niniejszej sprawy. Poza tym budynek mieszkalny, o którym w odwołaniu wspomina odwołujący został zrealizowany, gdy przepisy ustawy z dnia 20 maja 2016 r. nie obowiązywały.
Skargę na powyższą decyzję wywiódł do Sądu K. S. wnosząc o uchylenie decyzji SKO w K. i decyzji poprzedzającej Burmistrza K. z dnia 20 września 2022 r. oraz zasądzenie od SKO w K. na rzecz skarżącego kosztów postępowania w kwocie [...]zł. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:
- 1. art. 138 § 1 pkt 1 kpa przez jego zastosowanie,
- 2. art. 138 § 1 pkt 2 kpa przez jego niezastosowanie,
- 3. art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niewłaściwe uznanie, iż planowana inwestycja nie jest zgodna z przepisami ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych,
- 4. art. 15 ust. 3 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych przez jego błędną wykładnię i tym samym jego niezastosowanie.
Skarżący wskazał, że plan miejscowy przewidujący możliwość lokalizacji elektrowni wiatrowych został uchwalony w dniu 30 czerwca 2010 r., a więc przed wejściem w życie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych tj. 16.07.2016 r. Okolicznością bardzo istotną w przedmiotowej sprawie jest to, iż w odległości mniejszej aniżeli przewidziana przepisami ustawy, w sąsiedztwie planowanego budynku mieszkalnego znajdują się inne budynki o funkcji mieszkalnej. Zdaniem Skarżącego oznacza to, że elektrownie wiatrowe na terenie objętym mpzp będą mogły powstać, ale tylko takie, których wysokość nie będzie większa niż odległość 1/10 odległości od najbliższej zabudowy mieszkalnej. Do najbliższej zabudowy mieszkalnej jest około 630 m, a zatem będą mogły powstać elektrownie wiatrowe o wysokości maksymalnej do 63 m. O budowie elektrowni wiatrowej o wysokości 150 m nie może być nawet mowy.
W ocenie skarżącego w okolicznościach przedmiotowej sprawy należy odległość, o której mowa w art. 4 u.i.e.w określać nie na podstawie planistycznej, maksymalnej wysokości, ale na podstawie maksymalnej wysokości wynikającej z realnej (rzeczywistej, faktycznej) zabudowy mieszkaniowej znajdującej się w sąsiedztwie potencjalnej budowy elektrowni wiatrowych. W niniejszej sprawie oznacza to, że odległość od już istniejącej zabudowy mieszkaniowej będzie musiała być uwzględniona podczas projektowania inwestycji w zakresie budowy elektrowni wiatrowej, a dokładniej ustalenia całkowitej wysokości tej elektrowni.
Skarżący stoi na stanowisku, że w sytuacji, gdy na podstawie planów miejscowych uchwalonych przed dniem wejścia w życie ww. ustawy nie doszło do wybudowania elektrowni wiatrowej (tak, jak w przedmiotowej sprawie) - z mocy samego prawa, tj. art. 15 ust. 3 ustawy, aktualizuje się mechanizm, który zabezpiecza interesy prawne osób posiadających nieruchomości w sąsiedztwie planowanych elektrowni wiatrowych. Zatem postanowienia mpzp z 2010 r. nie kreują dla skarżącego żadnych negatywnych konsekwencji prawnych w jego sytuacji w postaci zniesienia, ograniczenia, czy też uniemożliwienia realizacji uprawnień lub interesów, w tym związanych z prawem zabudowy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem tak rozumianej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza K. o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie zagrodowej na fragmencie działki nr [...], położonej w obrębie geodezyjnym R., gm. K..
Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie Dz. U. z 2022 r. poz. 503 - zwanej dalej "u.p.z.p.").
Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w punktach 1-6. W myśl art. 61 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku stwierdzenia zgodności z przepisami odrębnymi
Zwrócić należy uwagę, że przepisy ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych stanowią przepisy odrębne, które mają zastosowanie w niniejszej sprawie. Stosownie zaś do art. 4 ust. 1 pkt 2 u.o.i.e.w. odległość, w której mogą być lokalizowane i budowane budynki mieszkalne albo budynki o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa - od elektrowni wiatrowej musi być równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami (całkowita wysokość elektrowni wiatrowej). Sposób określania odległości określony jest w art. 5 u.o.i.e.w. Zgodnie zaś z art. 5 ust. 1 u.o.i.e.w. przez odległość, o której mowa w art. 4 ust. 1, rozumie się najkrótszy odcinek pomiędzy:
- 1) rzutem poziomym istniejącego budynku mieszkalnego albo istniejącego budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, albo
- 2) granicą terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy, o której mowa w art. 4 ust. 2 pkt 2 i w art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zwaną dalej "decyzją WZ", dotyczącą inwestycji, o której mowa w pkt 1, na którym możliwa jest lokalizacja tej inwestycji, albo
- 3) linią rozgraniczającą teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza realizację inwestycji, o której mowa w pkt 1, a:
- 4) okręgiem, którego promień jest równy połowie średnicy wirnika wraz z łopatami, a środek jest środkiem okręgu opisanego na obrysie wieży istniejącej elektrowni wiatrowej, albo
- 5) linią rozgraniczającą teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej.
Niewątpliwie zatem w drodze art. 4 u.o.i.e.w. ograniczono lokalizację budynków mieszkalnych zarówno w stosunku do istniejących, jak i planowanych elektrowni wiatrowych (zob.: M. Makowski, Komentarz do art. 4, (w:) M. Makowski, Ustawa o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Komentarz, wyd. II, Gdańsk 2018, wyd. el.). Interpretacja ta wynika bezpośrednio z wykładni językowej art. 4 ust. 1 pkt 2 w zw. art. 5 ust. 1 pkt 4 i 5 u.o.i.e.w., w których wprost wskazano na odległość, w jakiej mogą być lokalizowane i budowane budynki mieszkalne i to zarówno: od istniejących (względnie zatwierdzonych pozwoleniem na budowę) elektrowni wiatrowych (art. 5 ust. 1 pkt 4 u.o.i.e.w.) albo - czyli alternatywnie - od linii rozgraniczających planistyczne obszary, gdzie dopuszczono budowę elektrowni wiatrowej (art. 5 ust. 1 pkt 5 u.o.i.e.w.). Użyte sformułowania "mogą być lokalizowane i budowane" oraz "dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej" niewątpliwie świadczą o zamiarze ustawodawcy objęcia regulacją nowych inwestycji mieszkaniowych pozostających w relacji do obszarów planistycznych, gdzie choćby dopiero dopuszczono budowę elektrowni wiatrowych o określonej wysokości.
Z sensu i całokształtu przepisów u.o.i.e.w. jednoznacznie wynika, że jest to akt prawny, którego celem jest wprowadzenie "bufora" odległościowego pomiędzy elektrowniami wiatrowymi i budynkami mieszkalnymi. Ustawa ma na celu radykalne zaingerowanie w procesy inwestycyjne w celu ograniczenia ujawnionych już poważnych konfliktów społecznych dotyczących energetyki wiatrowej, jakie narosły w Polsce i które zresztą wywoływały nawet protesty. Ten akt prawny zredukował więc prawa inwestorów energetyki wiatrowej, zachowując jednak możliwości inwestycyjne w zakresie określonym obowiązującymi już planami miejscowymi. Wprowadzono więc skorelowany z tym, jasny i bezwzględny normatyw, który zakłada, że pojawi się strefa ograniczeń także w zabudowie mieszkaniowej (art. 4 ust. 1 pkt 2 u.i.e.w.), która przypadnie w odległości dziesięciokrotności całkowitej wysokości elektrowni wiatrowej licząc od linii rozgraniczającej teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej (art. 5 ust. 1 pkt 5 u.i.e.w.).
