Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 2 marca 2010r. referendarz sądowy odmówił przyznania A.S. prawa pomocy w zakresie całkowitym. Zasadniczym powodem rozstrzygnięcia, było uchylenie się przez wnioskodawcę od obowiązku wyjaśnienia sytuacji majątkowej, pomimo stosownego wezwania. W następstwie wniesienia sprzeciwu od tego postanowienia, Sąd postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2010 r. odmówił przyznania prawa pomocy. Postanowienie to stało się prawomocne, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 22 czerwca 2010 r. oddalił zażalenie A.S. na postanowienie tutejszego Sądu.
Pismem z dnia 12 lipca 2010r. skarżący zwrócił się z ponownym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, który pomimo doręczenia skarżącemu formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, nie został złożony z zachowaniem art. 252 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ppsa). W związku z powyższym zarządzeniem z dnia 14 września 2010r. pozostawiono wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W wyniku sprzeciwu wniesionego przez skarżącego, Wojewódzki Sad Administracyjny w Poznaniu, prawomocnym zarządzeniem z dnia 26 października 2010r. zarządził pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
W związku z powyższym wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w kwocie 100 zł. Reakcją strony był ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego. Strona skarżąca w powtórnym wniosku o prawo pomocy podniosła, iż w związku z choroba psychiczną i brakiem dochodów nie jest w stanie uiścić kosztów sądowych. Jedynym źródłem utrzymania jest bowiem pomoc rodziny.
W pierwszej kolejności należy podkreślić, że strona skorzystała już z możliwości złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Mając na względzie prawomocne postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2010r. w ramach obecnego postępowania należy zbadać na ile zmieniła się sytuacja materialna skarżącego po wydaniu w/w orzeczenia, która uniemożliwia mu opłacenie wpisu od skargi kasacyjnej w kwocie 100 zł.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że skarżący nie wykazał na ile zmieniła się jego sytuacja materialna. W odpowiedzi na wezwanie Sądu, skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy odpowiadający swej treści poprzedniemu wnioskowi, nie załączając do wniosku żadnych dokumentów potwierdzających sytuację finansową. Tym samym skarżący nie spełnił wymagań uzasadniających przyznanie prawa pomocy.
Przedmiotowy wniosek jest bowiem kolejnym wnioskiem o prawo pomocy. Powyższy wniosek w istocie uznać należy więc za wniosek o zmianę wcześniejszego prawomocnego postanowienia odmawiającego przyznania prawa pomocy. Postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być bowiem uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Warunkiem zmiany jest jednak zmiana okoliczności sprawy – stanu majątkowego strony i jej możliwości płatniczych. Kwestie te muszą być udokumentowane w tak samo rzetelnym stopniu, jak w pierwotnym wniosku o prawo pomocy.
Strona skarżąca poczynając od pierwotnego wniosku o prawo pomocy, poprzez sprzeciw, zażalenie na postanowienie Sądu oraz powtórny wniosek o prawo pomocy podnosi, że nie ma żadnych środków i utrzymuje się wyłącznie z pomocy rodziny. Strona skarżąca jednak w ogóle nie dołączyła do tego wniosku żadnych dokumentów. Z tego powodu przy ocenie niniejszego, drugiego już wniosku o prawo pomocy nie straciły na aktualności rozważania odnośnie sytuacji majątkowej i możliwości płatniczych skarżącego, zawarte prawomocnym orzeczeniu NSA z dnia 22 czerwca 2011r., w tym dotyczące obciążającego stronę obowiązku wykazania, iż znajduje się w sytuacji uzasadniającej przyznanie mu prawa pomocy.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 258 §1 i § 2 pkt 7 oraz art. 245 §1 - §3, art. 246 §1 pkt 1 i 2 ppsa, postanowiono jak w sentencji.
ja