Uzasadnienie
K. P. pismem z 18 grudnia 2016 r. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, za pośrednictwem organu administracji, z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Napisała, że nie otrzymała ani jednego awiza dotyczącego przesyłki poleconej, a co za tym idzie – nie wiedziała, że sprawa jest zakończona.
Z akt sprawy administracyjnej wynika, że zaskarżona decyzja została wydana 23 marca 2016 r., przesyłka zawierająca decyzję była awizowana 25 kwietnia 2016 r. i 04 maja 2016 r., po czym zwrócona do nadawcy – organu administracji.
Zarządzeniem z 27 stycznia 2017 r. Sąd wezwał Skarżącą do usunięcia braku formalnego wniosku, poprzez nadesłanie dwóch własnoręcznie podpisanych egzemplarzy skargi, jednego odpisu wniosku własnoręcznie podpisanego oraz wskazania, kiedy dokładnie Skarżąca dowiedziała się o wydaniu zaskarżonej decyzji – w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka, pomimo dwukrotnego awizowania, nie została podjęta w terminie i została zwrócona do akt sprawy, ze stosowną adnotacją poczty (k. 13). Przesyłka była awizowana 01 lutego 2017 r. (pierwsze awizo) i 09 lutego 2017 r. (powtórne awizo). Jako dzień doręczenia wezwania należy zatem przyjąć dzień 15 lutego 2017 r., zgodnie z art. 73 § 4 w zw. z § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a."). Oznacza to, że siedmiodniowy termin do uzupełnienia ww. braków formalnych upłynął z dniem 22 lutego 2017 r. Jak wynika z akt sprawy, do dnia dzisiejszego braki formalne nie zostały uzupełnione.
Ubocznie należy zaznaczyć, że także wcześniejsza przesyłka Sądu, zawierająca odpowiedź organu na wniesioną "skargę-wniosek o przywrócenie terminu", została zwrócona do Sądu, po dwukrotnym awizowaniu (k. 12).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Z akt sprawy jasno wynika, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi nie został przez Skarżącą dotrzymany. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Uniknąć tego rygoru można jedynie w przypadku skutecznego złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Zgodnie z art. 86 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W myśl przepisów art. 87 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (§ 3). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4).
W niniejszej sprawie pismo z 18 grudnia 2016 r. zawierające wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi zostało złożone za pośrednictwem właściwego organu, ale Skarżącą do tego wniosku nie dołączyła: skargi, w dwóch egzemplarzach, oraz drugiego egzemplarza wniosku. I pomimo otrzymanego z Sądu wezwania, braków tych w zakreślonym terminie nie uzupełniła. Oznacza to w istocie, że skarga, o której mowa w ww. piśmie Skarżącej, nie została wniesiona wraz z wymaganym wnioskiem o przywrócenie terminu – skoro braki formalne tego wniosku nie zostały uzupełnione – a zatem pozostaje skargą po terminie.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia, tj. skargę odrzucił.