Z uwagi na restrykcje ustawy oraz spektrum jej oddziaływania ustawodawca wprowadził liczne ustępstwa dla inwestorów inwestycji mieszkaniowych zwłaszcza przez dopuszczenie kilkuletnich okresów, kiedy można było ubiegać się o lokalizację takich inwestycji z pominięciem rygorów ustawy. W u.o.i.e.w. wprowadzony został rozbudowany rozdział zawierający przepisy przejściowe, które regulują sytuacje faktyczne mogące - przynajmniej potencjalnie - być niezgodne z zamierzeniami ustawodawcy. Przy czym przepisy intertemporalne u.o.i.e.w., jako określające wyjątki od głównych reguł tego aktu prawnego, należy interpretować ściśle. Trzeba też podkreślić, że dotyczą one enumeratywnie wymienionych sytuacji i nie można ich stosować w drodze analogii. Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.o.i.e.w. postępowania w przedmiocie wydania decyzji WZ, dotyczące budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, wszczęte i niezakończone do dnia wejścia w życie ustawy prowadzi się przez 36 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy na podstawie przepisów dotychczasowych.
Natomiast według art. 14 ust. 2 u.o.i.e.w. postępowania w przedmiocie wydania decyzji WZ, dotyczące budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, wszczęte po dniu wejścia w życie ustawy prowadzi się na podstawie przepisów dotychczasowych przez 36 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.
Uwzględniając zatem przepisy przejściowe zawarte w art. 14 u.o.i.e.w., w ramach postępowania w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy przez 36 miesięcy od 16 lipca 2016 r. organy właściwe do wydania decyzji nie były zobowiązane do uwzględniania wymogów odnośnie do odległości wskazanych w art. 4 ust. 1 u.o.i.e.w. Natomiast od 17 lipca 2019 r. wymóg uwzględnienia tej zasady spoczywa bezwzględnie na organie właściwym do wydania decyzji o warunkach zabudowy.
W niniejszej sprawie wniosek o ustalenie warunków zabudowy został bezsprzecznie złożony przez inwestora 8 września 2022 r. W rejonie miejscowości objętej wnioskiem skarżącego o ustalenie warunków zabudowy obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "F. ", przyjęty przez Radę Gminy w K. uchwałą Nr [...] z dnia 30 czerwca 2010 r., który dopuszcza budowę elektrowni wiatrowych.
Z przywołanego planu wynika, że w ramach jednostki o symbolu [...] możliwa jest lokalizacja elektrowni wiatrowej o wysokość do 150 m. Zgodnie zatem z art. 4 i 5 u.i.w.e.w. odległość terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy winna wynosić min. 1500 m od granic jednostki [...] Odległość planowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego od linii rozgraniczającej teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej wynosi ok. 1115 m.
Jak wynika z mapy cała działka inwestycyjna znajduje się w strefie wyznaczonej przez promień 1500 m do granic terenów, na których możliwa jest realizacja elektrowni wiatrowej. Elektrownia wiatrowa może mieć wysokość 150,0 m, a zatem odległość, o której mowa w cyt. wyżej art. 4 ust. 1 pkt. 2 wynosi 1500 m (10 x 150 m). Granice terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy znajdują się w odległości mniejszej niż 1500 m. W aktach sprawy znajduje się mapa zawierające granice zasięgu oddziaływania elektrowni wiatrowej i lokalizację terenu inwestycji, z której wyraźnie wynika, że planowana inwestycja znajduje się w granicach oddziaływania elektrowni wiatrowej.
Wobec takich ustaleń, zgodzić należy się ze stanowiskiem organu, iż brak było możliwości wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanej inwestycji, ze względu na niespełnienie wymagań art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.
