Uzasadnienie
Decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r. nr [...]odmówiono K. K. przyznania pomocy finansowej w formie zasiłku celowego z przeznaczeniem na pokrycie kosztów zakupu żywności, pokrycie kosztów zakupu wiertarki, siatki do konewki, tarczy do szlifierki, 2 cylindrów zamkowych oraz zakupu szprychy rowerowej, plecaka orasz puszki tawotu.
Pismem z dnia [...] r. odwołanie od powyższej decyzji złożył K. K..
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ wskazał, iż skarżący jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku otrzymującą z Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie regularnie pomoc w formie zasiłku okresowego w wysokości 400 zł oraz pomoc w formie zasiłków celowych na inne niezbędne wydatki. Ponadto organ podniósł, iż ośrodki pomocy społecznej rozdzielając środki na świadczenia winny kierować się tym czy dana osoba ubiegająca się o pomoc społeczną ze względu na brak dochodów lub nieznaczną wysokość jest w stanie egzystować bez udzielania jej pomocy.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł K. K. wskazując, iż nie zgadza się z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi powtarzając argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna, lecz z innych przyczyn, aniżeli wskazano w jej treści.
Rolą Sądu jest kontrola zaskarżonego orzeczenia z prawem. Sąd sprawując kontrolę sprawdza, czy organ prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego do ustalonego stanu faktycznego a także, czy postępowanie administracyjne przeprowadzone zostało zgodnie z wymogami proceduralnymi. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] wydając zaskarżoną decyzję dopuściło się rażącego naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 §1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej k.p.a.), zaskarżoną decyzję wydano bowiem w wyniku rozpatrzenia odwołania wniesionego przez stronę skarżącą z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony.
Warunkiem skuteczności czynności procesowej jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Zgodnie z art. 129 §2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność tej czynności, czego następstwem jest ostateczność decyzji. Z uwagi na powyższe obowiązkiem organu rozpatrującego odwołanie jest w pierwszej kolejności zbadanie, w postępowaniu wstępnym, czy odwołanie zostało wniesione w terminie.
Decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r. nr [...] doręczono skarżącemu dnia [...] r. wraz z prawidłowym pouczeniem o możliwości, sposobie i terminie wniesienia odwołania (dowód: akta administracyjne sprawy - nieponumerowane).
Zgodnie z dyspozycją art. 57 §1 k.p.a. przy obliczaniu terminu nie uwzględnia się dnia doręczenia decyzji, a upływ ostatniego dnia uważa się za koniec terminu, stąd ostatnim dniem do wniesienia przez stronę odwołania był dzień [...] r. Tymczasem, zgodnie z prezentatą Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie zamieszczoną na odwołaniu, odwołanie to zostało złożone osobiście w siedzibie organu w dniu [...] r., a wnoszący odwołanie nie wystąpił w trybie art. 58 k.p.a. o przywrócenie terminu do jego wniesienia (dowód: karta nr 9 akt administracyjnych organu II instancji). Wprawdzie na prezentacie nie umieszczono adnotacji o tym, iż odwołanie złożono osobiście, to dokumenty załączone do odwołania pozwalają jednoznacznie stwierdzić, że odwołanie zostało złożone w dniu [...] r. Takim dokumentem jest przede wszystkim pismo skarżącego złożone do Spółdzielni Pracy [...], na którym widnieje data wpływu [...] r. Również załączone do odwołania rachunki z Hurtowni Artykułów Metalowych i Stacji Paliw [...] S.A. z widniejąca na nich data wystawienia w dniu 6 kwietnia 2007 r. wskazują, iż odwołanie zostało złożone po upływie terminu do jego wniesienia tj. po dniu [...] r.
Wobec powyższego nie ulega wątpliwości, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznało odwołanie, które wniesione zostało z uchybieniem 14-dniowego terminu do dokonania tej czynności.
Rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, a zatem decyzji, która korzysta z ochrony trwałości (art. 16 § 1 k.p.a.).
Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji są określone enumeratywnie w art. 156 §1 k.p.a., choć z uwagi na treść art. 156 §1 pkt 7 k.p.a. katalog ten nie ma charakteru zamkniętego. Nie są oparte na uznaniu, stąd ich ustalenie musi pociągać za sobą stwierdzenie nieważności, chyba że zachodzi sytuacja z art. 156 §2 k.p.a. (M. Jaśkowska "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", wyd. Zakamycze 2005, str. 942). Podkreślić należy, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych i może ono mieć miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób bezsporny dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wyliczonych w art. 156 §1 k.p.a. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie.
Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 145 §1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) w zw. z art. 156 §1 pkt 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji.
Rozpoznając ponownie sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze zobligowane jest do wydania postanowienia stwierdzającego wniesienie odwołania z uchybieniem terminu.
/-/ D. Rzyminiak-Owczarczak /-/ E. Kręcichwost-Durchowska /-/ M. Dybowski
AT