Odnośnie zarzutów skargi należy wskazać, że w sytuacji gdy w otoczeniu inwestycji mieszkaniowej obowiązuje plan miejscowy dopuszczający elektrownię wiatrową, to dla ustalenia obszaru ograniczeń, który wyznacza art. 4 ust. 1 pkt 2 u.i.w.e.w., determinującego czy może zostać zlokalizowany budynek mieszkalny, nie ma znaczenia fakt, czy elektrownię wiatrową zrealizowano, czy jest ona w trakcie realizacji, bądź inwestycja ma dopiero powstać. Oznacza to, że gdy w planie miejscowym wyznaczono strefę dopuszczenia budowy elektrowni wiatrowej, to już tylko z tego powodu wokół niej wyznacza się obszar ograniczenia. Taki sposób wyznaczania i obliczania rozważanego normatywu wprost wynika z art. 4 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 5 u.o.i.e.w. (por. wyrok WSA w Poznaniu z 17 marca 2021 r., IV SA/Po [...], LEX nr 3176810; wyrok WSA w Olsztynie z 27.04.2021 r., II SA/Ol [...], LEX nr 3188214).
Zatem podnoszona przez skarżącego okoliczność braku podjęcia działań w kierunku realizacji m.p.z.p., tj. budowy planowanej elektrowni wiatrowej pozostaje bez wpływu na obowiązujące ograniczenie przewidziane w treści art. 4 u.o.i.w.e. Dla sprawy nie ma również znaczenia, że w sąsiedztwie planowanego budynku mieszkalnego znajdują się inne budynki o funkcji mieszkalnej.
Wskazać należy, że plan miejscowy w niniejszej sprawie jest z 2010 r., czyli został uchwalony przed wejściem w życie ustawy o inwestycjach elektrowni wiatrowych. W stosunku do obecnego stanu prawnego, poza dopuszczonymi nadal jeszcze możliwościami uchwalenia planów miejscowych dla zabudowy mieszkaniowej (art. 15 ust. 8 u.i.z.e.w.), ustawa nie przewiduje żadnych wyjątków od głównych wymogów odległościowych w niej sformułowanych. Nie można zwłaszcza odległości od miejsc planistycznej (więc i normatywnej) lokalizacji elektrowni wiatrowych określać na podstawie domniemanej niższej wysokości elektrowni niż ustalona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przez próbę wykazywania, że hipotetyczne prawa inwestora energetyki wiatrowej mogą doznać ograniczeń ze względu na istnienie w otoczeniu innych zabudowań mieszkalnych.
Po pierwsze ustawa takiego rozwiązania - ani na poziomie materialnoprawnym, ani proceduralnym (por. art. 15 ust. 5 u.i.z.e.w. mający zastosowanie do inwestorów energetyki wiatrowej) - w ogóle nie przewiduje. Po drugie, taka praktyka doprowadziłaby do multiplikowania i utrwalania obszarów niespełniających norm ustawowych dotyczących bezpiecznych odległości pomiędzy zabudową mieszkaniową a strefami zarezerwowanymi pod elektrownie wiatrowe w prawie miejscowym: planach miejscowych. Temu natomiast ustawa miała zapobiegać.
Zatem w odległości dziesięciokrotności całkowitej wysokości elektrowni dopuszczonej normatywnie tym planem inwestorzy są objęci określonymi ustawą ograniczeniami w zakresie lokalizacji nowych budynków mieszkalnych (art. 4 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 5 u.i.z.e.w.). W tym miejscu wskazać należy, że to gmina a konkretnie jej organy dokonują oceny aktualności planów miejscowych w tym także odnośnie sensu utrzymania planów dla elektrowni wiatrowych w określonych lokalizacjach.
Zdaniem Sądu organy nie naruszyły więc przepisów przywołanych w skardze. W szczególności trafnie przyjęto, że zachodzi sytuacja, w której przepisy odrębne (art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.) ograniczają lokalizację inwestycji. Przepisami tymi są art. 4 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 i 5 u.i.z.e.w.
Uwzględniając powyższe, Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania prawidłowości zaskarżonej decyzji. Dlatego też, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę należało oddalić.